ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΙΝΟ ΝΟΜΙΚΟ
Το ολοκαίνουργιο Something Very Bad Is Going to Happen και ακόμα τρεις σειρές μυστηρίου και τρόμου για άγριο μπιντζάρισμα
SOMETHING VERY BAD IS GOING TO HAPPEN
Πέντε μέρες πριν από τον γάμο τους, η Rachel (Camila Morrone) και ο Nicky (Adam DiMarco) καταφθάνουν στο απομονωμένο και χιονισμένο καταφύγιο της οικογένειας Cunningham όπου, όπως πολύ σωστά μας προειδοποιεί ο τίτλος, κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί. Αντί για ρομαντισμό και τελευταίες προετοιμασίες, η Rachel έρχεται αντιμέτωπη με μια κλιμακούμενη αίσθηση τρόμου και μια σειρά από ανατριχιαστικές συμπτώσεις που οι μέλλοντες συγγενείς της δεν κάνουν απολύτως τίποτα για να τις καθησυχάσουν. Ξεχάστε τα παραδοσιακά jump scares· η δημιουργός Haley Z. Boston παίρνει το προγαμιαίο άγχος της νύφης και το μετατρέπει σε έναν υπαρξιακό εφιάλτη, σε ένα elevated horror αντάξιο ταινίας της Α24 που σε βυθίζει αργά και μεθοδικά μέσα σε μια αλλόκοτη, ανασφαλή και βραδυφλεγώς απειλητική ατμόσφαιρα.
Παρά το γεγονός ότι η παραγωγή ανήκει στους Duffer Brothers του Stranger Things (προσέξτε τις μινιατούρες με τους χαρακτήρες της σειράς να κοσμούν ένα ράφι), η σειρά είναι πιο κοντά (ή τουλάχιστον προσπαθεί) στο μακάβριο σύμπαν του Mike Flanagan χωρίς όμως να φτάνει (ούτε κατά διάνοια) στο συναισθηματικό βάθος ή την ένταση του ψυχολογικού τρόμου ενός The Haunting of Hill House ή έστω The Fall of the House of Usher.
Όπως και στις περισσότερες ταινίες και σειρές τρόμου όπου από την αρχή δεν είναι ξεκάθαρο τι παίζει, εκεί που σε κερδίζουν ή σε χάνουν για πάντα είναι όταν αρχίζουν οι εξηγήσεις. Υπάρχει μια πολύ λεπτή γραμμή στον τρόμο: όσο το κακό παραμένει αόριστο, είναι παντού. Μόλις όμως αρχίσεις να το αναλύεις με κανόνες, οικογενειακές κατάρες και γενεαλογικά δέντρα, χάνει μέρος της δύναμής του και μετατρέπεται σε πρόβλημα προς επίλυση. Κι εκεί κάπου αρχίζεις να ψυλλιάζεσαι την εξέλιξη.
Στο πρώτο μισό της σειράς, η δύναμη πηγάζει από την παράνοια της Rachel. Δεν ξέρεις αν φταίει το άγχος του γάμου, η έμφυτη παράνοια ή όντως έμπλεξε με κάποια οικογένεια βγαλμένη από το Ready of Not ή το Rosemary’s Baby. Αυτή η αβεβαιότητα σε κρατάει στην τσίτα. Όταν αρχίζει να εξηγεί, και εξηγεί πάρα πολλά για να γεμίσουν και οκτώ επεισόδια, τότε είναι που χάνεται μέρος της ατμόσφαιρας φόβου και ανασφάλειας. Τουλάχιστον σε αποζημιώνει με μια χούφτα εκκεντρικούς χαρακτήρες (όπως η παγερή πεθερά της Jennifer Jason Leigh), διάσπαρτες στιγμές αληθινής παράνοιας, ατμόσφαιρα τόσο πυκνή που κόβεται με μαχαίρι (που ενισχύεται από τη film-look φωτογραφία με ελαφρώς ξεπλυμένα μαύρα και χρώματα που έχουν τη χαρακτηριστική ζεστασιά των cult horror ταινιών της δεκαετίας του ’70) και ένα φινάλε που κάνει τον Κόκκινο Γάμο του Game of Thrones να μοιάζει με το My Big Fat Greek Wedding (θα σας στείλει να μαζεύετε το σαγόνι σας από το πάτωμα). Ακόμα και με τις (αρκετές) ατέλειές της, η νέα σειρά τρόμου του Netflix διαθέτει αρκετά καλά στοιχεία ώστε να οδηγήσει σε ακόμα ένα αδηφάγο binge-watching. (Netflix)
THE OUTSIDER
Από το ομώνυμο best seller του Stephen King μία αποπνικτικά ατμοσφαιρική και καθηλωτική σειρά τρόμου και αγωνίας του ΗΒΟ απ’ την οποία θα είναι αδύνατο να ξεκολλήσετε. Μια μικρή πόλη αναστατώνεται από την άγρια δολοφονία ενός μικρού αγοριού όμως το πραγματικό σοκ έρχεται όταν για το έγκλημα συλλαμβάνεται ο υπεράνω πάσης υποψίας και αγαπητός προπονητής της σχολικής ομάδας (Jason Bateman).Το πρόβλημα; Όσα ακλόνητα στοιχεία διαθέτουν οι αρχές για την ενοχή του άλλα τόσα -εξίσου στιβαρά- υπάρχουν για την αθωότητά του: τη στιγμή του φόνου παρακολουθούσε ένα συνέδριο σε άλλη πόλη – και υπάρχει σε βίντεο. Πώς μπορεί κάποιος να βρίσκεται σε δύο μέρη ταυτόχρονα; Αυτό που ξεκινάει ως τυπικό, νευρώδες, αστυνομικό procedural εξελίσσεται σε κάτι σκοτεινότερο και πιο απόκοσμο που μόνο η ευφάνταστη πένα του King μπορεί να γεννήσει. Παίζουν ακόμα ο πάντα ευπρόσδεκτος Ben Mendelssohn και η ερμηνευτική ιδιοφυία (και οσκαρική υποψήφια για τα Harriet και Wicked) που ακούει στο όνομα Cynthia Erivo. (HBO Max)
THE FALL OF THE HOUSE OF USHER
Από τον Mike Flanagan, δημιουργό των μακάβριων hits The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass & The Midnight Club, ακόμα ένα θεσπέσιο κράμα
δράματος, υπερφυσικού τρόμου και της σήμα κατατεθέν πυκνής ατμόσφαιρας, αυτή τη φορά συνεπικουρούμενος από τον άρχοντα του γοτθικού τρόμου και πρωτομάστορα της φανταστικής λογοτεχνίας Edgar Allan Poe. Το οκτώ επεισοδίων The Fall of the House of Usher είναι πρακτικά τα greatest hits του Αμερικανού συγγραφέα από τη Βαλτιμόρη πακεταρισμένα στην αλά-Succession ιστορία της βαθύπλουτης και πανίσχυρης οικογένειας του τίτλου που καλείται να πληρώσει τις (πολλές) αμαρτίες του παρελθόντος (αλλά και του παρόντος) όταν μια μυστηριώδης γυναίκα (η μόνιμη Carla Guccino) εμπλέκεται ή κατά κάποιο τρόπο προκαλεί τους φριχτούς θανάτους των μελών της – όλοι φυσικά εμπνευσμένοι από τα γραπτά του πατέρα της λογοτεχνίας τρόμου. Όπως το σύνολο της δουλειάς του Flanagan έτσι κι εδώ έχουμε το γνώριμο καστ χαρακτήρων που παγιδεύεται στη δίνη τρομακτικών γεγονότων με εφαλτήριο το στοιχειωμένο παρελθόν, την πολυεπίπεδη αφήγηση που παίζει με τις χρονικές περιόδους (όλα όσα βλέπουμε τα αφηγείται ο πατριάρχης της οικογένειας Usher στον δημόσιο κατήγορο που έχει βαλθεί να τους χώσει φυλακή – ακόμα και τα γεγονότα στα οποία ΔΕΝ ήταν παρών), την αφόρητα πυκνή γοτθική ατμόσφαιρα (που υποβοηθείται από αυτούσια quotes του Poe, τα επιβλητικά σκηνικά και τους αμέτρητους συμβολισμούς και αναφορές στα έργα του όπως πχ όλα τα ονόματα) και φυσικά η χαρακτηριστική πλέον μέθοδος του Flanagan να μπολιάζει αρχέγονους φόβους με σύγχρονες ανασφάλειες (το best-selling παυσίπονο του οικογενειακού φαρμακευτικού κολοσσού είναι υπεύθυνο για τον εθισμό και θάνατο χιλιάδων ανθρώπων όπως η διαρκής κρίση οπιοειδών στις ΗΠΑ), εμμονές και υπαρξιακές αναζητήσεις. Και όπως πάντα κάθε κομμάτι διαλόγου ή μονολόγου είναι κέντημα – προσέξτε την εμπνευσμένη από… λεμόνια ανάλυση του πατέρα φαμίλια Roderick Usher (Bruce Greenwood) για το τι σημαίνει καπιταλισμός, θα τη σκέφτεστε για πολύ καιρό μετά. Όχι τόσο άρτιο, δραματικό ή ανατριχιαστικό όσο το The Haunting of Hill House (που παραμένει η καλύτερη και όπως όλα δείχνουν αξεπέραστη δουλειά του φλαναγκανικού σύμπαντος) ίσως γιατί σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες είναι καθίκια και δεν αποφεύγει την επανάληψη ειδικά στα τελευταία επεισόδια, όμως αναμφίβολα πρόκειται για μια συναρπαστική, εθιστική και αρκούντως creepy θέαση που “δεν θα λυπηθεί την καημένη την ψυχούλα σας” (σόρι, δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ). (Netflix)
IT: WELCOME TO DERRY
Το prequel των πετυχημένων ταινιών τρόμου It (2017) και It: Chapter Two (2019) που βασίζονται όλα στο επικό μυθιστόρημα του Stephen King από το 1986, σε παραγωγή των δημιουργών των ταινιών Andy και Barbara Muschietti, διαδραματίζεται το 1962—ακριβώς 27 χρόνια πριν τα γεγονότα της πρώτης ταινίας—και επιχειρεί να διερευνήσει τις ρίζες του κακού που στοιχειώνει τη μικρή πόλη Ντέρι του Μέιν κι έχει συνήθως τη μορφή του δαιμονικού κλόουν Pennywise (o Bill Skarsgård επαναλαμβάνει τον ρόλο που απογείωσε την καριέρα του) που αρπάζει και δολοφονεί με φρικτό τρόπο τα παιδιά της περιοχής. Ύστερα από μια σειρά από υπερφυσικά συμβάντα και την εξαφάνιση ενός μικρού αγοριού, μια ετερόκλητη παρέα παιδιών αντιλαμβάνεται ότι κάτι πάει τρομακτικά λάθος στη μικρή του πόλη και αποφασίζουν να το ερευνήσουν, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τη ζωή τους αλλά και την ίδια τους τη λογική. Την ίδια περίοδο ένας μαύρος πιλότος, ήρωας του πολέμου της Κορέας, καταφθάνει με την οικογένειά του στο (κυρίως λευκό) Ντέρι καθώς έχει μετατεθεί στη γειτονική στρατιωτική βάση όπου -σωστά μαντέψατε από τη στιγμή που βρισκόμαστε στο σύμπαν του King- διεξάγονται μυστηριώδη πειράματα και μυστικές αποστολές. Από την πρώτη σκηνή στο αυτοκίνητο -ένα tour de force κλειστοφοβίας, παράνοιας και φρίκης- η σειρά δείχνει τις προθέσεις της που δεν είναι άλλες φυσικά από το να καταστήσει σαφές ότι η σειρά δεν θα υπολείπεται στο παραμικρό από την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, την ένταση και τον καταχθόνιο τρόμο των δύο ταινιών. Βέβαια παίρνει τον χρόνο της ανάμεσα στις εφιαλτικές βινιέτες για να χτίσει το σύμπαν της καταραμένης πόλης και να μας γνωρίσει τους χαρακτήρες, ενσωματώνοντας στην αφήγηση το ιστορικό πλαίσιο (η δαιμονική δύναμη τρέφεται από τις φυλετικές διακρίσεις και εντάσεις της ψυχροπολεμικής εποχής). Με υπέροχη αναπαράσταση της Αμερικής των early 60s, έντονο κοινωνικό σχόλιο και μερικές πολύ γραφικές σκηνές τρόμου, το It: Welcome to Derry είναι ακόμα μία ευπρόσδεκτη προσθήκη στο διαρκώς επεκτεινόμενο σύμπαν του Stephen King (που τρεντάρει και πάλι αν και δεν θυμάμαι εποχή που να μην το έκανε) και μια σειρά που προσφέρει εκτός από ανατριχίλες, ουσία και βάθος. Συγκρίθηκε άδικα με το Stranger Things από την άποψη ότι μία από τις βασικές εμπνεύσεις για το mega hit του Netflix υπήρξε το Losers Club του It. Είναι το Stranger Things που King-ίζει (όπως τονίζουν και οι ίδιοι οι δημιουργοί του) και όχι το αντίστροφο. (HBO Max)
