Χωρίς να το καταλάβεις, η φροντίδα μπορεί να μετατραπεί σε έλεγχο και η αγάπη σε διαχείριση. Πού τελειώνει το «νοιάζομαι» και πού αρχίζει ο ρόλος του γονέα μέσα στη συντροφικότητα;
Μήπως χωρίς να το καταλάβεις έχεις αρχίσει να φέρεσαι στον σύντροφό σου σαν παιδί; Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή ανάμεσα στο «νοιάζομαι» και στο «αναλαμβάνω τα πάντα». Αν πιάνεις τον εαυτό σου να θυμίζει υποχρεώσεις, να οργανώνει την καθημερινότητα και να σκέφτεται πως αν δεν το κάνεις εσύ, τίποτα δεν θα γίνει, τότε ίσως έχεις ήδη περάσει αυτή τη γραμμή.
Δεν μιλάμε για αγάπη ή φροντίδα, αλλά για τη στιγμή που αλλάζει ο ρόλος σου: από σύντροφος γίνεσαι διαχειρίστρια, καθοδηγήτρια, σχεδόν γονιός. Και όσο καλοπροαίρετο κι αν ξεκινά, με τον καιρό κουράζει, απομακρύνει και αλλοιώνει τη δυναμική της σχέσης.
Η μετάβαση αυτή δεν γίνεται απότομα, γίνεται ύπουλα. Ξεκινάς βοηθώντας, συνεχίζεις οργανώνοντας και καταλήγεις να προλαμβάνεις τα πάντα χωρίς καν να ρωτάς αν χρειάζεται. Εκεί η φροντίδα χάνει την τρυφερότητά της και μετατρέπεται σε έλεγχο, όχι απαραίτητα αυστηρό, αλλά διαρκή. Όταν πιστεύεις ότι ξέρεις καλύτερα τι πρέπει να γίνει, πώς και πότε, ο άλλος παύει να λειτουργεί ως ισότιμος ενήλικας και μπαίνει άθελά του σε θέση εξάρτησης. Καμία σχέση όμως δεν αντέχει όταν ο ένας διορθώνει και ο άλλος απλώς προσαρμόζεται.
Οι συνέπειες είναι διπλές.
Από τη μία, ο σύντροφός σου αποδυναμώνεται, αμφιβάλλει για τις ικανότητές του ή αντιδρά με θυμό και παθητικότητα. Από την άλλη, εσύ φορτώνεσαι έναν ρόλο που δεν σου αναλογεί, κουράζεσαι, νιώθεις ότι δίνεις περισσότερα απ’ όσα παίρνεις και καταλήγεις πικραμένη ή μόνιμα εκνευρισμένη. Δημιουργείται μια ανισορροπία που σκοτώνει σταδιακά τον σεβασμό, την επιθυμία και την αίσθηση ότι είστε ομάδα.
Συνήθως η ρίζα αυτού του μοτίβου δεν βρίσκεται στη σχέση, αλλά στην προσωπική σου ιστορία. Ίσως έμαθες ότι η αγάπη αποδεικνύεται με θυσία ή ότι το να είσαι απαραίτητη σε κάνει να νιώθεις ασφαλής.
Όποια κι αν είναι η αιτία, η έξοδος ξεκινά από την επίγνωση. Από το να αφήσεις χώρο στον άλλον να κάνει λάθη, να αναλάβει ευθύνες και να σταθεί ως ενήλικας. Εκεί ξαναγεννιέται η συντροφικότητα, αυτή που βασίζεται στον σεβασμό και την επιλογή, όχι στον έλεγχο.
