Μία συνομιλία με τον ταλαντούχο 18χρονο σολίστ, που θα εκπροσωπήσει φέτος την Κύπρο στον ευρωπαϊκό Διαγωνισμό της Eurovision «Young Musicians 2026», ο οποίος θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιουνίου, στο Ερεβάν της Αρμενίας, σηματοδοτώντας την επιστροφή της χώρας μας στον θεσμό, μετά από 12 χρόνια απουσίας.
-Πώς, ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα μικρό χωριό της Πάφου, τη Σαλαμιού, όπως εσύ, ξεκινά να ασχολείται με τη μουσική; Η αλήθεια είναι πως και στην οικογένειά μου, αλλά και στο χωριό στο οποίο μεγάλωσα, δεν απουσίαζε ποτέ η μουσική και, γενικά, αυτός ο διαφορετικός τρόπος έκφρασης πέραν των λέξεων, που αποτυπωνόταν είτε με χορό, είτε με τραγούδι, είτε με οποιαδήποτε άλλη τέχνη. Από μικρός, θυμάμαι, να πηγαίνω με τα ξαδέλφια μου σε μουσικές βραδιές, σε φεστιβάλ, σε θεατρικές παραστάσεις και σε διάφορες εκδηλώσεις που φιλοξενούσε -και συνεχίζει να φιλοξενεί- το χωριό μου, τις περιόδους ειδικά που έρχονται οι απόδημοι στο χωριό και γεμίζει ζωή.
–Είχες κάποιες οικογενειακές «αναφορές» σε σχέση με τη μουσική; Ναι, η οικογένεια μου έπαιξε μεγάλο ρόλο στο ενδιαφέρον μου προς τη μουσική. Μάθαμε από τον παππού μου να διασκεδάζουμε τη ζωή και από τότε ρίζωσε η μουσική μέσα μας– γι’ αυτό και σε κάθε οικογενειακή συνάντηση δεν μπορεί να λείπει η μουσική, αφού ο καθένας μας, κυρίως τα ξαδέρφια μου, φέρνει μαζί του και το μουσικό του όργανο και παίζουμε όλοι μαζί.
–Πώς άρχισε ειδικότερα αυτή η μεγάλη αγάπη προς το κλαρινέτο; Δεν ήταν… πρωτότυπο, τόσο για την ηλικία σου, όσο και από την «κλειστή κοινωνία» στην οποία μεγάλωνες; Η αγάπη μου προς το κλαρινέτο άρχισε από πολύ μικρός, όταν ήμουν ακόμη στην προδημοτική. Όλα άρχισαν όταν το σχολείο μου έφερε τον βιολονίστα μουσικό, αλλά και παιδικό συγγραφέα, Γιώργο Κωνσταντινίδη, από την Ελλάδα. Σκοπός του σχολείου ήταν εμείς τα παιδιά να ‘ρθούμε πιο κοντά στα βιβλία, αλλά και στη μουσική. Θυμάμαι, κοιτάζοντας τότε τα βιβλία, μου έκανε εντύπωση ένα βιβλίο με τίτλο «Κάποτε στην μελωδιούπολη». Το βιβλίο αυτό είχε ως στόχο να μάθει στα παιδιά πως ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και πως, για να καταφέρουμε κάτι συλλογικό, πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι, όπως και όλα τα διαφορετικά όργανα σε μια ορχήστρα! Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου το διαβάζει και να βλέπω τις φιγούρες του κάθε οργάνου αποτυπωμένες στο χαρτί. Τα όργανα στο βιβλίο είχαν πρόσωπο, αλλά και ξεχωριστή προσωπικότητα και, για κάποιο λόγο, η φιγούρα του κλαρινέτου μου έκανε τόση εντύπωση που ήθελα να μάθω να το παίζω. Έλεγα, από τότε, στην μαμά μου πως θα ήθελα να ξεκινήσω αυτό το όργανο, αλλά μου απαντούσε πως «ήμουν μικρός» και πως «έπρεπε να μεγαλώσω κι’ άλλο». Πέρασε ο καιρός, και επιτέλους στην Γ’ τάξη του δημοτικού σχολείου, μετά από πολύ πείσμα, γράφτηκα στο Ωδείο του Ζαχαρία Ευαγγέλου, ο οποίος μου έμαθε τις πρώτες νότες – κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στην μουσική.
–Τι αισθάνεσαι όταν παίζεις μουσική με το κλαρινέτο σου; Όταν παίζω, γενικά, μουσική αισθάνομαι πως έχω την ευθύνη να ερμηνεύσω σωστά ένα κομμάτι κάποιου συνθέτη και να περάσω το μήνυμα, τα συναισθήματα, και ό,τι άλλο προσπαθεί ο συνθέτης να επικοινωνήσει μέσω της μουσικής του, περνώντας από τη δική μου ερμηνεία και αντίληψη του κομματιού. Γι’ αυτό και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα και διαφέρουν από κομμάτι σε κομμάτι, λόγω της εποχής, του είδους και των προσωπικών εμπειριών του κάθε συνθέτη. Αυτό το επιδιώκω με το να μελετώ τον συνθέτη ως προς την εποχή, τα γεγονότα, κι ό,τι άλλο έζησε, ούτως ώστε να ξέρω σε ποια εκφραστικά πλαίσια να κινηθώ.
–Η διάθεσή σου, κάθε φορά, επηρεάζει και τον τρόπο που παίζεις μουσική; Σίγουρα, πολλές φορές, η διάθεσή μας επηρεάζει τις πράξεις μας, και ειδικότερα την εκφραστικότητά μας. Αν θέλω να εκφράσω την διάθεση μου μέσω του κλαρινέτου, πολλές φορές παίζω μελωδίες με διαφορετικούς χρωματισμούς, ύφος, ένταση, και με οποιοδήποτε άλλο τρόπο νιώθω, αλλά ποτέ αυτό δεν το κάνω αυτό σε κάποιο κομμάτι που μαθαίνω εκείνη την περίοδο, για να μην του «χαλάσω» την πρόοδο (χαμογελάει).
–Αρκετοί, ίσως, να μην ξέρουν καν τι είναι το κλαρινέτο –κι ίσως και ποια είναι π.χ. η διαφορά του από το κλαρίνο. Αν, λοιπόν, κάποιος σε ρωτήσει «τι είναι το κλαρινέτο;» τι θα του απαντούσες συνοπτικά; Θα σας έλεγα πως δεν υπάρχει κάποια διαφορά στο όργανο, μεταξύ κλαρίνου και κλαρινέτου, αλλά υπάρχει στο είδος μουσικής που παίζει. Για παράδειγμα, η ονομασία «κλαρινέτο» χρησιμοποιείται στην δυτικοευρωπαϊκή μουσική, ενώ στην Ελλάδα, η λαϊκή του ονομασία, λόγω των παραδοσιακών τραγουδιών και γενικότερα αυτού του πιο παραδοσιακού ήχου, είναι «κλαρίνο». Άρα η εικόνα του οργάνου που μας έρχεται στο μυαλό, ακούγοντας είτε «κλαρίνο» είτε «κλαρινέτο», είναι η ίδια.
–Η Eurovision για νέους μουσικούς στην οποία θα συμμετάσχεις, έπειτα από επιλογή σου από το ΡΙΚ, νομίζεις πως θα βοηθήσει την επαγγελματική σου προοπτική σε σχέση με τη μουσική; Το επίτευγμα τού να επιλεγώ από το ΡΙΚ ως εκπρόσωπος της Κύπρου σε αυτό τον ευρωπαϊκό θεσμό, είναι για μένα ένα μεγάλο βήμα πιο κοντά στο τι θέλω να πετύχω και στο ποιος θέλω να γίνω. Σίγουρα το «ταξίδι» του διαγωνισμού αυτού με φέρνει πιο κοντά στην επαγγελματική μου προοπτική, πιο πολύ από κάθε άλλο μου επίτευγμα, διότι θα έχω την ευκαιρία να ταξιδέψω στην Αρμενία γνωρίζοντας καταξιωμένους μουσικούς, αλλά και άλλους Ευρωπαίους, νεαρούς μουσικούς, με ίδιο όνειρο σαν το δικό μου, ως επαγγελματίας κλαρινετίστας.
–Θα τολμούσες να ζήσεις στο εξωτερικό, αν διαπίστωνες πως σε μία ξένη χώρα οι επαγγελματικές προοπτικές ανέλιξης είναι μεγαλύτερες; Ότι και να λέμε, οι προοπτικές ανέλιξης στο εξωτερικό είναι πολύ περισσότερες και καταλληλότερες για έναν μουσικό παρά εδώ, στην Κύπρο. Έτσι κι εγώ, έχω στο μυαλό μου να ταξιδέψω και, πολύ πιθανόν, να ζήσω σε κάποια άλλη χώρα, ούτως ώστε να αποκτήσω τις γνώσεις που απαιτούνται για να καταφέρω να ενταχθώ στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη. Βέβαια, μετά από την καριέρα μου στο εξωτερικό, θα ήθελα να επιστρέψω στον τόπο που μεγάλωσα για να προσφέρω, με όποιο τρόπο μπορώ, παίζοντας μουσική και μοιράζοντας ακούσματα.
–Οι γονείς σου πώς αντιδρούν στην προοπτική του να ζεις αποκλειστικά μέσα από τη μουσική; Δεν το φοβούνται όπως πολλοί γονείς, όταν τα παιδιά τους ονειρεύονται στη ζωή τους κάτι καλλιτεχνικό για το μέλλον τους; Πράγματι, η οικογενειακή πίεση που δέχεται ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί εξ’ ολοκλήρου με μια τέχνη, στην κλειστή κοινωνία στην οποία ζούμε, είναι αξιοσημείωτα εμφανής. Βιώνοντάς το αυτό από πρώτο χέρι, έχω να πω πως παρά τις ατελείωτες φορές που κάποιος με παρότρυνε να ασχοληθώ με κάτι άλλο το οποίο έχει «μέλλον» ή «λεφτά», δεν έδωσα σημασία κι είχα μόνον ένα στόχο στο μυαλό μου πιστεύοντας πως θα τα καταφέρω. Πλέον νιώθω πως καθημερινά φτάνω ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό τον στόχο και γι’ αυτό θα ήθελα να πω στους νεαρούς καλλιτέχνες να δουλεύουν σκληρά, με αφοσίωση και πειθαρχία σε αυτό που κάνουν, ακούγοντας μόνο την καρδιά τους και κανέναν άλλο.
–Προς το παρόν υπηρετείς τη στρατιωτική σου θητεία. Τι θα ακολουθήσει όταν πια απολυθείς από το στρατό; Όντας πέρσι μαθητής της Γ’ Λυκείου, κατάφερα να εξασφαλίσω μια θέση στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη μουσικολογία, δίνοντας Παγκύπριες κατατακτήριες εξετάσεις. Έχοντας, επιπλέον, υπόψη πως στην Ελλάδα υπάρχουν καταξιωμένοι μουσικοί, τόσο στο κλαρινέτο όσο και στο κλαρίνο, με το πέρας της στρατιωτικής μου θητείας και ξεκινώντας τη φοίτησή μου στο Πανεπιστήμιο, θα επιδιώξω να πάρω το μάθημα ειδίκευσης οργάνου στο κλαρινέτο, μέσω ακρόασης του πανεπιστημίου.
–Για το τέλος, αν σου ζητούσα να μου παίξεις ένα αγαπημένο κομμάτι σου με το κλαρινέτο σου, ποιο θα επέλεγες; Η αλήθεια είναι πως δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι στο μυαλό μου ως το αγαπημένο μου, διότι ακόμα εξερευνώ ρεπερτόριο, ακούσματα και, γενικά, τη μουσική γύρω από το κλαρινέτο. Παρόλ’ αυτά, η οικογένειά μου έχει ένα αγαπημένο τραγούδι που λατρεύουν να τους το παίζω σε κάθε μας συνάντηση, το οποίο είναι «Η Παπαλάμπραινα». Άρα ίσως να σας έπαιζα αυτό το τραγούδι. Απλά για να δω να ζωγραφίζεται το χαμόγελο στα πρόσωπά τους!
Ελεύθερα, 1.3.2026
