Για χρόνια το κυπριακό ποδόσφαιρο ήταν συνώνυμο των στημένων αγώνων. Οι «κόκκινοι φάκελοι» έφταναν σωρηδόν, τα «ύποπτα» παιχνίδια μονοπωλούσαν την αθλητική επικαιρότητα και το ποδόσφαιρο πλήρωνε τα σπασμένα. Οι γνωστοί-άγνωστοι το είχαν μετατρέψει σε εργαλείο για να θησαυρίσουν και η αξιοπιστία του κατρακυλούσε στα τάρταρα.
Το ρεπορτάζ του Σάββα Λιβάνιου στο Documento για το ελληνικό ποδόσφαιρο αναδεικνύει μια πραγματικότητα που στην Κύπρο τη ζήσαμε στο πετσί μας. Φάκελοι από τη Sportradar, σοβαρές ενδείξεις χειραγώγησης και ομάδες στο μικροσκόπιο. Κι όμως, αντί για τιμωρία, σιωπή. Αντί για παραδειγματισμό, χάδι. Το ίδιο έργο, ξανά και ξανά. Όταν δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει φρένο. Κι όταν οι ποινές είναι διακοσμητικές, το πρόβλημα γιγαντώνεται.
Στην Κύπρο, έστω και αργά, βάλαμε το μαχαίρι στο κόκκαλο. Οι κανονισμοί έγιναν σκληροί και εφαρμόστηκαν. Όταν ξέρεις ότι ο δεύτερος φάκελος φέρνει αφαίρεση έξι βαθμών, ο τρίτος φάκελος σημαίνει διαβάθμιση και ο τέταρτος διαγραφή σωματείου, το έργο αλλάζει και ο κάθε κατεργάρης κάθεται στον πάγκο του. Δεν εξαφανίστηκαν τα προβλήματα διά μαγείας, αλλά εξαφανίστηκαν αρκετοί από αυτούς που εμφανίστηκαν ως «αλεξιπτωτιστές» για να θησαυρίσουν στις πλάτες του αθλήματος.
Κάπως έτσι το κυπριακό ποδόσφαιρο έγινε, άκουσον-άκουσον, πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση για την πάταξη του φαινομένου των στημένων αγώνων. Όχι γιατί… άγιασε, αλλά επειδή έκανε το αυτονόητο με την επιβολή ποινών. Και αποδείχθηκε στην πράξη ότι χωρίς αυστηρές ποινές θα φτάναμε στο σημείο να στηνόταν ακόμα και η σέντρα!
