Τα πήλινα ανθρωπάκια του γλύπτη που συχνά βγαίνουν μέσα από σφαίρα, είναι εμπνευσμένα από τα αρχαία κυπριακά ειδώλια αλλά και από ανθρώπους της σημερινής εποχής. Χρησιμοποιώντας λευκό πηλό στις ποιητικές φιγούρες του, επιδιώκει να τους δώσει κίνηση και να εκφράσει συναισθήματα.
Η επαγή μου με την τέχνη ξεκίνησε με απροσδόκητο τρόπο. Όταν ήμουν στην πρώτη δημοτικού, είχα ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα και περιορίστηκα στο νοσοκομείο για τρεις μήνες. Δεν μπορούσα να παίξω όπως τα άλλα παιδιά και άρχισα να κάνω σχέδια, να φτιάχνω μικροκατασκευές και τρισδιάστατα αντικείμενα. Όταν γύρισα στο σχολείο δυσκολευόμουν με τα μαθήματα και εστίασα στη ζωγραφική που τα κατάφερνα. Ένιωθα μεγάλη χαρά όταν μου έλεγαν «μπράβο» για τα σχέδιά μου. Αργότερα, προσπάθησα να απαλλαγώ από αυτή την ανάγκη επιβράβευσης. Πάντα είχα μια αμφιβολία αν αυτό που κάνω είναι καλό. Αυτό το ερώτημα συνεχίζω να το υποβάλλω στον εαυτό μου και με βοηθά να βελτιώνομαι. Δεν επαναπαύομαι ποτέ.
Μετά το Γυμνάσιο έκανα σπουδές γραφιστικής και δούλεψα σε διαφημιστικά γραφεία. Όμως δεν μου άρεσε και άλλαξα πορεία για να ασχοληθώ με αυτό που πραγματικά αγαπώ. Παρακολούθησα για τρία χρόνια μαθήματα ζωγραφικής με την Καίτη Στεφανίδου και στη συνέχεια στα 27 μου πήγα στην Αθήνα για σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Προτού μπω στη σχολή έκανα μαθήματα με τον Νίκο Στέφου ο οποίος με ενθάρρυνε να ασχοληθώ με την γλυπτική. Έπειτα στην ΑΣΚΤ καθηγητής μου ήταν ο γλύπτης Θεόδωρος Παπαγιάννης, ο οποίος έχει μουσείο στα Ιωάννινα. Εκτός από τη γλυπτική, στη σχολή έκανα ψηφιδωτό και χαρακτική. Στα εργαστήρια της γλυπτικής είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε έργα με πηλό, μάρμαρο, μέταλλο, γύψο. Εγώ εστίασα στον πηλό και με βοήθησε πολύ. Στις προτομές τον χρησιμοποιώ πηλό σαν πρόπλασμα και μετά κάνω καλούπι γύψινο ή μπρούντζινο.
Στην τωρινή έκθεση που παρουσιάζω στην Αποκάλυψη όπως και σε προηγούμενες, έχω στο επίκεντρο τον άνθρωπο, και τη σφαίρα που συμβολίζει τη γέννηση και τον κόσμο. Παλιά προσπαθούσα να περιγράψω τον σύγχρονο άνθρωπο στην καθημερινότητά του και μετά συνέχισα σε πιο πνευματικές και ποιητικές καταστάσεις. Τα έργα μου έχουν αναφορές στη μνήμη, τη μοναξιά του ανθρώπου.
Ερεθίσματα αντλώ από τα αρχαία κυπριακά ειδώλια, αλλά και από την κλασική και αρχαϊκή περίοδο. Μπορεί να δω φιγούρες με αρχαία ειδώλια και να επηρεαστώ από αυτή τη σύνθεση, την σχέση που αναπτύσσει η μια φιγούρα με την άλλη. Με ενδιαφέρει η πλαστικότητα και η κίνησή τους. Όμως και οι σύγχρονοι άνθρωποι μου δίνουν αφορμές και ερεθίσματα. Μπορεί να εμπνευστώ από κάποιον που θα δω στον δρόμο με το εγγονάκι ή το μωρό του, ή μια τρυφερή αγκαλιά. Κάνω σκιτσάκια και σχέδια με τις φιγούρες, τις κινήσεις των σωμάτων, για να τις μεταφέρω στα γλυπτά. Αυτό είναι το λεξιλόγιό μου. Όπως ένας ποιητής συνθέτει λέξεις για να γράψει ένα ποίημα, εγώ κάνω μια μελέτη με σκίτσα και προσχέδια. Δεν σταματώ όπου κι αν είμαι να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Βγάζω φωτογραφίες ή σχεδιάζω εκείνη τη στιγμή, είτε αποτυπώνω την εικόνα στο μυαλό μου.
Είναι δύσκολο να εκφράσεις συναισθήματα μέσα από τη γλυπτική. Αυτό είναι κάτι που ήρθε σιγά-σιγά στη δουλειά μου. Κάποιες φορές ο θεατής μπορεί να μην διαβάζει τόσο καθαρά τα συναισθήματα. Όμως μου έχουν πει πολλές φορές ότι αντιλαμβάνονται αυτό που είχα στη σκέψη μου. Χρησιμοποιώ λευκό πηλό. Είναι πιο γήινο το χρώμα, πιο καθαρό, εκφράζει καλύτερα αυτό που θέλω να δώσω. Όταν βάζεις πολλά χρώματα γίνεται πιο διακοσμητικό το αποτέλεσμα.
Στην πτυχιακή μου στην Καλών Τεχνών δημιούργησα ένα τετράπτυχο με θέμα την Κύπρο και τίτλο «Αντιπαράθεση». Δημιούργησα μια νοητή γραμμή, την Πράσινη Γραμμή, στην οποία μικροσκοπικές φιγούρες ήταν απέναντι η μια στην άλλη. Προσπάθησα να δείξω κόσμο συγκεντρωμένο που δεν μπορούσε να περάσει τη Γραμμή. Το επόμενο έργο μου είχε τίτλο «Ανοιγμα». Ήταν τότε που άνοιξαν τα οδοφράγματα και παρουσίασα μια γιορτή με τους ανθρώπους από τις δυο πλευρές που μπορούσαν να συναντηθούν.
Κατάγομαι από την Κυθρέα, αλλά όταν έγινε η εισβολή ζούσαμε στην Έγκωμη. Παρόλο που ήμουν μικρός, έχω μνήμες. Θυμάμαι τον κόσμο που φοβόταν. Μια δυνατή ανάμνηση είναι όταν φύγαμε από το σπίτι μας στη διάρκεια της εισβολής και μας έβαλαν να κοιμηθούμε στο υπόγειο της ΕΘΑ. Θυμάμαι να περπατάμε πάνω στις κουβέρτες μαζί με άλλα παιδιά, θυμάμαι τα αντίσκηνα στο Φιλοξένια. Αυτές οι μνήμες μου ενέπνευσαν κάποια έργα.
Μια από τις σημαντικές δουλειές μου ήταν η ενότητα με τίτλο «Περάσματα» που παρουσίασα το 2010 στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών. Αναφερόταν στο πέρασμα από μια κατάσταση σε μια άλλη. Ήταν εμπνευσμένη από τους αρχαίους Κατάδεσμους, κατάρες που έβαζαν στους νεκρούς. Οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν ένα κουτάκι με μια φιγούρα και το τοποθετούσαν στον τάφο του νεκρού με μια ευχή-κατάρα που θα εφαρμοζόταν στον κάτω κόσμο. Οι δικοί μου Κατάδεσμοι ήταν κουτάκια με εύθραυστες φιγούρες από πηλό που περιείχαν 24 θετικές ευχές, γνωμικά ή στίχους από τον Μέναδρο, τον Θουκυδίδη, τον Όμηρο, τον Ελύτη και άλλους.
Ένας καλλιτέχνης δυσκολεύεται να ζει από την τέχνη του. Ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς μου είναι οι προτομές. Μια πολύ σημαντική προτομή που έκανα είναι η Μικρασιάτισσα Μάνα στα Χανιά της Κρήτης. Η θεματολογία αφορά τους πρόσφυγες και μια μάνα που το πρόσωπο της εκφράζει πολύ πόνο. Για να το πετύχω μελέτησα το πρόσωπο ενός άντρα που συνάντησα στην λαϊκή αγορά και μου άρεσε η έκφρασή του, καθώς και την φιγούρα της γυναίκας ενός φίλου μου. Όσο αλλόκοτο και αν φαίνεται αυτό, συνδύασα την έκφραση από άντρα και από γυναίκα που ήταν κοντά σε αυτό που ήθελα να αποδώσω. Επίσης έχω παρατηρήσει και τα πρόσωπα προσφύγων. Είναι κάτι που συνηθίζεται στη γλυπτική, να αποτυπώνεις δηλαδή μια έκφραση με έμπνευση έναν άντρα ή μια γυναίκα. Για παράδειγμα, για τη φιγούρα του άγνωστου στρατιώτη που είναι στο Σύνταγμα στην Αθήνα, πόζαρε γυναίκα.
Θέλω να επισημάνω είναι ότι στον χώρο της γλυπτικής και των προτομών δραστηριοποιούνται άτομα που δεν έχουν σπουδάσει τέχνη. Κάποιοι παράγουν προτομές σε εργοστασιακό επίπεδο και λαμβάνουν μέρος σε διαγωνισμούς ή δημιουργούν έργα με ανάθεση, επειδή υπάρχουν κάποια παράθυρα στον νόμο που το επιτρέπουν.
Αυτό που με συναρπάζει στη γλυπτική είναι η δυνατότη να μεταφέρεις τις ιδέες σου σε τρισδιάτατα έργα και να τους δώσεις συναίσθημα. Παίζεις με το κενό στον χώρο. Με ενδιαφέρει οι φιγούρες να μοιάζουν έτοιμες να περπατήσουν. Το έργο που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι η Νίκη της Σαμοθράκης, η οποία έχει έντονο το στοιχείο της κίνησης. Και η Αφροδίτη της Μήλου μου αρέσει επίσης. Ο αρχαίος Έλληνας πυγμάχος στη Ρώμη με συγκινεί, γιατί μοιάζει έτοιμος να σηκωθεί και να περπατήσει. Όπως ένας φωτογράφος αποτυπώνει τη στιγμή σ’ ένα πρόσωπο, το ίδιο προσπαθώ και εγώ.
Εκτός από τη γλυπτική, εργάζομαι στο ΤΕΠΑΚ ως Βοηθός Εργαστηρίου. Κάνω ένα μικρό εργαστήρι μια φορά την εβδομάδα δείχνοντας στους φοιτητές πώς φτιάχνουμε καλούπι, φιγούρα και τη διαδικασία της γλυπτικής. Όμως δεν βαθμολογώ, δεν είμαι καθηγητής. Μου αρέσει που είμαι σε επαφή με τους φοιτητές. Και με τους καθηγητές έχουμε μια καλή συνεργασία.
- Info Λευκωσία, Αποκάλυψη (22300150). Η έκθεση «Δύο βλέμματα» με έργα του Παναγιώτη Πασάντα και του Γιώργου Γεροντίδη εγκαινιάζεται στις 4 Φεβρουαρίου στις 7μ.μ. Μέχρι 17/2.
Ελεύθερα 1.2.2026
