Υπάρχουν φορές που η γλώσσα της στατιστικής είναι αμείλικτη ή μάλλον αποστομωτική απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη μπορεί να την αμφισβητήσει και στην προκειμένη περίπτωση τα μόλις 20 γκολ που σημείωσε ο Άρης σε εύρος 26 αγωνιστικών καταδεικνύει ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετώπισε αυτή η ομάδα.
Κατά τον… θησαυρό της ιστορίας, πρόκειται για τη χειρότερη επίδοση της ομάδας στην ιστορία της στην πρώτη κατηγορία καθώς μέχρι πρότινος στην κορυφή αυτής της αρνητικής λίστας ήταν τα 22 γκολ της σεζόν 1962-63. Ακολουθούσαν τα 25 γκολ της περιόδου 2021-22. Φέτος, οι «κίτρινοι» διαθέτουν τη δεύτερη χειρότερη επίθεση της Stoiximan Superleague, καθώς υπερέχουν έναντι τεσσάρων τερμάτων του ουραγού Πανσερραϊκού.
Το πιο (αρνητικά) εντυπωσιακό είναι ότι η τωρινή ομάδα διαθέτει 13 επιθετικογενείς παίκτες. Τέσσερις σέντερ φορ (Μορόν, Καντεβέρε, Αλφαρέλα και Κουαμέ) εκ των οποίων ο τελευταίος προστέθηκε στη μεταγραφική περίοδο του χειμώνα, επτά winger’s (Πέρεθ, Ντούντου, Δώνης, Γιαννιώτας, Παναγίδης, Μπουσαΐντ, Γκαρέ) από τους οποίους οι δύο τελευταίοι αποκτήθηκαν πριν από περίπου δυόμισι μήνες και τρεις ακόμη δημιουργικούς μέσους (Μισεουί, Γένσεν, Νινγκ) αν και ο Νινγκ ουδέποτε απέκτησε ρόλο στην ομάδα. Κι όμως, με τέτοια πληθώρα επιλογών, ο Άρης έφτασε να κάνει αρνητικό ρεκόρ στον τομέα παραγωγής τερμάτων.
Οι τραυματισμοί στοιχειοθετούν σεβαστό επιχείρημα και ειδικά αυτός του Μιγκέλ Αλφαρέλα καθώς ο Τίνο Καντεβέρε «κουβαλούσε» ιστορικό τραυματισμών και στον Άρη ήξεραν πολύ καλά το «βαρύ» μητρώο του επιθετικού από τη Ζιμπάμπουε πριν καταλήξουν στην απόφαση απόκτησής του. Πηγαίνοντας στους ακραίους επιθετικούς, το ίδιο ισχύει και για τον Τάσο Δώνη ο οποίος έχασε το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν λόγω μυϊκών τραυματισμών καθώς προέκυψαν και δύο τραυματισμοί του Κάρλες Πέρεθ ο οποίος είχε απογοητευτική παρουσία.
Σε αρκετές περιπτώσεις, ο Βραζιλιάνος Ντούντου πλήρωσε την υπεραριθμία στις θέσεις των ξένων και ειδικά από τη στιγμή που η πορεία του ήταν πλούσια σε μεταπτώσεις. Προφανώς έπαιξε ρόλο και η έλλειψη κοινοτικού διαβατηρίου από την πλευρά του Μπενχαμίν Γκαρέ ο οποίος – στους τελευταίους αγώνες – ξεχωρίζει… σαν τη μύγα μες το γάλα, εν αντιθέσει με τον Ότμαν Μπουσαΐντ. Ο Γιάννης Γιαννιώτας δεν ξέφυγε ποτέ από τον ρόλο του παίκτη που «έρχεται» από τον πάγκο ενώ ο Μιχάλης Παναγίδης – μετά από ένα σημείο – βγήκε από το rotation.
Εν τέλει, αυτό που έχει «καταφέρει» φέτος ο Άρης είναι ασυνήθιστο ποδοσφαιρικά αλλά και ενδεικτικό ότι αυτή η ομάδα δεν δούλεψε σε βασικά πράγματα – στον τομέα της επιθετικής ανάπτυξης – επί ημερών του Μανόλο Χιμένεθ καθώς ο Μαρίνος Ουζουνίδης απομακρύνθηκε νωρίς και ο δε Μιχάλης Γρηγορίου μετρά ελάχιστο διάστημα στην τεχνική ηγεσία. Και η έλλειψη επιθετικού σχεδίου αναδεικνύεται και μέσα από τη δυσκολία άντλησης των βασικών χαρακτηριστικών των παικτών.
