Το αήττητο σερί των 16 αγώνων της ΑΕΚ έλαβε τέλος το βράδυ του Σαββάτου στη Λεμεσό και μάλιστα με τρόπο που πόνεσε. Στην τρίτη της εξόρμηση στην Λεμεσό, οι κιτρινοπράσινοι δεν κατάφεραν να επαναλάβουν τα επιτυχημένα «διπλά» απέναντι σε Απόλλωνα και ΑΕΛ, γνωρίζοντας ήττα που ήρθε σαν μαχαιριά, όχι τόσο για την εμφάνιση όσο για τις βαθμολογικές συνέπειες. Η ΑΕΚ έμεινε πίσω από την Ομόνοια, είδε τον Άρη να την πιάνει, τον ΑΠΟΕΛ να μειώνει την απόσταση, ενώ η Πάφος καραδοκεί με αγώνα τη Δευτέρα και έναν ακόμη στο συρτάρι.
Σε ένα παιχνίδι φτωχό σε θέαμα και φάσεις, η ομάδα του Ιμανόλ Ιδιάκεθ δεν θύμισε την ΑΕΚ που μας είχε συνηθίσει. Δεν επέβαλε τον ρυθμό της, δεν κυριάρχησε και κυρίως δεν δημιούργησε. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο ημίχρονο κατέγραψε μόλις μία τελική προσπάθεια, την ώρα που ο Άρης με την τριάδα στον άξονα υπερείχε αριθμητικά και ποιοτικά, κερδίζοντας τις μονομαχίες απέναντι σε Πονς και Λέντες και παίρνοντας τις πρώτες μπάλες.
Παρά ταύτα, η ΑΕΚ είχε τις δύο μεγαλύτερες ευκαιρίες του αγώνα, με τον Ναούμ και κυρίως τον Ιβάνοβιτς, όμως πέρα από αυτές δεν υπήρξε συνέχεια. Ο Μπάγιτς έμεινε ουσιαστικά αποκομμένος, χωρίς τροφοδότηση, ενώ το πλάνο ανατράπηκε ακόμη περισσότερο με τον πρόωρο τραυματισμό του Μιραμόν. Κι όλα αυτά απέναντι σε έναν Άρη που δεν πίεσε ασφυκτικά, αφού η πρώτη του τελική στο δεύτερο μέρος ήρθε στο 84’, ένα λεπτό πριν το γκολ. Στη φάση του 1-0, ο Αλομέροβιτς φέρει ευθύνη, καθώς η απομάκρυνση με γροθιά κατέληξε πάνω στον Χάμπο, με την κατάληξη γνωστή.
Ωστόσο, αυτή η ήττα δεν μπορεί και ούτε πρέπει να μηδενίσει τις ελπίδες της ΑΕΚ για τον τίτλο. Βρισκόμαστε μόλις στη 17η στροφή και η φετινή ομάδα έχει αποδείξει επανειλημμένα τι μπορεί να πετύχει. Με ποιότητα, βάθος και χαρακτήρα, έχει όλα τα φόντα να παλέψει μέχρι τέλους για το πολυπόθητο τρόπαιο. Το πισωγύρισμα ήρθε, το ζητούμενο πλέον είναι η αντίδραση.
