Η Πέγκυ Ζήνα, έπειτα από τρεις δεκαετίες επιτυχημένης πορείας στο ελληνικό τραγούδι, στην πιο ώριμη και ισορροπημένη φάση της καριέρας -αλλά και της ζωής της- αποδεικνύει πως η θέληση, το πείσμα, το ταλέντο και η αγάπη σε ό,τι κάνουμε, μπορούν να κάνουν μικρά -ή και μεγάλα- διαχρονικά «θαύματα»!
Από τον Αλέξανδρο Πρίφτη
Κεντρική φωτογραφία: Ρούλα Μονιάκη
Βροχερό απόγευμα Κυριακής. Η Πέγκυ Ζήνα κάθεται απέναντί μου, άνετη, χαλαρή, με έναν καφέ να αχνίζει στα χέρια της, με τη συζήτηση μεταξύ μας να κυλά, όπως τα τραγούδια της: Ζεστά, αληθινά, χωρίς φίλτρα. Με τη γνώριμη τρυφερότητά της και την αλήθεια της, την οποία δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ, συνεχίζει να διεκδικεί την αγάπη μας, την προσοχή μας, το χειροκρότημά μάς. Και θα επιμένει να το κάνει αυτό και στην Κύπρο, όπου έρχεται σε λίγες ημέρες, στις 6/2, για μία μεγάλη συναυλία στο Pavilion Hall, με χορηγό επικοινωνίας τον Sfera 96,8. «Η σχέση μου με την Κύπρο κρατάει από το 2000. Τότε ήταν που τόλμησα να κάνω την πρώτη μου συναυλία, εντελώς μόνη μου – μέχρι τότε είχα έρθει με τον Νότη Σφακιανάκη, με τον Στέλιο Ρόκκο, ως “συμπλήρωμα”. Έκανα support, που λένε…», μου λέει χαμογελώντας. «Το 2000, λοιπόν, ήρθα μόνη μου, μην έχοντας τις μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό μου ακόμα, και σήκωσα μόνη μου το βάρος μιας συναυλίας. Οι Κύπριοι με αγκάλιασαν αμέσως – σα να μου έδωσαν το έναυσμα… Κι αυτή την πρώτη φορά την έχω πάντα στην καρδιά μου. Και η αγάπη μου για την Κύπρο όλο και μεγαλώνει συνεχώς…».
Στα 30 χρόνια πορείας σου, διαπιστώνεις αλλαγές στον τρόπο που διασκεδάζει πλέον ο κόσμος;
Λίγα πράγματα έχουν αλλάξει. Η διασκέδαση είναι η μεταφορά ενέργειας. Ξεκινά από τον καλλιτέχνη και η ενέργεια πάει στο κοινό. Δεν μπορώ να διασκεδάσω τους ανθρώπους που κάθονται κάτω, εάν πρωτίστως δεν διασκεδάζω εγώ. Αυτό έχει μεγάλη δυσκολία, όπως αντιλαμβάνεσαι – δεν μπορείς να έχει πάντα κέφι, να είσαι πάντα καλά στην υγεία σου, να έχεις την τέλεια ψυχολογία πάντα… Υπάρχουν, επίσης, «μόδες» που αλλάζουν, πάνε κι έρχονται. Παλιά, ας πούμε, χρησιμοποιούσαν τα πιάτα και τα λουλούδια, μετά έμειναν μόνο τα λουλούδια, αργότερα, εκτός από αυτά, ήρθαν κι οι συναυλίες. Ή κάποτε χόρευαν όλοι δίπλα από τον καλλιτέχνη στη σκηνή. Μετά τον Covid-19 είδαμε κι αυτό να αλλάζει. Η ενέργεια, όμως, δεν αλλάζει ποτέ! Η δική μου «συνταγή», αυτή που πάντα τηρώ, είναι ότι εκτός από τα δικά μου τραγούδια, ερμηνεύω και τα τραγούδια της καρδιάς μου. Αυτά που αγάπησα! Είναι «τα υιοθετημένα μου», όπως συνηθίζω να λέω!
Επειδή έχεις διαγράψει μια μεγάλη -και απολύτως επιτυχημένη- διαδρομή, έχεις την εμπειρία να διακρίνεις πια ορισμένα πράγματα. Ας πούμε, ποιος είναι ο μεγαλύτερος «μύθος» στη showbiz, που είδες να καταρρίπτεται;
Σίγουρα καταρρίπτω τον «μύθο» της επικαιρότητας. Εννοώ στα πρόσωπα που εστιάζουν μόνο στην εικόνα τους, στο φαίνεσθαι, στο να κάνουν «αγώνα» για να απασχολήσουν και να τραβήξουν τα φώτα της showbiz, έχοντας αυτό ως αυτοσκοπό – το να φωτογραφίζεσαι π.χ. συνεχώς και να πλασάρεις μόνιμα μία ωραία εικόνα, να «απασχολείς» διαρκώς τις εκπομπές και τα πάνελ που σχολιάζουν τα πάντα. Όποιος δίνει σε αυτά σημασία, θεωρούν ότι θα πάει καλά και στη δουλειά του. Αυτός, όμως, είναι ο μεγαλύτερος μύθος! Δεν ισχύει κι είναι μεγάλη παγίδα για τα νέα παιδιά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που είναι πρώτα ονόματα στη showbiz, που τους βλέπεις συνεχώς στα εξώφυλλα, που βρίσκονται σε εκπομπές κάθε μέρα, έχουν πρόβλημα στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Τα social media, απ’ την άλλη, ενώ βοηθούν πολύ στο να επικοινωνείς τη δουλειά σου και να έχεις επαφή με ανθρώπους που ζουν μακριά, είναι και μεγάλη παγίδα. Νέα παιδιά θεωρούν ότι, επειδή γίνεται viral στο TikTok, μία ατάκα από ένα τους τραγούδι, πως έκαναν επιτυχία κι ότι θα έρθει κόσμος στο μαγαζί. Δεν ισχύει αυτό. Δεν φτάνει ένα τραγούδι, για να καλύψεις ένα ολόκληρο πρόγραμμα.
Αν ξεκινούσες σήμερα, λοιπόν, με τα social media, τα viral, την cancel culture, θεωρείς ότι η Πέγκυ Ζήνα θα τα κατάφερνε πάλι ή θα λύγιζε;
Όχι, νομίζω ότι θα λύγιζα. Δεν θα άντεχα. Και να θες σήμερα να πεις μεγάλα τραγούδια, ώστε να «συστηθείς» με αυτόν τον τρόπο, είναι πολύ πιο δύσκολο. Έχεις να κάνεις με τον «εχθρό» της πολύ γρήγορης επιτυχίας του 24ωρου. Πόσο κρατάει ένα viral; Δεν έχεις να «πολεμήσεις» με τίμια όπλα. Αν ξεκινούσα σήμερα, λοιπόν, δεν θα είχα κάνει την καριέρα που έκανα. Το πιστεύω. Κι εγώ δεν είμαι «αφημένη» στα social media. Δεν είμαι ο άνθρωπος που εκθέτει την προσωπική του ζωή. Αυτό το «όλα στη φόρα» και η «κλειδαρότρυπα» στην καθημερινότητά μου, δεν μου πάει. Δεν μπορώ να το υπηρετήσω όλο αυτό. Θα έλεγα με αγάπη στα νέα παιδιά που βγαίνουν τώρα, να εστιάσουν σε καλά κι ωραία τραγούδια και όχι σε ατάκες που είναι της μόδας. Γιατί αυτά δεν χάνονται ποτέ! Γιατί τα ανακαλύπτει ο κόσμος με τον χρόνο. Πολλά από τα παλιά μου κομμάτια, που δεν είχαν μεγάλη αναγνώριση τότε, ο κόσμος τα βρίσκει στο Spotify σήμερα και τα ξεχωρίζει. Δεν μπορείς να καταλάβεις πόση χαρά μού δίνει αυτό…
Ο άνθρωπος που σου άλλαξε τη ζωή καλλιτεχνικά, είναι, τελικά, ο Δημήτρης Μητροπάνος;
Άλλαξε την κοσμοθεωρία μου! Αν εξαιρέσεις τον Μάνο Ελευθερίου, τον Γιάννη Πάριο και τον Νίκο Αντύπα, που μου έδωσαν τραγούδια σ’ εκείνον τον δίσκο που κάναμε μαζί, ναι. Ο Δημήτρης, ήρθε και μου άλλαξε τον καλλιτεχνικό μου κόσμο! Μέχρι τότε δεν ανοίχτηκα σε μεγάλους δημιουργούς, γιατί υπήρχαν στεγανά και διαχωρισμοί: «Έντεχνο» και «λαϊκό». Μετά τον Δημήτρη Μητροπάνο, ήταν σα να έπεσαν αυτά τα «τείχη» κι όλοι οι άνθρωποι που τους άρεσε η φωνή και η προσωπικότητά μου, αλλά φοβόντουσαν να συνεργαστούν μαζί μου -φοβούμενοι πώς θα αντιδράσουν οι υπόλοιποι του χώρου τους-, με εμπιστεύτηκαν. Βρήκαν μεγάλο άλλοθι – και δεν το λέω με παράπονο, το λέω με χαρά. Η άλλη εκδοχή, αυτή που μου είπε ο λατρεμένος μου, Γιάννης Πάριος, είναι ότι «Εκτός από τη συνεργασία σου με τον Δημήτρη, θεωρώ ότι σου άνοιξαν πόρτες για άλλα πράγματα, επειδή έγινες μάνα. Διότι πια τραγουδάς ως μάνα…». Εννοούσε ότι τραγούδια μεγαλύτερου «βάρους», τα υποστηρίζεις όταν έχεις βιώματα και βγαίνουν μέσα από τα σπλάχνα σου.
Μέχρι τώρα είχες υποφέρει από τους διαχωρισμούς «εμπορικό»-«έντεχνο», «ελαφρύ»-«ποιοτικό»;
Η αλήθεια είναι ότι, για πάρα πολλά χρόνια, προσπαθούσα να αποδείξω πράγματα και να γίνω αρεστή. Και για να το καταφέρω αυτό, έκανα πολλά βήματα πίσω στην εμπορικότητά μου. Ήθελε προσπάθεια και κότσια να αποτραβηχτώ από τη showbiz και να απομακρυνθώ κάπως από κύκλους που με θεωρούσαν «δικό τους άνθρωπο», ώστε να καταφέρω να με δεχτούν κι από την άλλη πλευρά. Δεν ξέρω αν είναι σωστό αυτό, αλλά εμένα μού βγήκε. Το κατάφερα. Δεν ξέρω, όμως, αν θα το έδινα ως συμβουλή σε κάποιον. Μέσα από τη δουλειά μου είχα κερδίσει ήδη την αναγνώριση, την επιτυχία, χρήματα, την αγάπη του κόσμου, τη λάμψη – και, ξαφνικά, πρέπει να βάλεις μία άνω τελεία.
Αυτό, όμως, δεν είχε και κόστος; Δεν εννοώ μόνο οικονομικό, αλλά και ψυχολογικό, κυρίως…
Υπήρξε ενός είδους bullying, του τύπου «χάθηκε», «εξαφανίστηκε», «βάρυνε», «Τι είναι αυτά που κάνει;». Κάπως τους το «χάλασα». Έλεγαν «Αντί να μας διασκεδάζει με τσιφτετέλια στα μπουζούκια, λέει αυτά!». Αλλά εγώ ήθελα να πω και σημαντικότερα πράγματα και να μπορώ να σταθώ σε ένα θέατρο κι ο άλλος να με ακούει. Να βλέπει μεν, αλλά να με ακούει, χωρίς να πίνει ουίσκι και να καπνίζει. Ήθελα να το κάνω κι αυτό. Δεν είναι κακό. Έπρεπε, λοιπόν, να «στερήσω» στοιχεία από τη λάμψη και την εμπορικότητά μου. Με δέχτηκαν με τα χρόνια όλοι, δεν έχω παράπονο. Κανένα! Αν μιλούσα με μία ψυχολόγο θα μου έλεγε: «Είναι δυνατόν να απαρνιέσαι κάτι που με κόπο κέρδισες, μόνο για να πείσεις και να κερδίσεις κάποιους;». Ναι, ίσως να ήταν κάπως άδικο αυτό που έκανα στον εαυτό μου, αλλά μου βγήκε σε καλό. Είμαι πια αποδεκτή και από τους δύο χώρους κι είμαι ικανοποιημένη!
Αυτός ο αγώνας που έκανες, δεν σε έφθειρε ψυχολογικά;
Τα αγαθά κόποις κτώνται. Επιλογές είναι όλα στη ζωή μας. Ήθελα να κάνω λίγο πίσω, σταμάτησα να βγαίνω σε εκπομπές στην τηλεόραση, δεν έβρισκα λόγο να πρέπει να σχολιάζω και να απαντώ για άλλους συναδέλφους μου, «Τι φόρεσαν, τι είπαν, τι έκαναν». Μόνο στις εκπομπές του Σπύρου Παπαδόπουλου εμφανιζόμουν για δύο χρόνια, στο «Στην υγεία μας, ρε παιδιά», σε αφιερώματα σπουδαίων συνθετών. Για να δείξω στον κόσμο και σε κάποιους από τον χώρο ότι μπορώ κι αυτό να το κάνω καλά. Αλλά, ναι, ήταν ανηφορικός ο δρόμος.
Σ’ αυτό τον δρόμο, είχες συνοδοιπόρο, τον Γιώργο. Ο Γιώργος Λύρας, εκτός από σύζυγός σου και πατέρας της Ηλέκτρας, είναι ο «προσωπικός σου φύλακας» και στη δουλειά. Έτσι δεν είναι;
Όπως το λες. Εάν δεν είχα τον Γιώργο, δεν θα τα είχα καταφέρει όλα αυτά. Με έχει προστατεύσει από πάρα πολλά πράγματα! Εκείνος ήταν δίπλα μου σε όλα αυτά τα όνειρα, με οικονομικό κόστος στη ζωή μας. Ξεκάθαρα! Ακόμη κι όταν εγώ, κάποιες στιγμές, δείλιαζα σε κάτι ή φοβόμουν ή είχα αμφιβολίες, με ωθούσε. Το πίστευε πιο πολύ από εμένα! Ήταν ο μόνος άνθρωπος που ήταν τόσο κοντά μου. Όταν ξεκίνησα, ήμουν ένα κοριτσάκι πολύ εκτεθειμένο στον χώρο. Με προστάτευσε ο Γιώργος. Ήταν μέντορας! Αν και είναι δύσκολο να δουλεύεις μαζί με τον άνθρωπό σου. Είναι δύσκολες οι ισορροπίες, αλλά το βρίσκουμε. Από τη μεγάλη μας και βαθιά αγάπη τα καταφέραμε και ολοκληρώσαμε την οικογένειά μας, όταν πια είχαμε καταφέρει κάποια πράγματα. Είχε πίστη σε μένα! Δεν είναι ότι εγώ δεν είχα πίστη ή όνειρα, αλλά δεν είχα το κουράγιο να τα διεκδικήσω. Κουράζεσαι, κάποια στιγμή, να αποδεικνύεις ότι «δεν είσαι ελέφαντας» κι ότι αξίζεις κι άλλα πράγματα. Φθείρεσαι. Σ’ αυτό τον χώρο που είμαστε όλοι τόσο εκτεθειμένοι, δεν βρίσκεις ποτέ το δίκιο σου. Γι’ αυτό κι αγαπώ τόσο πολύ τις συναδέλφους μου. Τις αγαπώ, τις πονάω, γιατί ξέρω τι περνούν και από τι βάλλονται. Ξέρω τις δυσκολίες και την έλλειψη αξιοκρατίας… Δεν θα πω ποτέ κακή κουβέντα για γυναίκα συνάδελφό. Είναι άδικος ο χώρος μας.
Για τους άντρες συναδέλφους σου δεν είναι;
Βεβαίως και είναι και για εκείνους. Σαφώς. Αλλά λιγότερο. Αλλά είναι περισσότερο άδικος ο χώρος για τις γυναίκες, γιατί είναι πιο ευαίσθητες. Η ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας είναι πιο ευαίσθητη από κάποιου άνδρα. Πώς να γίνει τώρα; Οι άντρες τραγουδιστές είναι, γενικά, και πιο ευνοημένοι. Εάν βρεθούν μαζί δυο καλλιτέχνες, ισοϋψείς, με ίδιους πλατινένιους δίσκους, ίδιες επιτυχίες και ίδια χρόνια στη δουλειά, ο άντρας θα μπει πρώτος. Όχι η γυναίκα. Επειδή είμαι γυναίκα, λοιπόν, εγώ θα στηρίξω τις γυναίκες συναδέλφους μου (γέλια).
Η συνάδελφός σου, η Ελένη Φουρέιρα, παραμένει η αγαπημένη τραγουδίστρια της κόρης σου, της Ηλέκτρας; Είχες πει στο παρελθόν, ότι ακούει δικά της κομμάτια, κι όχι δικά σου…(γελάμε).
Έχουμε αδυναμία στην Ελένη! Τώρα, στα 14 της, αρχίζει κι επιστέφει και σε καλλιτέχνες του δικού μου ρεπερτορίου (γελάει). Ακούει Φουρέιρα, trap μουσική, αλλά και τα δικά μου. Στη εφηβεία ερωτεύονται ή σκέφτονται πώς θα είναι όταν θα ερωτευτούν, οπότε πάνε και στα πιο πονεμένα τραγούδια (χαμογελάει).
Σε ανησυχεί που η κόρη σου ακούει και trap μουσική;
Ναι, αρκετά. Ενώ έχουν ωραίο ρυθμό ορισμένα κομμάτια, ωραίες παραγωγές, δεν μπορώ καθόλου τους στίχους τους που μιλούν για βία, όπλα, σεξουαλικά όργια και ναρκωτικά. Οπότε, μία μέρα τη ρώτησα «Αγάπη μου, καταλαβαίνεις τι λέει αυτό το κομμάτι;» και μου απάντησε: «Δεν δίνουμε σημασία, μην νομίζεις. Πιο πολύ τα χορεύουμε!». Κάπως με ηρέμησε αυτό. Αν και, αν με ρωτάς, στιχουργικά και μόνο, θα έπρεπε να είναι απαγορευμένα τα κομμάτια αυτά. Είναι η μόδα της εποχής. Το καταλαβαίνω. Ελπίζω ότι θα περάσει…
Τι σου έμαθε η κόρη σου για τον εαυτό σου, που δεν σου το δίδαξαν ποτέ, ούτε οι επιτυχίες σου ούτε οι αποτυχίες;
Θα σου πω κάτι, κι είναι η πρώτη φορά που το λέω δημόσια. Όταν ήταν η μικρή οκτώ ετών, μου είπε κάτι που με κλόνισε. Ήταν σαν «σφαλιάρα». Περνούσα μία περίεργη φάση στη δουλειά μου, ένιωθα ματαίωση, πως ό,τι έκανα τόσα χρόνια δεν είχε καμία σημασία, ότι όλα ήταν χαμένα, έβρισκα κλειστές πόρτες κι εχθρούς. Άνθρωποι του χώρου μού έδειχναν ότι με είχαν βγάλει στη «σύνταξη», ενώ δεν ήμουν ούτε 40 ετών… Ήμουν σε φάση που όλα τα έβλεπα κάπως «μαύρα». Ένα βράδυ, λοιπόν, που ετοιμαζόμουν να πάω στο μαγαζί, ήμουν με μία φίλη μου στο σπίτι κι η μικρή χοροπηδούσε στο κρεβάτι. Και ρωτάει η φίλη μου την Ηλέκτρα: «Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;». Κι απαντά η Ηλέκτρα: «Θα δω τι θα γίνω, αλλά θέλω να αγαπάω αυτό που θα κάνω. Ενώ, εσύ, μαμά, δεν αγαπάς πια τη δουλειά σου, γι’ αυτό δεν έχεις επιτυχία αυτόν τον καιρό!». Το ακούω και παθαίνω σοκ! «Αφού βαριέσαι να πας!», συνέχισε. Με κλόνισε πολύ αυτό! Εκείνη την ώρα ένιωσα ότι έφαγα ένα πολύ δυνατό «χαστούκι» και γύρισε ο κόσμος ανάποδα. Όταν το επεξεργάστηκα, λέω: «Έχει δίκιο!». Εκεί ήταν που τα έβαλα κάτω, έκανα κάποιες συνεδρίες κι επανατοποθέτησα τον εαυτό μου, με γνώμονα την αγάπη στον κόσμο που με ακολουθεί τόσα χρόνια, και όχι στον καλλιτεχνικό χώρο. Να κάνω ό,τι θέλω, αρκεί να το αγαπώ πραγματικά! Γι’ αυτό και κάνω σήμερα αυτό που επιθυμώ, γιατί το αγαπώ πραγματικά και μέσα απ’ την καρδιά μου!
Info:
Η Πέγκυ Ζήνα θα εμφανιστεί την Παρασκευή 6/2, στις 21:30, στο Pavilion Hall, στη Λευκωσία. Προπώληση εισιτηρίων μέσω Ticketmaster και σε όλα τα καταστήματα ACS. Μέρος των εσόδων θα διατεθεί προς ενίσχυση του Ιδρύματος Ιωάννας Σκορδή. Χορηγός Επικοινωνίας: Sfera 96,8.
