Δέκα χρόνια μετά από τροχαίο ατύχημα στη λεωφόρο Αρχαγγέλου στη Λευκωσίας, το Εφετείο ανέτρεψε πρωτόδικη απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και δικαίωσε ιδιοκτήτη οχήματος, επιδικάζοντάς του αποζημίωση για τις ζημιές που υπέστη το όχημά του.
Σύμφωνα με την απόφαση ο εφεσείοντας είχε καταχωρίσει αγωγή εναντίον ασφαλιστικής εταιρείας, διεκδικώντας ειδικές ζημιές ύψους €2.955,75, οι οποίες προέκυψαν από σύγκρουση οχημάτων στις 17 Μαΐου 2016 στη λεωφόρο Αρχαγγέλου στη Λευκωσία, έξω από αρτοποιείο της περιοχής.
Κατά τα παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης, το όχημα του ενάγοντος οδηγείτο νόμιμα στον παράδρομο της λεωφόρου, όταν όχημα που οδηγούσε γυναίκα, ασφαλισμένο στην εναγόμενη εταιρεία, κινήθηκε με όπισθεν από χώρο στάθμευσης και επήλθε σύγκρουση. Το ασφαλισμένο όχημα κινούνταν προς τα πίσω, ενώ το όχημα του ενάγοντος κινείτο κανονικά προς τα εμπρός. Οι ζημιές στο όχημα του ενάγοντος εντοπίστηκαν κυρίως στην μπροστινή αριστερή πόρτα, ενώ το άλλο όχημα υπέστη ζημιά στην πίσω αριστερή γωνία.
Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε απορρίψει την αγωγή, κρίνοντας ότι η μαρτυρία που προσκομίστηκε από τον ενάγοντα ήταν γενική και αόριστη και δεν επέτρεπε ασφαλή συμπεράσματα για τις συνθήκες του ατυχήματος ή για την ευθύνη των οδηγών. Παράλληλα έκρινε ότι ούτε η μαρτυρία της οδηγού του άλλου οχήματος ήταν επαρκώς διαφωτιστική, ώστε να καταλήξει σε ευρήματα για τη γενεσιουργό αιτία της σύγκρουσης.
Ο εφεσείοντας προσέβαλε την απόφαση με τέσσερις λόγους έφεσης, υποστηρίζοντας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο αξιολόγησε εσφαλμένα τη μαρτυρία και παρέλειψε να εξετάσει ορθά το βάρος απόδειξης με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
Το Εφετείο, εξετάζοντας τα στοιχεία της υπόθεσης, έκρινε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε σε λανθασμένη απόφαση. Όπως σημειώνεται στην απόφαση, η εκδοχή του εφεσείοντα ήταν σαφής και απλή. Η οδηγός του άλλου οχήματος κινήθηκε με όπισθεν από παράδρομο και συγκρούστηκε με όχημα που κινούνταν κανονικά. Η εκδοχή αυτή υποστηρίχθηκε ενόρκως από τον οδηγό του οχήματος του ενάγοντος, ο οποίος δεν αντεξετάστηκε και του οποίου η αξιοπιστία δεν αμφισβητήθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο.
Το Εφετείο έκρινε επίσης ότι οι αναφορές της οδηγού του ασφαλισμένου οχήματος περί ύπαρξης τοιχίου που πιθανόν περιόριζε την ορατότητα δεν μπορούσαν να την απαλλάξουν από την υποχρέωση να βεβαιωθεί ότι μπορούσε να κινηθεί με ασφάλεια προς τα πίσω. Αντιθέτως, η ύπαρξη εμποδίου στην ορατότητα επέβαλλε αυξημένη προσοχή πριν από την κίνηση με όπισθεν.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, η οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος δεν αντιλήφθηκε την παρουσία του άλλου οχήματος πριν από τη σύγκρουση, γεγονός που καταδεικνύει αμέλεια κατά την εκτέλεση της όπισθεν κίνησης. Παράλληλα, δεν προέκυψε μαρτυρία που να δικαιολογεί καταλογισμό συντρέχουσας αμέλειας στον οδηγό του οχήματος του ενάγοντος.
Το Εφετείο κατέληξε ότι, στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, η ευθύνη για το ατύχημα βαραίνει την οδηγό του οχήματος που κινείτο με όπισθεν και κατ’ επέκταση την ασφαλιστική εταιρεία.
Ως προς το ύψος των ζημιών, το Δικαστήριο έκρινε ότι από τα τιμολόγια, τις εκτιμήσεις ζημιών και τις ένορκες δηλώσεις εκτιμητή και μηχανικού αποδείχθηκε επαρκώς ποσό €2.165,05 ως ειδικές ζημιές που προκλήθηκαν από τη σύγκρουση, περιλαμβανομένων εξόδων εκτίμησης, επισκευών και απώλειας χρήσης του οχήματος.
Με βάση τα πιο πάνω, το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση, παραμέρισε την πρωτόδικη απόφαση και εξέδωσε απόφαση υπέρ του εφεσείοντα για το ποσό των €2.165,05. Παράλληλα επιδίκασε τα έξοδα της αγωγής υπέρ του, καθώς και έξοδα έφεσης ύψους €2.000 πλέον ΦΠΑ, εφόσον καταβάλλεται.
