Προχτές, διαβάζαμε την ανακοίνωση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας, σχετικά με υποτροφίες σε αθλητές και αθλήτριες από το Ίδρυμα Λεβέντη. Η Ομοσπονδία εξέφραζε προβληματισμό για το γεγονός ότι κανένας αθλητής ποδηλασίας δεν περιλαμβάνεται στους δικαιούχους υποτροφιών, παρόλο που είναι ένα άθλημα που διαχρονικά αντιπροσωπεύει την Κύπρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Μετά, διαβάσαμε ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έκανε εισφορά 30.000 ευρώ στο σωματείο της Ένωσης Νέων Παραλιμνίου. Ύστερα, θυμηθήκαμε την εισφορά των 75.000 ευρώ στην Ανόρθωση και τη συμβολή στην αναβάθμιση του γηπέδου της.
Αυτά είναι, ασφαλώς, δύο παραδείγματα, αφού τα σωματεία και οι εταιρείες (ειδικά οι εταιρείες) βοηθούνται από το κράτος, πάνω ή κάτω από το τραπέζι. Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι η Πολιτεία -λόγω δημοφιλίας- επικεντρώνεται στο ποδόσφαιρο, αγνοώντας επιμελώς και επιδεικτικά τα υπόλοιπα αθλήματα.
Πάντα με την ψευδαίσθηση ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο είναι κάτι σπουδαίο, όλες οι κυβερνήσεις χαϊδεύουν μια δυστοπία, που ξεκινά από τους παράγοντες και καταλήγει στους ξένους ποδοσφαιριστές, που είναι, φυσικά, περισσότεροι από τους ντόπιους. Επιβραβεύοντας, μάλιστα, τις παρανομίες, τις μίζες και ό,τι άλλο κυοφορεί αυτό που λέμε κυπριακό ποδόσφαιρο. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, εδραιώνεται η διάκριση εις βάρος των αθλητών και αθλητριών της ποδηλασίας, του στίβου και άλλων αθλημάτων, στα οποία γίνεται πολλή δουλειά και αφιερώνεται πολύς κόπος. Δεν είναι κρίμα;
ΑΛ.ΜΙΧ.
