Κάθε μετεγγραφική περίοδο, το ίδιο έργο. Οι ίδιες φράσεις, ειπωμένες με ελαφρώς διαφορετικό τόνο, λες και αλλάζει κάτι όταν αλλάζει η σειρά των λέξεων.
«Δεν επιβεβαιώνουμε, δεν διαψεύδουμε». «Μας ενδιαφέρουν όλοι οι καλοί παίκτες». «Κυκλοφορούν πολλά ονόματα». «Ο κόσμος να κάνει υπομονή». Κλισέ καλοδουλεμένα, γυαλισμένα από τη χρήση, που ξεφεύγουν σχεδόν μηχανικά από τα χείλη παραγόντων μόλις ανοίξει η κουβέντα για προσθήκες. Όχι όλων, ασφαλώς. Αλλά αρκετών. Και κυρίως εκείνων που έχουν μάθει να παίζουν μόνιμα «κρυφτούλι».
Το παράδοξο είναι αλλού. Οι ίδιοι άνθρωποι που αφήνουν μισά λόγια, που δεν τραβούν καθαρή γραμμή, που επιλέγουν τη θολούρα αντί της ευθύνης, εμφανίζονται ενοχλημένοι όταν τα ονόματα ανακυκλώνονται. Όταν «παίζουν» ξανά και ξανά. Όταν συντηρείται η συζήτηση. Μα πώς αλλιώς να γίνει; Όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη τοποθέτηση, το κενό γεμίζει. Και το γεμίζουν οι φήμες, οι διαρροές, οι υποθέσεις.
Δεν ξέρουμε αν αυτό γίνεται σκόπιμα. Αν εξυπηρετεί τακτικές, διαπραγματεύσεις ή την ανάγκη να παραμένει το ενδιαφέρον ζωντανό. Ξέρουμε όμως ότι συχνά αγγίζει τα όρια του αστείου. Να παραπονιέσαι για κάτι που ο ίδιος καλλιεργείς.
Πρωτοχρονιά σήμερα. Μια καλή ευκαιρία για μικρές, αλλά ουσιαστικές αλλαγές. Το ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται περισσότερα μισόλογα. Χρειάζεται περισσότερη καθαρότητα. Αν μη τι άλλο, ως ένδειξη σεβασμού προς τον κόσμο. Καλό νέο έτος.
