Βλαχομπαρόκ

Πάντα θεωρούσα ότι πρέπει να μιλάμε για τις εθνικές επετείους πολύ πριν και σίγουρα μετά από τους πατροπαράδοτους, εξιταριστικούς εορτασμούς.

Πριν. Για να μπορέσουμε να κάνουμε μια νηφάλια κουβέντα επί του σύγχρονου νοήματος των εθνικών επετείων – αν και όπως αυτό υφίσταται και εξελίσσεται – χωρίς να μας κυνηγούν τα χιτσκοκικά πουλιά της λογοκρισίας ή της αυτολογοκρισίας. Κι έτσι, όσοι δεν την πολυβρίσκουμε με το φολκλόρ, σιωπαίνουμε και ανεχόμαστε για μια ακόμα χρονιά το ντελίριο.

Μετά. Γιατί, απλούστατα τα διάφορα εσταντανέ των μαθητικών παρελάσεων, οι υστερικές τσιρίδες για τον αλλόθρησκο και μαυριδερό σημαιοφόρο, οι απίθανοι συνειρμοί στις δηλώσεις των πολιτικών που προσπαθούν να συνδέσουν την 25^η Μαρτίου με την ανάγκη να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι, κάποιο παλαιολιθικό σύνθημα λοκατζήδων που γαργαλά τους μπαρμπάδες που χειροκροτούν δακρυσμένοι, οι ίδιοι μπαρμπάδες και οι ίδιες θειάδες (ανεξαρτήτως ηλικίας) που λιγουρεύονται δόξα να ψηφίζουν τα πιο άδοξα πολιτικά ξόανα που γέννησε ποτέ η κοιτίδα της δημοκρατίας. Και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Για τα πριν, ειδικά για την εμμονή μας να χύνουμε τους βόθρους του μίσους μας στα μυαλά των παιδιών μας με αφορμή τις εθνικές επετείους, μοιράστηκα την απελπισία μου μαζί σας σε προηγούμενο σημείωμα («Μικροί ήρωες, μεγάλα ελλείμματα»). Για τα μετά, φέτος δεν χρειάστηκε να κοπιάσω ιδιαίτερα. Ήρθε η δήλωση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Κώστα Τασούλα.

Όσοι δεν την έχετε δει ακόμα, σταματήστε ό,τι κάνετε και αναζητήστε τη. Ωραία, και τώρα που την είδαμε όλοι, δεν θα κρατηθώ: Ρε φίλε! Η δουλειά σου είναι να κάνεις δύοδηλώσεις το χρόνο. Άντε, αν δεν είσαι και ακροδεξιούρα όπως εσύ, και άλλη μία για Πολυτεχνείο και Αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Τη μία από τις δύο που είχες να κάνεις την έκανες σαν τα μούτρα της Ελληνικής μας Δημοκρατίας.

Και όχι, δεν αναφέρομαι στο επικό σαρδάμ «των προγόνων μας του 1981». Αυτό μπορεί να συμβεί και στις χειρότερες οικογένειες. Ούτε στο ότι θεωρούσε δεδομένο ότι η δήλωση είναι μαγνητοσκοπημένη και γι’ αυτό ζήτησε να ξανακάνει τη δήλωση. Αυτό που δεν αντέχεται είναι αυτό το βλαχομπαρόκ ύφος του αιώνιου πάτρωνα, του περισπούδαστου γυμνασιάρχη (θεολόγος συνήθως) που ξώμεινε από την ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Μαραγκού.

Είναι το ύφος του ανθρώπου που ενώ ήταν μια ζωή πολιτικός υπάλληλος και μάλιστα μερικών από τα πιο γραφικά απολειφάδια του μετεμφυλιακού κράτους όπως ο Ευάγγελος Αβέρωφ, την έχει δει Νέστορας. Κάτι τέτοιοι πολιτικοί (που και νέοι σαν γέροι σκέφτονταν) συνήθωςτιμώνται από τα media ως «πατρίκιοι της πολιτικής». Ήδη, η Σακελλαροπούλου, με τις παλινωδίες, την αυτογελοιοποίηση και την θεσμική της αυτοακύρωση, φαντάζει όαση ήθους και πολιτισμού μπροστά στον Τασούλα.

Σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη περίοδο, σε έναν άλλο κόσμο ελληνικό, σίγουρα όχι στην χώρα των «Κωλοελλήνων», ένας τέτοιος τύπος θα είχε τουλάχιστον ζητήσει συγγνώμη. Όχι για την ξεχαρβαλωμένη του δήλωση. Όχι. Θα είχε ζητήσει συγγνώμη από τα παιδιά εναντίον των οποίων, εδώ και δεκαετίες,καταφέρεται αυτός και ο πολιτισμός που υπηρετεί όταν μπερδεύουν την 28^η Οκτωβρίου με την 25^η Μαρτίου, τους Ιταλούς με τους Τούρκους και τα λοιπά από τα γνωστά τηλεοπτικά candid camera βίντεο των 2000s.

Να ζητήσει συγγνώμη από τους νέους που η ζοφερή του συνωμοταξία, η αντιαισθητική δράκα του καταγγέλλει για γενιά του καναπέ και του φρεντοτσίνο. Όχι γιατί αυτά τα παιδιά, οι γονείς και οι δασκάλοι τους δεν έχουν ευθύνες αλλά γιατί το κοτζαμπάσικο κράτος τους δεν ανέλαβε τις δικές του απέναντί τους.

Νισάφι. Λίγο Μάλαμα για να έρθω στα ίσα μου μέχρι την επόμενη Κυριακή:

[…]

Αστοί με τίτλους αγυρτείας, ηθικολόγοι, υποκριτές,

Μεταμφιεσμένοι παρθένες της εγκράτειας, απατεώνες,

Νομοθέτες, θεατρίνοι, στρατηγοί πνιγμένοι

στα παράσημα, στα σιρίτια, στους μεγαλόσταυρους,

κράχτες στα σκυλάδικα

[…]

Τηλεοπτικά κόλπα με αστέρες παρουσιαστές

στο θίασο της ακροαματικότητας

Εκλογική φάρσα με ψηφοφόρους ξύλινους,

Οι υποψήφιοι αστοί ντυμένοι παλιάτσοι