Η σωστή λειτουργία των θεσμών είναι η μοναδική μας εγγύηση. Πρέπει να την προστατεύσουμε και να την επιβάλουμε, επειδή μόνο χάρη σ’ αυτή δεν θα είμαστε θύματα.
Εδώ και μερικές μέρες παρακολουθούμε άναυδοι μιαν απίστευτη ιστορία που έχει όλα όσα συνιστούν ένα καλό θρίλερ – πολιτικό, δικαστικό, οικονομικό και ό,τι άλλο σκεφτεί κανείς. Δεν πιάνουν μία μπροστά της οι κατασκοπικές ιστορίες του Τζον Λε Καρέ, τα αστυνομικά μυθιστορήματα του Ρέιμοντ Τσάντλερ ή σύγχρονα όπως του Τζο Νέσμπο.
Το House of Cards του Netflix μοιάζει ιστοριούλα για παιδιά, τόσο που σκέφτηκα να ακυρώσω τη συνδρομή μου στην πλατφόρμα, ιδίως όταν μου πέρασε από το μυαλό το ενδεχόμενο να εμπνευστεί ο Παπακαλιάτης μια νέα σειρά, βασισμένη στις αποκαλύψεις του Μακάριου Δρουσιώτη, και να την πλασάρει στο Netflix. Με δυνητικό πρωταγωνιστή τον Κέβιν Σπέισι, και τις πραγματικές… έξεις του ως πρόσθετο προσόν.
Όσοι κατονομάζονται στην ιστορία που δημοσιοποίησε ο Δρουσιώτης, του καταλογίζουν ότι είναι νοσηρός παραμυθάς. Νομίζω όμως πως το ενδεχόμενο αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο. Χωρίς να θέλω να τον υποτιμήσω, αν είχε τέτοιες μυθοπλαστικές ικανότητες, εκτός από το Netflix θα τον κυνηγούσαν όλες οι σχετικές πλατφόρμες, από την Disney ώς τις Apple TV, Amazon, Max, MUBI, ακόμα και το Cinobo.
Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος σεναριογράφος σήμερα που να διαθέτει τόσο οργιώδη φαντασία, εφάμιλλη του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Αυτά που μαθαίνουμε είναι αδύνατο να είναι επινοήσεις οποιουδήποτε – στο μεγαλύτερο μέρος τους, έστω. Με μια διευκρίνιση: Ο Μακάριος ελέγχεται μόνο ως προς την αυθεντικότητα αυτών που μεταφέρει, όχι ως προς το αν αληθεύουν. Επιπλέον, τα κίνητρά του είναι δευτερεύοντα, το σημαντικό είναι αν είναι αληθινά αυτά που αποκαλύπτει.
Θα αποπειραθώ ένα περιληπτικό «σχεδιάγραμμα» με βάση όσα διαβάσαμε: Έχουμε μια κοπέλα η οποία, όπως λέει η ίδια, βιάστηκε από έναν ενήλικα παιδεραστή όταν ήταν πολύ μικρή. Εκείνος ήταν δικαστής, και διατηρούσε σχέση μαζί της για πολλά χρόνια, από την οποία προέκυψε τουλάχιστον ένα παιδί. Εκμεταλλευόμενος την ιδιότητά του, αλλά και ως μέλος μιας μυστικής αδελφότητας (Ροδόσταυροι ή Μασόνοι), έλυνε και έδενε από το χαμηλότερο ώς το υψηλότερο επίπεδο ανάμεσα σε εξίσου διεφθαρμένους πολιτικούς, τραπεζίτες, δικηγόρους και πολλά άλλα σημαντικά άτομα.
Πώς μαθεύτηκαν, όμως, όλα αυτά; Όπως φαίνεται, παρά το ότι η κοπέλα απολάμβανε τις πλουσιοπάροχες φροντίδες του δικαστή, εντούτοις υποθέτω πως έψαχνε από νωρίς την ευκαιρία να τον εκδικηθεί – για τη χαμένη παιδικότητά της, αν όχι για τίποτε άλλο. Γι’ αυτό τον λόγο συγκέντρωνε τεκμήρια, παρακολουθούσε τις συζητήσεις του, τα μηνύματα στο τηλέφωνό του (τα φωτογράφιζε κάποτε), ενώ τον ρωτούσε για τις παράνομες δουλειές του και τις σχέσεις του με διάφορους μεγαλόσχημους. Σε ένα κανονικό κράτος, η κοπέλα θα έπρεπε να είναι τώρα υπό προστασία, επειδή αν αληθεύουν όλα αυτά, θα είναι τρομοκρατημένη και θα κινδυνεύει.
Ιδιαίτερα ανησυχητικό σ’ αυτή την ιστορία δεν είναι μόνο το ότι μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα –στην αληθινή ζωή και όχι σε κάποια σειρά στην τηλεόραση–, γι’ αυτό πάντα ήμασταν βέβαιοι, όπως και για το ότι υπάρχουν άνθρωποι χωρίς τον παραμικρό ηθικό δισταγμό να εκμεταλλευτούν τη δημόσια θέση τους για προσωπικό όφελος ή για να προσφέρουν εξυπηρετήσεις, πάντα με το αζημίωτο.
Το πιο ανησυχητικό, τρομακτικό μάλλον, είναι ότι στην ιστορία αυτή δεν υπάρχουν μόνο ένας-δυο διεφθαρμένοι και ασυνείδητοι. Όπως μαθαίνουμε, αυτοί είναι πάμπολλοι ανάμεσα στους ανώτατους εκπροσώπους θεσμών του κράτους, της πολιτικής και οικονομικής ζωής, στην Κύπρο και στην Ελλάδα που, έτσι και τους παρουσιαστεί η ευκαιρία, δεν θα το πολυσκεφτούν. Τα χρηματικά ποσά που αναφέρονται ή που αφήνονται στη φαντασία μας, είναι ασύλληπτα για έναν κοινό άνθρωπο.
Ωστόσο, υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα που ανοίγεται μπροστά μας, επειδή η απόσταση ώς αυτήν είναι ελάχιστη: Είναι εύκολο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως «όλοι είναι ίδιοι», διεφθαρμένοι και κλέφτες. Έτσι όμως απαξιώνουμε την κοινωνία στην οποία ζούμε, επειδή μας προσφέρεται η δικαιολογία να αρχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε τους συνανθρώπους μας – «εφόσον το κάνουν εκείνοι, εγώ είμαι κορόιδο;».
Με δυο λόγια, υπάρχει ο πειρασμός να καταργήσουμε κάθε ηθικό φραγμό που μας επιτρέπει να συμβιώνουμε σε μια κοινωνία χωρίς να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Και, επιπλέον, να πούμε πως «αφού όλοι είναι το ίδιο, θα διαλέξω εκείνον τον απατεώνα που θα με εξυπηρετεί όταν του ζητώ ρουσφέτι».
«Και τι έχω να χάσω αν το κάνω;» ενδέχεται να ρωτήσει κάποιος. Η απάντηση είναι απλή: Σε μια κοινωνία-ζούγκλα, κανείς δεν είναι απολύτως ασφαλής. Πάντα υπάρχουν κάποιοι ισχυρότεροι από άλλους, επομένως πάντα θα υπάρχουν και τα θύματά τους. Η σωστή λειτουργία των θεσμών είναι η μοναδική μας εγγύηση, πρέπει να την προστατεύσουμε και να την επιβάλουμε, επειδή μόνο χάρη σ’ αυτήν δεν θα γίνουμε κι εμείς θύματα.
Η ανεξάρτητη δημοσιογραφία είναι ένας τρόπος, ο έλεγχος των θεσμών από τους πολίτες ένας άλλος. Η Δικαιοσύνη δεν είναι για πούλημα! Και οι σημερινοί διεφθαρμένοι ισχυροί ας έχουν κατά νου ότι δεν είναι παντοδύναμοι όπως νομίζουν, επειδή δεν μπορούν να εξαγοράσουν τους πάντες. Ακόμα κι αν αλληλοπροστατεύονται, αυτό παύει να ισχύει όταν οι παρανομίες βγαίνουν στο φως.
Ακόμα και ανάμεσα στους μασόνους, τους ροδόσταυρους ή όποιους άλλους, δεν είναι όλοι ισχυροί. Κανείς δεν μπορεί να διαφεύγει για πάντα ατιμώρητος.
chrarv@philelefheros.com
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 11.04.2026
