1. Γιατί αναφέρεται σε πρόσφατα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ελλάδα – όσα, δηλαδή, την έφεραν ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία, με τον υπαρκτό κίνδυνο ένα μοιραίο βράδυ ο ελληνικός λαός να κοιμόταν με ευρώ και να ξυπνούσε με δραχμή. Ο Αλέξης Τσίπρας (τεχνηέντως;) ποτέ δεν αναφέρθηκε τόσο αναλυτικά στα γεγονότα και στους συνεργάτες του με διάθεση σκληρής κριτικής, σε όσες συνεντεύξεις κι αν έδωσε μέχρι σήμερα, και το κάνει αυτό τώρα, για πρώτη φορά.
2. Το βιβλίο δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στα αμιγώς «ιστορικά», ώστε να κουράσει, αλλά είναι περισσότερο εμπειρικό – το γεγονός δε πως προέρχεται από έναν άνθρωπο που ο λαός τον λάτρεψε ως άλλον Ανδρέα Παπανδρέου, το κάνει ακόμη πιο ελκυστικό και (γιατί όχι;) αναθερμαίνει τη «σχέση» κοινού και ηγέτη. Μοιάζει με το αμετανόητο εκείνο ζευγάρι που μπορεί για λίγο να χώρισε αλλά επανασυνδέεται με μεγαλύτερη θέρμη κι απ’ την πρώτη του νιότη.
3. Η περιέργεια. Μέσα από τα 11+1 κεφάλαια του βιβλίου του, ο Τσίπρας θέλει να δώσει όχι απλώς έναν απολογισμό, αλλά και μία «κριτική ματιά» (τη δική του, φυσικά) για το τότε και το τώρα – δηλαδή, να καταστήσει το βιβλίο χρήσιμο και για εκείνους που θέλουν να κατανοήσουν το σήμερα, δίνοντάς τους τις δικές του απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα που τους απασχόλησαν την περίοδο 2015-2019, μέσα από τις ευρωπαϊκές και διεθνείς διαστάσεις που είχε λάβει το θέμα του ελληνικού χρέους.
4. Η ίδια η προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα – του πιο αμφιλεγόμενου ίσως πολιτικού -ως προς τις επιλογές που έκανε- της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ο Αλέξης Τσίπρας αφηγείται τις δικές του επιλογές, τα διλήμματα, τις σκέψεις του, σχολιάζοντας μάλιστα πως επέλεξε τον τίτλο «Ιθάκη» ως συμβολισμό – όχι ως προορισμό αλλά ως ταξίδι ως μία διαδρομή με στόχο, ελπίδα και συνεχή προσπάθεια. Η δε ανάμειξη μέσα στο ογκώδες πόνημα προσωπικής αφήγησης-πολιτικού ρεπορτάζ-αυτοκριτικής και κριτικής μέσα από τα γραφόμενά του, δημιουργεί μία αίσθηση αυθεντικότητας – κάτι που προσελκύει επιπλέον αναγνώστες (αντικειμενικούς των γεγονότων, ίσως) που θέλουν να «καταλάβουν», χωρίς φίλτρα, τα γεγονότα. Αυτή η «προσωπική φωνή» του Τσίπρα, σε συνδυασμό με τα συμβάντα που σημάδεψαν τη χώρα, κάνουν το βιβλίο προσιτό και συναρπαστικό.
5. Οι αποκαλύψεις. Η δημοσιοποίηση αποσπασμάτων πριν ακόμη κυκλοφορήσει το βιβλίο, ενεργοποίησε ήδη πολιτικές αντιδράσεις στην Ελλάδα – αυτό «γέννησε» ένα νέο, έντονο ενδιαφέρον: Ο κόσμος δείχνει να θέλει να διαβάσει αυτά τα «Τι δεν ειπώθηκε έως τώρα» και τα λεγόμενα «παραπολιτικά» (αποκαλύψεις, εντάσεις, ιδιωτικές συζητήσεις, διάλογοι πίσω από κλειστές πόρτες), κάτι που καθιστά το βιβλίο όχι απλώς ιστορικό ή αυτοβιογραφία, αλλά ένα μεγάλο πολιτικό γεγονός, κάνοντας πολλούς να το βλέπουν ως must-read – όχι μόνο για ιδεολογικούς λόγους, αλλά για να γνωρίζουν «Τι πραγματικά έγινε».
6. Το σωστό timing. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μετρ σ’ αυτό – όπως αποδεικνύει το ένδοξο πολιτικό του παρελθόν. Η κυκλοφορία της «Ιθάκης» γίνεται σε μια περίοδο όπου υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για τους απολογισμούς μιας κρίσιμης δεκαετίας (2010–2020) για την Ελλάδα, αλλά και αναζήτησης-κατανόησης της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης σήμερα.
7. Η «μόδα». Να, κάτι ακόμη που εξακολουθεί να «κουβαλά» στη φαρέτρα του ο Αλέξης Τσίπρας: Η «Ιθάκη» έχει μετατραπεί τις τελευταίες μέρες στο βιβλίο που δεν κυκλοφορεί απλώς «Για να το διαβάσεις», αλλά «Για να ‘χεις έναν σοβαρό λόγο να το συζητήσεις με φίλους σου ή στον κοινωνικό σου περίγυρο», για «Να ‘χεις άποψη», για να μην «Είσαι εκτός». Απ’ την άλλη, το αν η κυκλοφορία της «Ιθάκης» μπορεί να είναι μόνο η αρχή για να ξαναλλάξει το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα στο μέλλον και ο συγγραφέας του να στεφθεί και πάλι «πρωταγωνιστής» του, σίγουρα είναι μία συζήτηση που οι απαντήσεις της μόνο μέσα στο κεφάλι του πρώην πρωθυπουργού βρίσκονται.
