Γεννημένος στην παλιά Λευκωσία, παρατηρούσε από παιδί τον κόσμο γύρω του, δημιουργώντας φανταστικές εικόνες που αργότερα θα γίνονταν επάγγελμα και τέχνη. Σήμερα, θεωρείται -έστω κι αν ο ίδιος το αρνείται- από τους σημαντικότερους σκηνογράφους και ενδυματολόγους της Κύπρου, με απαράμιλλο χιούμορ και γοητεία.
Συναντηθήκαμε στο πατρικό του σπίτι, στην παλιά Λευκωσία, εκεί όπου μεγάλωσε και πήρε τα πρώτα του ερεθίσματα. Ένας χώρος που μοιάζει με ζωντανό μουσείο: Πίνακες, γλυπτά, πορτραίτα, φωτογραφίες, υφάσματα και φορέματα που έχει δημιουργήσει ο ίδιος. Ένας χώρος ζεστός, φιλικός, καλλιτεχνικός· ακριβώς όπως και ο Στέφανος Αθηαινίτης. Με εκείνο το παιδικό βλέμμα, που ακόμη λάμπει όταν μιλά για τη δουλειά του, για τους ανθρώπους, για τη ζωή. Μια ζωή τόσο γεμάτη, που άλλοι θα χρειάζονταν τρεις για να χωρέσουν όσα εκείνος έζησε και δημιούργησε. Κι όμως, ακόμη δυσκολεύεται να παραδεχτεί ότι πέτυχε. Μόνο όταν η συζήτηση φτάνει στην πρόσφατη βράβευσή του με το Βραβείο Συνολικής Προσφοράς από το ΡΙΚ, αφήνει για λίγο να φανεί πως ίσως το πιστεύει κι ο ίδιος. Φεύγοντας, μια σκέψη επιμένει στο μυαλό μου: Πώς χωρά ένας τέτοιος άνθρωπος σε λίγες σελίδες;
Η πόλη με τα χίλια πρόσωπα
» Μεγάλωσα εδώ που είμαστε τώρα, στο πατρικό μου. Η παλιά Λευκωσία τότε ήταν μια γειτονιά γεμάτη χρώματα, ιστορίες και αντιθέσεις. Χαίρομαι που έζησα αυτές τις εποχές με τα γιασεμιά στις πόρτες, τις καρέκλες έξω στον δρόμο και τις γειτόνισσες να πίνουν κάθε απόγευμα καφέ στην αυλή η μία της άλλης. Η περιοχή από τότε συνδύαζε ετερόκλητες εικόνες, από τη μία έβλεπες το κτήριο της Αρχιεπισκοπής και λίγο πιο κάτω ήταν οι οίκοι ανοχής. Θυμάμαι να με πηγαίνει η μητέρα μου στο νηπιαγωγείο και να παρατηρώ τις κοπέλες που στέκονταν στις πόρτες με τα εντυπωσιακά καπέλα και τα φαντεζί ρούχα που φορούσαν. Μεγάλη αντίθεση σε σχέση με το πόσο συντηρητική ήταν η εποχή ενδυματολογικά.
» Από μικρός ήμουν κλειστός χαρακτήρας, εσωστρεφής, μα πολύ παρατηρητικός. Κλείδωνα εικόνες, τις επεξεργαζόμουν. Έβλεπα τον κόσμο πώς είναι ντυμένος και δημιουργούσα ιστορίες. Φανταζόμουν ότι αυτός ή αυτή ντύθηκαν έτσι, γιατί έχουν να κάνουν αυτό ή έρχονται από εκεί.
» Ο πατέρας μου ήταν έμπορος και στο σπίτι είχαμε πολλές κούτες, κασόνια, χαρτιά. Τα έπαιρνα και έφτιαχνα σκηνικά. Ήταν τα πρώτα δείγματα του τι θα ακολουθούσε. Φυσικά για εκείνη την εποχή το ότι ασχολούμουν με τέτοια, ήταν κάπως ανησυχητικό, αλλά δεν με ένοιαζε. Είχα την τύχη να έχω δύο γονείς που ήταν δίπλα μας και ήθελαν να μεγαλώσουμε σωστά. Ποτέ δεν μας καταπίεσαν, ποτέ δεν μας είπαν ‘θα γίνεις γιατρός ή δικηγόρος’. Δεν άντεχα κιόλας την καταπίεση. Παρότι εσωστρεφής, από μικρός είχα μια έμφυτη επαναστατικότητα και αντίδραση στα ‘πρέπει’ της κοινωνίας. Σε αυτό, ίσως βοήθησε και το γεγονός ότι στο σπίτι μας μπαινόβγαινε κόσμος, λόγω της δουλειάς του πατέρα μου. Θυμάμαι να κάθομαι στα σκαλιά και να τους παρατηρώ να μιλούν, να εμπορεύονται, να κάνουν λογαριασμούς. Αυτές οι επαφές άνοιξαν τα μυαλά και τους ορίζοντες όλης της οικογένειας.
» Το πρώτο καλλιτεχνικό ερέθισμα το πήρα από τον πατέρα μου, χωρίς καν να το γνωρίζει. Τον θυμάμαι να μας φτιάχνει χαρταετό και να βάζει κάθε λογής χρώματα. Και μετά από τη γειτονιά. Τότε, ήμασταν δεν ήμασταν πέντε σπίτια. Όλοι σαν οικογένεια. Αγόρια άλλα δεν υπήρχαν, οπότε εγώ ήμουν ο ‘αρχηγός’ της περιοχής και τα κορίτσια ακολουθούσαν. Οργανώναμε για την πλάκα μας θεατρικές παραστάσεις και σκετς. Ήμουν αλλού γι’ αλλού!
Έτσι ξεκίνησαν όλα…
» Στη Δ΄ Γυμνασίου έμεινα μετεξεταστέος. Μεγάλη ντροπή για την εποχή, σχεδόν αμαρτία. Ήμουν πολύ στεναχωρημένος και δεν ήθελα να ξαναπάω. Μια πολύ καλή μου φίλη είχε δει μια διαφήμιση στο περιοδικό «Ταχυδρόμος», που έλεγε για μία σχολή σκηνογραφίας στην Αθήνα, όπου δεχόταν αιτήσεις για σπουδαστές. Χωρίς να γνωρίζει κανείς τίποτα, στείλαμε την αίτηση και λάβαμε θετική απάντηση.
» Ήμουν μόλις 16 χρονών τότε. Στην αρχή οι γονείς μου αντέδρασαν, δεν ήθελαν να με στείλουν μόνο μου στην Αθήνα. Είδαν, όμως, πόσο το ήθελα, οπότε με πήρε ο πατέρας μου και πήγαμε. Είδε τη σχολή, μίλησε με τους καθηγητές, έδωσα εξετάσεις και πέρασα. Κανείς δεν το πίστευε μέχρι τότε. Είχα την τύχη να μένω με μια καλή οικογένεια, οπότε από αυτή την άποψη, ένιωθαν ασφαλείς οι δικοί μου.
» Ήταν εύκολο να παρασυρθείς, αλλά και η Αθήνα τότε δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, υπήρχε μεγάλη φτώχια και ανέχεια. Κι εγώ, ερχόμενος από ένα σπίτι με συγκεκριμένες αρχές, δεν είχα στο μυαλό μου τίποτα άλλο πέραν της σχολής. Ήμουν πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου. Πήγαινα, έκανα τα μαθήματά μου και επέστρεφα στο σπίτι.
» Είχα την τύχη να έχω έναν σπουδαίο καθηγητή, τον Ρωμανό, ο οποίος είδε σ’ εμένα κάτι ξεχωριστό και ήταν δίπλα μου, με συμβούλευε, με βοηθούσε. Προς το τέλος των σπουδών μας, μάς έπαιρνε μαζί του σε διάφορες δουλειές. Ήταν καθοριστικές εκείνες οι στιγμές.
» Προς το τέλος των σπουδών μου, άρχισα να κάνω παρέα και με άλλα παιδιά από το τμήμα μου. Είχα μάθει την Αθήνα, πήγαινα θέατρο, είχαμε τα στέκια μας. Όμορφες αναμνήσεις! Ξέρεις, πάντα ήθελα να νιώθω ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω και επειδή το ένιωθα, ποτέ δεν το εκμεταλλεύτηκα, ποτέ δεν πέρασα τη γραμμή.
Η επιστροφή
» Όταν επέστρεψα στην Κύπρο, για αρκετό καιρό δεν είχα δουλειά. Έφτιαχνα βιτρίνες και σχεδίαζα ρούχα. Οι πρώτες πελάτισσες, ήταν άτομα της οικογένειας και γειτόνισσες. Εν τέλει βρέθηκα με δικό μου μαγαζί, συλλογές με ρούχα και επιδείξεις. Αγαπώ πολύ τη μόδα. Στην μπουτίκ μου, όσο την είχα, έφτιαχνα μεμονωμένα κομμάτια. Ήθελα οι πελάτισσές μου να ξεχωρίζουν!
» Οι πιο δύσκολοι ‘πελάτες’ ήταν οι ηθοποιοί. Τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησα να δουλεύω στο θέατρο και να φτιάχνω κουστούμια, αντιμετώπισα διάφορες δυσκολίες από τους πιο παλιούς. Εξαιρετικοί άνθρωποι μεν, με παγιωμένες απόψεις δε. Έπρεπε να παίξω με την ψυχολογία τους, για να τους πείσω να δοκιμάσουν κάποια πράγματα, να βγάλουν τη βράκα και να βάλουν κουστούμι.
» Το πρώτο μου θεατρικό ήταν ‘Οι Καλικάντζαροι’ του Θεοτοκά. Μια μέρα ήμουν στο σπίτι και χτυπάει την πόρτα ο ηθοποιός ο Νεόφυτος Νεοφύτου, για να μου ζητήσει να τους βοηθήσω να στήσουν την παράστασή τους. Σκηνοθέτης ήταν ο Σακέτας και στην παράσταση έπαιζαν πολλά ταλαντούχα νέα παιδιά της εποχής, ο Πουλλαΐδης, ο Χαραλάμπους. Η παράσταση ανέβηκε σε μία αλάνα και όπως φάνηκε, τα σκηνικά μου άρεσαν.
» Δεν ένιωσα περήφανος. Χαρούμενος ένιωσα, γιατί είχα καταφέρει να κάνω κάτι όμορφο και να μπω σε ένα κύκλο με ανθρώπους ταλαντούχους και δημιουργικούς. Ξέρεις, πότε ένιωσα ότι κατάφερα κάτι. Ότι κάτι πέτυχα. Όταν δούλεψα για την Επίδαυρο και για το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Γιατί αυτές ήταν στιγμές που τις ονειρευόμουν αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα γίνονταν πραγματικότητα.
» Το πρώτο μου έργο στον ΟΘΑΚ ήταν η ‘Πρόσκληση στον Πύργο’. Είχα αναλάβει τα σκηνικά και τα κοστούμια και τα έκανα όπως ακριβώς τα είχα φανταστεί. Θυμάμαι ότι για εκείνη την παράσταση μάς είχε βοηθήσει οικονομικά και η Ζήνα Κάνθερ. Στο κοινό ήταν και οι γονείς μου. Όταν βγήκα στη σκηνή για υπόκλιση, θυμάμαι τη συγκίνησή τους. Μεγάλο δώρο!
Το σοβαρό και το «ελαφρύ» θέατρο
» Είχα την τύχη να συνεργαστώ με σπουδαίους καλλιτέχνες. Με αυτούς της γενιάς μου: Τον Νίκο Χαραλάμπους, τον Εύη Γαβριηλίδη, την Τζένη Γαϊτανοπούλου, τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη, τον Στέλιο Καυκαρίδη. Γίναμε οικογένεια. Αλλά και οι παλιοί μάς είχαν αγκαλιάσει από την αρχή. Η αγαπημένη μας Έλλη Κυριακίδου, ο Νίκος Παντελίδης, όλοι μας στήριξαν. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν που στήριξαν και το κυπριακό θέατρο και το κράτησαν ζωντανό. Έκαναν δεύτερες δουλειές, για να χρηματοδοτούν τις παραστάσεις τους. Εμείς πήραμε το θέατρο από αυτούς.
» Η γνωριμία μου με τον Εύη και τους υπόλοιπους ηθοποιούς εκείνης της γενιάς ήταν καθοριστική. Μέχρι τότε, υπήρχε ένας διαχωρισμός στο θέατρο σε σοβαρό και ελαφρύ. Παλέψαμε πολύ για να αλλάξουμε τη γνώμη του κόσμου και να φέρουμε κάτι καινούργιο στη θεατρική σκηνή του τόπου. Ουσιαστικά καταφέραμε να δημιουργήσουμε το κυπριακό θέατρο, όπως είναι σήμερα. Και δουλέψαμε πολύ με όλους αυτούς.
» Κατά καιρούς υπήρξαν συνεργάτες που προσπάθησαν να με διαβάλουν. Ευτυχώς ήταν μεμονωμένες περιπτώσεις. Ουδέποτε ασχολήθηκα. Ποτέ δεν με άγγιξαν αυτά. Δεν είχα ποτέ έγνοια ότι θα έρθει κάποιος και θα μου πάρει τη δουλειά μου, παρόλο που κάποιοι τότε πίστευαν ότι είχα μπει στο ΡΙΚ με μέσο και έλυνα και έραβα. Εγώ ήμουν ένας απλός υπάλληλος. Αυτό που κρατώ είναι ότι στην πορεία έκανα ωραίους φίλους.
» Ουδείς αναντικατάστατος. Αυτό το είχα πάντα στο μυαλό μου.Πάντα θα υπάρχει κάποιος πιο καλός από εσένα στο θέατρο, στα σκηνικά, στη σκηνοθεσία.Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που θέλουν να το παίζουν κάποιοι. Αν έχεις αγάπη και αφοσίωση σε αυτό που κάνεις, σε νοιάζει μόνο να δείξεις τη δουλειά σου. Τα υπόλοιπα είναι περιττά και είναι και λίγο θέμα χαρακτήρα. Για εμένα είναι πιο σημαντικό να ξέρεις πώς να συμπεριφερθείς. Να φεύγεις από μία δουλειά και να υπάρχει εκτίμηση και αγάπη. Προτιμώ να πουν ότι περάσαμε ωραία, παρά ότι έκανα ωραία σκηνικά.
«Σε τρία, δύο, ένα ”πάμε”»
» Ξεκίνησα με τη μαυρόασπρη τηλεόραση και βγήκα με την έγχρωμη. Τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά από κάθε άποψη και στον κινηματογράφο και παντού. Είχα, όμως, ένα πολύ καλό χαρακτηριστικό που με βοήθησε: Είχα καλή αίσθηση του χώρου. Αυτό μού το έλεγε και ο δάσκαλός μου στη σχολή. Μπορούσα να δημιουργήσω χώρους για την τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο, που κανείς δεν φανταζόταν ότι ήταν εφικτό να γίνουν.
» Και στα κουστούμια λειτουργούσα με διαφορετικό τρόπο. Ήθελα να μελετήσω τον χαρακτήρα του ρόλου και ενίοτε του ηθοποιού πριν. Στη σκηνή το κουστούμι μπορεί να σου δώσει δύναμη, μπορεί όμως και να σε καπελώσει. Ήμουν πάντα πολύ προσεκτικός σε αυτά που έφτιαχνα, γιατί ήθελα να νιώθουν καλά οι ηθοποιοί που τα φοράνε. Φυσικά, υπήρχαν και οι βεντέτες που αντιδρούσαν, κυρίως γιατί είχαν έμμονες ιδέες με το σώμα και την εμφάνισή τους. Σε αυτά ήμουν αυστηρός, όταν έφτιαχνα ένα κουστούμι με κόπο και μελέτη, δεν θα άλλαζα κάτι, για να ικανοποιήσω τις ανασφάλειες του ηθοποιού.
» Μου αρέσει η λέξη ταπεινότητα. Πορεύομαι με αυτή σε όλη μου τη ζωή. Δεν θεωρώ ότι έκανα κάτι για το οποίο πρέπει να καυχιέμαι ούτε ένιωσα ποτέ πως πρέπει να διδάξω κάποιον. Αντίθετα, είμαι πολύ προσεχτικός όταν αφορά δουλειές άλλων συναδέλφων. Δεν μου αρέσει να κρίνω ή να ακυρώνω.
» Υπάρχουν φοβερά ταλαντούχοι ηθοποιοί σήμερα, αλλά το σύστημα δεν τους βοηθά. Αν υπήρχε ένας πυρήνας που θα λάμβανε σωστές αποφάσεις, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Ξέρεις πόσα παιδιά τρέχουν μόνα τους να φτιάξουν θεατρικές ομάδες, για να δείξουν τη δουλειά τους; Και η πολιτεία πουθενά.
» Τα ‘Πέντε Σελίνια Νάυλον’ που κάναμε το 2023 με τον Χρήστο Σιοπαχά ήταν μία δουλειά σύγχρονη που ξεχώρισα. Τη θεωρώ σπουδαία από όλες τις απόψεις. Ήταν φοβερή η συνθήκη και το αποτέλεσμα. Γι’ αυτό σου είπα και πριν, υπάρχουν απίστευτα ταλαντούχοι άνθρωποι σήμερα.
Ένα αρχείο… στα σκουπίδια
» Σήμερα το θέατρο και η αντιμετώπιση που τυγχάνει, έχουν αλλάξει πολύ. Έχουν έρθει πολλοί σκηνοθέτες από το εξωτερικό με άλλες προσλαμβάνουσες. Πολλές φορές νιώθω ότι ξεφεύγουν στο πώς αντιμετωπίζουν ένα έργο. Νιώθω ότι χάνεται το κυρίως μήνυμα, η ουσία ενός θεατρικού. Παίζει, βέβαια, ρόλο και η τεχνολογία, σε αυτή την αλλαγή. Είναι φανταστικό το τι μπορείς να κάνεις με τα μέσα που υπάρχουν. Και πάλι, όμως, υπάρχουν φορές που χάνεται το μέτρο. Άσε που πολλοί απλώς αντιγράφουν πράγματα από το εξωτερικό, χωρίς καμία δική τους προσπάθεια. Πού πήγε η έμπνευση, η αυθεντικότητα, η δημιουργία;
» Η πολιτεία θεωρώ ότι είναι μακριά από τον πολιτισμό. Δεν υπάρχει βοήθεια στους ανθρώπους που στηρίζουν τις τέχνες του τόπου. Δεν δέχομαι, για παράδειγμα, ένας ηθοποιός να βρίσκεται σε γηροκομείο ή να είναι άνεργος και να κάνει άλλα πράγματα για να ζήσει. Φταίει και το γεγονός ότι πλέον αναλαμβάνουν θέσεις άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με τον πολιτισμό. Πώς να διεκδικήσεις, όταν δεν έχεις δει από μέσα τι συμβαίνει και τι αγώνα κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, για να επιβιώσουν. Έτσι ήταν ο Εύης Γαβριηλίδης. Διεκδικούσε για τους ηθοποιούς, για τον πολιτισμό. Επί Εύη, δεν θα γινόταν ποτέ αυτό που είδαμε πρόσφατα με το αρχείο του ΘΟΚ που βρέθηκε στα σκουπίδια.
» Ούτε στην τηλεόραση τα πράγματα είναι καλύτερα, όμως. Με ενοχλεί η χρήση της γλώσσας. Τους ακούω να μιλούν και δυσκολεύομαι να καταλάβω τι λένε. Ακόμα και στις σειρές εποχής του ΡΙΚ, που υποτίθεται προσπαθούν να μιλήσουν τη διάλεκτο, είναι φρικτό αυτό που ακούς. Όταν κάναμε εμείς κυπριακά σκετς, χρησιμοποιούσαμε κείμενα του Μιχάλη Πασιαρδή. Πώς να ξεφύγεις από αυτό; Τώρα υπάρχει μια προχειρότητα. Μας αρέσει η ευκολία.
Η ανέμελη εποχή του Bastione
» Το Bastione ήταν μια ιδέα που μου ήρθε όταν είχα κάνει τη διακόσμηση στο μαγαζί του μακαρίτη του δημοσιογράφου Δημήτρη Ανδρέου, ‘Κελάρι’ λεγόταν νομίζω. Ήθελα να φτιάξω έναν χώρο που θα γινόταν στέκι καλλιτεχνών, με καλύτερη μουσική. Μέχρι τότε όλα τα μαγαζιά έπαιζαν κάτι επαναστατικά τραγούδια, πιο πολιτικά. Πιανόταν η ψυχή σου.
» Ήταν μια ιδέα μεταξύ φίλων που ξεκίνησε για πλάκα, και τελικά έγινε πραγματικότητα. Τότε στην περιοχή δεν υπήρχε τίποτα. Μετά φτιάξαμε το Θέατρο Ένα και σιγά- σιγά ήρθαν κι άλλοι. Στην αρχή μαζεύαμε καλλιτεχνικό κόσμο. Κάναμε ωραία μουσικά events με πιάνο και φωνή. Ήταν ένας πολύ διαφορετικός τρόπος διασκέδασης από ό,τι υπήρχε μέχρι τότε. Εγώ ήμουν επί της διεύθυνσης και της υποδοχής, ο άλλος φίλος μας στην κουζίνα και ο Πάμπος Ξιουφαρίδης στο μπαρ. Μαζί μας ήταν και η Ιωάννα Σιαφκάλλη και η αγαπημένη μου η Ελένη Νικοδήμου. Ήμασταν όλοι φίλοι, κάναμε την πλάκα μας και περνούσαμε καλά.
» Από το Bastione πέρασε σχεδόν όλος ο καλλιτεχνικός κόσμος της Κύπρου και της Ελλάδας. Μέχρι και drag queen είχαμε φέρει. Είχαν μια ανεμελιά εκείνα τα χρόνια και κάναμε ωραία πράγματα. Η κουζίνα, για να καταλάβεις, σέρβιρε μόνο καρυδόκρεμα και κοτόπιτα. Ε, αυτά τα δύο είχαν γίνει τόσο διάσημα, που μέχρι και από Ελλάδα έρχονταν και μας τα ζητούσαν. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την εποχή όλο αυτό που είχαμε φτιάξει.
Ο έρωτας
» Ο έρωτας έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Είχα αρκετές σχέσεις όλα αυτά τα χρόνια και απόλαυσα όμορφες στιγμές. Αλλά δεν έκανα σχέση, απλώς για να κάνω ή για να μην είμαι μόνος μου. Ήθελα τους ανθρώπους που ήμουν μαζί τους.
» Θεωρώ μεγάλη ευθύνη τη δημιουργία οικογένειας. Επίσης, είμαι ένας άνθρωπος που δεν χαρίζομαι. Δεν μου αρέσει η μετριότητα. Δεν θα έκανα ποτέ έναν γάμο και παιδιά, για να ζω μια μέτρια ζωή, απλώς και μόνο για να ικανοποιήσω τα πρέπει της κοινωνίας. Γι’ αυτό δεν το έκανα ποτέ. Με φόβιζε όλη αυτή η συνθήκη.
«Να μεγαλώνεις όμορφα. Να είσαι καλά»
» Με την ηλικία μου κάνω χιούμορ. Θυμάμαι πως στα τελευταία μου γενέθλια είχα γράψει πως πλέον ανήκω κι εγώ στα διατηρητέα της περιοχής. Είναι σημαντικό να μεγαλώνεις όμορφα και να είσαι καλά. Να έχεις τις δυνάμεις σου, να ωριμάζεις και να βλέπεις τα πράγματα γύρω σου διαφορετικά, χωρίς όμως να χάνεις την παιδικότητά σου. Μπορώ να κάνω παρέα και με ανθρώπους της ηλικίας μου και με άτομα πολύ νεότερα. Πολλές φορές, μου λένε ότι πάω σε μέρη που συχνάζει νεολαία και τους απαντώ ότι εμένα δεν με ενοχλεί. Δεν έχω τέτοιες ανασφάλειες, όταν θέλω να πάω κάπου θα πάω και δεν θα κοιτάξω ποιος είναι εκεί. Θα κοιτάξω να περάσω ωραία.
» Είμαι γεμάτος. Στην πορεία μου γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους και συνεργάστηκα με σπουδαίους σκηνογράφους και ηθοποιούς. Είχα και αποτυχίες. Τις κρατάω και αυτές γιατί με έκαναν αυτό που είμαι. Οπότε, νιώθω γεμάτος με όσα έζησα και έκανα. Το να με τιμούν, για παράδειγμα από το ΡΙΚ, σημαίνει πως έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου στον πολιτισμό του τόπου. Με κάνει να νιώθω όμορφα.
» Για εμένα είναι πιο σημαντικό να πουν ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος, παρά ένας τέλειος σκηνογράφος. Με ενδιαφέρει η ανθρωπιά και το συναίσθημα. Ποτέ δεν μπήκα κάπου για να κάνω τον καμπόσο. Δεν με ενδιέφεραν αυτά, κοίταζα τη δουλειά μου.
» Θα ήθελα να με θυμούνται ως έναν άνθρωπο που βοήθησε νέα παιδιά να κάνουν πράγματα στον χώρο, που τους έδωσε κάτι και τους έσπρωξε να πάνε ένα βήμα παρακάτω. Όχι ως ο μέντοράς τους. Αυτά τα δεν τα πιστεύω, δεν μου αρέσουν. Ένας άνθρωπος που ήταν δίπλα τους. Αυτό!
DOWNTOWN, 9.11.2025
