Να μη σε νοιάζει καθόλου τι σκέφτονται οι άλλοι είναι μάλλον ουτοπικό. Να μη σε καθορίζει, όμως, είναι απολύτως εφικτό. Οι περισσότεροι από εμάς κουβαλάμε μέσα μας έναν εσωτερικό «παρατηρητή» που σχολιάζει κάθε μας κίνηση μέσα από τα μάτια των άλλων. Μια σιωπή, ένα βλέμμα, μια καθυστερημένη απάντηση αρκούν για να γεννήσουν σενάρια απόρριψης. Κι όμως, τις περισσότερες φορές, αυτά τα σενάρια λένε περισσότερα για τις δικές μας ανασφάλειες παρά για τις προθέσεις των άλλων.
Η ανάγκη για αποδοχή δεν είναι αδυναμία, είναι ανθρώπινη. Ο εγκέφαλός μας έχει εξελιχθεί έτσι ώστε να επιδιώκει την ένταξη και να φοβάται τον αποκλεισμό. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η γνώμη των άλλων γίνεται το βασικό φίλτρο μέσα από το οποίο αξιολογούμε τον εαυτό μας. Τότε κάθε εξωτερική αντίδραση αποκτά υπερβολικό βάρος και η αυτοεκτίμηση αρχίζει να εξαρτάται από παράγοντες που δεν ελέγχουμε.
Ένα κρίσιμο βήμα είναι να θυμάσαι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πολύ απορροφημένοι με τον εαυτό τους για να σε κρίνουν τόσο έντονα όσο νομίζεις. Οι αντιδράσεις τους επηρεάζονται από την κούραση, το άγχος, τις εμπειρίες και τις δικές τους ανασφάλειες. Δεν είσαι πάντα το επίκεντρο της ιστορίας. Ούτε κάθε γνώμη είναι χρήσιμη ή αξιόπιστη.
Η συναισθηματική ανθεκτικότητα χτίζεται όταν αρχίζεις να ξεχωρίζεις την ταυτότητά σου από την εκάστοτε κρίση. Μια διαφωνία δεν ακυρώνει την αξία σου. Μια απόρριψη δεν σε ορίζει. Όσο περισσότερο στηρίζεσαι στις δικές σου αξίες, τόσο λιγότερη δύναμη έχει η εξωτερική επιβεβαίωση. Δεν σημαίνει ότι παύεις να ακούς τους άλλους, αλλά ότι επιλέγεις ποια γνώμη αξίζει χώρο μέσα σου.
Τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να πάψεις να θέλεις να σε συμπαθούν, αλλά να μάθεις να μη χάνεις τον εαυτό σου στην προσπάθεια. Όταν η αποδοχή ξεκινά από μέσα σου, η γνώμη των άλλων παύει να είναι βαρίδι και γίνεται απλώς μία πληροφορία – τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
