Μια χαρά είναι τα φιλικά για την εθνική μας ομάδα. Και ωφέλιμα είναι και βοηθητικά σε κάποιους τομείς. Ως εκεί, όμως… Μην περιμένετε να διαπιστώσετε τον δείκτη προόδου της εθνική Κύπρου, για παράδειγμα, από το αυριανό φιλικό κόντρα στη Λευκορωσία ή τη Δευτέρα απέναντι στη Μολδαβία. Οι σύλλογοι μας έχουν μπει στα πλέι οφ και πολλοί από τους διεθνείς μας, εντός και εκτός Κύπρου είναι «στριμωγμένοι».
Εκτός των άλλων, οι αντίπαλοί μας, αν δεν είναι χειρότεροι από μας, είναι στα… μέτρα μας με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται. Για του λόγου το αληθές, η εθνική Λευκορωσίας είναι Νο40 στην Ευρώπη, εμείς Νο46 και η Μολδαβία Νο50! Για λόγους σύγκρισης, η υπενθύμιση είναι απαραίτητη. Σε συλλογικό επίπεδο, η Κύπρος, τα σωματεία μας δηλαδή, είναι στη 15η θέση.
Για την εθνική ομάδα, δεν είναι κακό να επαναλαμβάνουμε κάποια πράγματα. Το κάνουμε και θα το ξανακάνουμε. Δυστυχώς, η ιστορία επιβεβαιώνει -πέραν πάσης αμφιβολίας- ότι καμιά χώρα του εκτοπίσματος της Κύπρου (ίσως και μεγαλύτερου) δεν έφτασε στις μεγάλες διακρίσεις χωρίς σοβαρό μακροχρόνιο προγραμματισμό. Ειδικοί και μη, επιβάλλεται να κάτσουν κάτω τον… πισινό του, να σχεδιάσουν, να οργανώσουν και να εμπνεύσουν. Πρωτίστως, βέβαια, πρέπει να εντοπίσουν τι πάει λάθος στη σχέση του ποδοσφαίρου μας με την εθνική Κύπρου. Υπάρχουν (στο εξωτερικό) άνθρωποι με ανάλογη εμπειρία, υπάρχουν επιστήμονες και τεχνοκράτες, υπάρχουν Πανεπιστήμια που το ‘χουν ξανακάνει -με επιτυχία- και μπορούν να μας βοηθήσουν.
Κι εφόσον τα κάνουμε όλα αυτά, προσφέρουμε στον Μάντζιο και στον κάθε Μάντζιο, ό,τι θέλει για να κάνει τη δουλειά του. Ακόμη και επέκταση συμβολαίου για άλλα τρία χρόνια!
