Το μικρό αγόρι, που άλλοτε κλωτσούσε την μπάλα όσο ο πατέρας του έκανε προπόνηση παραδίπλα, μεγάλωσε. Σήμερα, ο Γιάννης Σατσιάς φοράει την ίδια φανέλα που ο Μαρίνος Σατσιάς τίμησε επί 20 ολόκληρα χρόνια. Και πλέον, βρίσκονται σε αντίπαλα «στρατόπεδα». Ο μεν πρώτος ως ποδοσφαιριστής του ΑΠΟΕΛ και ο δε δεύτερος ως προπονητής της Ομόνοιας Αραδίππου. Πατέρας και γιος, όμως, δεν μοιράζονται μόνο παράλληλες πορείες και μια απεριόριστη αγάπη για το ποδόσφαιρο, αλλά διακρίνονται με την ίδια ταπεινότητα και δυναμικότητα, με τον έναν να τρέφει γνήσιο θαυμασμό για τον άλλο. Απ’ αυτά, που σπάνια συναντάς μπροστά σου.
Από την Αναστασία Γεωργίου για το DownTown
Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημητρίου
Styling: Shona Muir
Πώς είναι, για τον καθένα ξεχωριστά, το γεγονός ότι στην ποδοσφαιρική σας καριέρα αγωνιστήκατε με το εθνόσημο της Εθνικής Κύπρου;
Μαρίνος: Είναι μεγάλη τιμή και περηφάνια να αγωνίζεσαι με τα χρώματα της Εθνικής. Πιστεύω ότι ένας ποδοσφαιριστής ολοκληρώνεται, όταν παίξει σε εθνικό επίπεδο.
Γιάννης: Σου προσφέρει, όντως, μια απερίγραπτη περηφάνια, όπως και τιμή. Εκπροσωπείς τη χώρα σου και νιώθεις την υποχρέωση να δίνεις το 100% του εαυτού σου, για να τιμήσεις τόσο την πατρίδα σου όσο και την ιστορία που αυτή «κουβαλά».
Γιάννη, ο πατέρας σου είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του ΑΠΟΕΛ. Στην αρχή σε φόβιζε αυτό; Ένιωσες ποτέ να σε «βαραίνει» το επίθετο Σατσιάς;
Όχι. Τον πατέρα μου τον είχα και τον έχω πάντα ως πρότυπο. Πρώτα ως άνθρωπο και έπειτα ως ποδοσφαιριστή. Ωστόσο, πάντα υπήρχε από πλευράς μου ένας υγιής ανταγωνισμός και μια σύγκριση, ώστε να καταφέρω κι εγώ όσα μπορώ.
Το να ακολουθήσεις, λοιπόν, τα χνάρια του, ήταν για σένα μια φυσική εξέλιξη;
Ακριβώς! Από μικρή ηλικία αυτό είχα στο μυαλό μου, βλέποντάς τον να αγωνίζεται και να μένει αφοσιωμένος πάντα σε αυτό που έκανε. Ήθελα να ήμουν και εγώ έτσι. Τίποτα άλλο δεν μου φαινόταν ως επιλογή.
Μαρίνο, πώς είναι να βλέπεις το μικρό αγόρι που άλλοτε βρισκόταν στις κερκίδες του ΑΠΟΕΛ, σήμερα να «αλωνίζει» τα γήπεδα με τη φανέλα της ομάδας που τίμησες επί 20 χρόνια;
Για κάθε γονιό, το να βλέπει το παιδί του να εκπληρώνει τα όνειρά του και να αγωνίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο, είναι κάτι το μοναδικό. Ο Γιάννης γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, τις απαιτήσεις και τις θυσίες που απαιτούνται, καθώς βίωσε από πρώτο χέρι τη δική μου πορεία. Πραγματικά τού εύχομαι να την ξεπεράσει και να ακολουθήσει τη δική του πορεία, όπως την ονειρεύεται ο ίδιος.
Παρά το γεγονός ότι ένας ποδοσφαιριστής πρέπει να είναι επαγγελματίας, για σένα ο ΑΠΟΕΛ είναι η ομάδα της καρδιάς σου;
Ο ΑΠΟΕΛ μού έχει προσφέρει πολλά και με καταξίωσε να φτάσω στο πιο υψηλό επίπεδο, που επιθυμούσα να βρίσκομαι. Δεν μπορείς να ξεγράψεις ή να διαγράψεις τι έκανε για σένα η ομάδα ή τη συνεισφορά και την αγάπη που επέδειξα εγώ προς αυτή. Είναι η ομάδα της καρδιάς μου και θα είμαι για πάντα ευγνώμων! Πλέον, συνεχίζω την καριέρα μου ως επαγγελματίας προπονητής, εξακολουθώντας να εργάζομαι με ζήλο και σε αυτό το επίπεδο.
Το ότι ασχολείστε με το ίδιο αντικείμενο σάς φέρνει πιο κοντά ή κατά καιρούς δημιουργεί μικροεντάσεις, επειδή και οι δύο έχετε έντονη άποψη;
Γιάννης: Μόνο κοντά μπορεί να μας φέρει το ποδόσφαιρο. Και οι δύο έχουμε πολλή αγάπη και πάθος γι’ αυτό, αφού είναι ένα θέμα συζήτησης μας επί καθημερινής βάσεως.
Μαρίνος: Συμφωνώ. Μας φέρνει πιο κοντά, γιατί έχουμε κάτι κοινό να συζητάμε. Από την άλλη, δεν θέλω να είμαι βάρος και να τον κρίνω αυστηρά. Αυτό το έκανα όταν ήταν έφηβος και για να τον βοηθήσω να καταλάβει καλύτερα το ποδόσφαιρο. Πολλές φορές μπορεί να ξεκινάμε να μιλάμε για κάτι διαφορετικό, αλλά η κουβέντα πάντα καταλήγει στο ποδόσφαιρο. Ομολογώ ότι αυτό που με εντυπωσιάζει στον Γιάννη είναι η ηρεμία που τον διακατέχει και το πώς φιλτράρει τα πράγματα. Οι συζητήσεις μας είναι πολύ χαλαρές και εποικοδομητικές.
Μοιάζετε ως χαρακτήρες;
Γιάννης: Όχι. Θεωρώ ότι διαθέτω περισσότερη υπομονή από ό,τι ο πατέρας μου. Παρ ’όλα αυτά, έχουμε κάποια κοινά, την ταπεινότητα και τη δυναμικότητα που μας διακρίνει.
Μαρίνος: Ο Γιάννης είναι απίστευτα πειθαρχημένος, δουλευταράς, έχει πάθος και δίψα για να αγωνιστεί και να βοηθήσει την ομάδα του. Όπως ακριβώς κι εγώ. Ο Γιάννης, όμως, είναι πολύ πιο ήρεμος, επιλεκτικός και λειτουργεί πολλές φορές με τη λογική και όχι με το συναίσθημα. Μοιάζει πάρα πολύ με τη μητέρα του. Έχει προσωπικότητα και βγάζει έναν δυναμισμό την ώρα του αγώνα. Διαθέτει αυτοπεποίθηση και δεν φοβάται να στηρίξει την άποψή του, αλλά ταυτόχρονα με απόλυτο σεβασμό προς τους άλλους. Θα τον χαρακτήριζα ως μια ήρεμη δύναμη.
Μαρίνο, στις συμβουλές και την κριτική προς τον Γιάννη, λειτουργείς περισσότερο ως πατέρας ή ως πρώην ποδοσφαιριστής/νυν προπονητής;
Πολλές φορές λειτουργώ και με τους δύο τρόπους. Όταν τον συμβουλεύω ως πατέρας, του μιλώ με το συναίσθημα του γονιού. Όταν, όμως, του ασκώ κριτική, του λέω τα πράγματα από την πλευρά του προπονητή και γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν του χαρίζομαι, αλλά του λέω την αλήθεια. Η πραγματική εικόνα που δίνουμε στα παιδιά μας είναι αυτή που θα τους βοηθήσει στη συνέχεια ν’ αντιμετωπίσουν τη ρεαλιστική πλευρά των πραγμάτων.
Γιάννη, ποια συμβουλή του πατέρα σου τηρείς σαν ευαγγέλιο;
Από μικρός τηρώ ευλαβικά το να παραμένω ταπεινός.
Παρά το ότι έχεις μπροστά σου όλο το μέλλον, πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου ως ποδοσφαιριστή; Θα ήθελες να ανοίξεις τα φτερά σου για το εξωτερικό;
Από μικρός έχω το όνειρο να αγωνιστώ στο εξωτερικό. Είχα κάποιες ευκαιρίες στο παρελθόν, ωστόσο υπήρξαν αρκετά εμπόδια στο να πραγματοποιηθεί αυτό το όνειρο. Κάποια στιγμή όμως στο άμεσο μέλλον, θα γίνει. Είμαι σίγουρος και έτοιμος να κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου, για να το πραγματοποιήσω.
Για σένα, Μαρίνο, είναι ένα απωθημένο ότι δεν έκανες καριέρα στο εξωτερικό ή ήταν κάτι που εκ των πραγμάτων δεν το κυνήγησες, ένεκα και της οικογένειάς σου;
Το κυνήγησα και είχα προτάσεις να αγωνιστώ στο εξωτερικό, αλλά δυστυχώς δεν ευδοκίμησε καμία. Έτσι ήθελε ο Θεός να γίνει: Να μείνω στην Κύπρο και να παίξω σε όλη μου την καριέρα σε μια ομάδα. Η οικογένειά μου θα με ακολουθούσε, όποιο δρόμο και εάν επέλεγα. Εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου να υλοποιηθούν τα όνειρα τα δικά μου και ο Γιάννης να αγωνιστεί και να κάνει καριέρα στο εξωτερικό.
Αισθάνεσαι χορτάτος με όλες αυτές τις διακρίσεις, που έλαβες στην ποδοσφαιρική σου καριέρα; Θεωρείς ότι αξιοποίησες σωστά τις ευκαιρίες που σου δόθηκαν;
Αισθάνομαι ευλογημένος, γιατί αξιώθηκα να πανηγυρίσω στην καριέρα μου πρωταθλήματα, κύπελλα, να αγωνιστώ στο εξωτερικό σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, τόσο με την ομάδα μου όσο και με την Εθνική Κύπρου. Έζησα πολλές καταστάσεις: Πολύ σοβαρούς τραυματισμούς και αποτυχίες, αλλά και πολλούς τίτλους και διακρίσεις. Το να βρεθείς στην κορυφή ή να κρατηθείς σε αυτή, χρειάζονται μεγάλες θυσίες, κόποι και στερήσεις. Θεωρώ πως σε μεγάλο βαθμό, αξιοποίησα τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν.
Γιάννη, εσύ τι θυμάσαι πιο έντονα από την εποχή που μεγάλωνες μέσα στα γήπεδα; Θυμάμαι, σαν να ήταν χθες, τον πατέρα μου να με πηγαίνει μαζί του στις προπονήσεις και εγώ να παίζω στο διπλανό γήπεδο, όσο αυτός έκανε προπόνηση. Θυμάμαι, επίσης, πολύ έντονα, όλα τα πρωταθλήματα που πανηγύρισα δίπλα του μέσα στο γήπεδο.
Στο σπίτι, το ποδόσφαιρο βρίσκεται πάντα στο επίκεντρο ή ασκούν βέτο οι οικογένειές σας;
Μαρίνος: Στο σπίτι όταν υπάρχει ποδόσφαιρο, προηγείται. Έτσι είναι η συμφωνία (γέλια).
Γιάννης: Είναι λογικό να γίνονται αρκετές συζητήσεις περί ποδοσφαίρου στο σπίτι, λόγω του ότι είμαστε δύο μέλη που ασχολούμαστε ενεργά με αυτό. Οι οικογένειές μας πολλές φορές λαμβάνουν μέρος στη συζήτηση, καθώς βιώνουν όσα ζούμε από τη δική τους πλευρά.
Υπάρχει κάποια ιστορία που σας ενώνει και την αφηγείστε συχνά, ως οικογένεια με ποδοσφαιρικό DNA;
Μαρίνος: Όταν βρίσκαμε χρόνο, παίζαμε στην αυλή του σπιτιού ποδοβόλεϊ και υπήρχε μεγάλη κόντρα. Δεν θα ξεχάσω το πρώτο μου παιχνίδι ως προπονητής εναντίον του Γιάννη. Με ξάφνιασε, αλλά συνάμα με συγκίνησε με την κίνησή του να μου δώσει τη φανέλα του στο τέλος του αγώνα.
Πώς βλέπετε το μέλλον του κυπριακού ποδοσφαίρου; Εσύ, Μαρίνο, σε σχέση με το παρελθόν και ως προπονητής πια ταλαντούχων ποδοσφαιριστών, και εσύ, Γιάννη, ως εκπρόσωπος αυτής της νέας γενιάς ποδοσφαιριστών…
Γιάννης: Το ποδόσφαιρο, κατά τη γνώμη μου, έχει αλλάξει πολύ, σε σύγκριση με την εποχή που αγωνιζόταν ο πατέρας μου ως ποδοσφαιριστής. Προσωπικά, θεωρώ ότι το κυπριακό ποδόσφαιρο έχει ανέβει πάρα πολύ και βλέπουμε συνεχώς πολλούς νέους ποδοσφαιριστές να αναδεικνύουν το ταλέντο τους. Επίσης, είμαι σίγουρος πως η Εθνική μας, θα κάνει μεγάλα βήματα και θα φέρει νίκες στα επόμενα χρόνια.
Μαρίνος: Το ποδόσφαιρό μας κάνει βήματα προόδου. Με τις αλλαγές που έγιναν από τους αρμόδιους (ΚΟΠ), πιστεύω ότι την επόμενη πενταετία θα υπάρχουν καλύτεροι και πιο ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές. Θέλω -και πρέπει- να είμαστε αισιόδοξοι, για το καλό του κυπριακού ποδοσφαίρου. Σίγουρα, τα πράγματα πλέον για τον Κύπριο ποδοσφαιριστή είναι πιο δύσκολα και απαιτητικά. Χρειάζεται από τους νέους μας μεγαλύτερη προσπάθεια και υπομονή, για να γίνουν ακόμα πιο ανταγωνιστικοί. Πάντα πίστευα και πιστεύω ότι με τη σκληρή δουλειά, την αφοσίωση, την πίστη και την υπομονή, όλα έρχονται…
