«Η μικρή προσφυγοπούλα δεν φροντίζει μόνο το αδερφάκι της. Με σπασμένο χέρι και άυπνη γυρίζει από θάλαμο σε θάλαμο να βοηθήσει και άλλους συντοπίτες της. Υποστηρίζει το αγόρι που έχασε τον πατέρα του και είναι απαρηγόρητο». Πρόκειται για μαρτυρίες εθελοντριών του Ερυθρού Σταυρού στη Χίο, οι οποίες έσπευσαν να συνδράμουν μετά την τρομερή συμπλοκή σκάφους του λιμενικού με φουσκωτή βάρκα που μετέφερε μετανάστες, εξαιτίας της οποίας έχασαν τη ζωή τους 15 άνθρωποι και δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν.
Οι ιστορίες που μεταφέρονται στο philenews είναι συγκλονιστικές, καθώς και οι ίδιες αντίκρισαν την απελπισία των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι είδαν τις ελπίδες τους για μια καλύτερη ζωή να βουλιάζουν στα νερά του Αιγαίου.
«Την επόμενη μέρα πήγα στο παιδιατρικό τμήμα του νοσοκομείου της Χίου. Ήταν γεμάτο με παιδάκια από 12 μηνών έως 13 ετών, όλα τους τραυματισμένα», αναφέρει στο philenews η εθελόντρια Μαρία Σερλή. «Τα περισσότερα είχαν το σοκ ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους. Ήταν τραυματισμένα και σιωπηλά. Κάποια είχαν υποβληθεί σε χειρουργείο. Καταλάβαινες πως είχαν περάσει μια σοβαρή δοκιμασία», αναφέρει και προσθέτει πως δυσχέραινε ακόμη περισσότερο την κατάστασή τους ότι δεν είχαν δει τους γονείς τους από την προηγούμενη νύχτα.
«Μόνο ένα κορίτσι, μια 12χρονη, μιλούσε αγγλικά. Εκείνο το παιδί με σπασμένο χέρι φρόντιζε τον αδελφό της -περίπου 3 ετών- και τον παρηγορούσε. Το παιδί πήγαινε και σε άλλους θαλάμους για να βοηθάει ως διερμηνέας. Παρηγορούσε και ένα άλλο παιδάκι που έμεινε ορφανό από πατέρα. Όταν πήγαν οι διασώστες στο ναυάγιο, αυτό το κορίτσι του είπε “Αφήστε εμένα. Δείτε τον μπαμπά μου”».
Πλησίασε ένας άνδρας, ο μοναδικός ενήλικος που άκουσε η κ. Σερλή να μιλά αγγλικά. « “Πώς είναι η σύζυγός μου; Τι απέγινε;” μας ρωτούσε με αγωνία. Δυστυχώς, επρόκειτο για τη μία από τις γυναίκες που έχασε το παιδί που κυοφορούσε. Το γνωρίζαμε, αλλά δεν μας επιτρέπεται να αναφερθούμε σε τέτοια ζητήματα», είπε για την τραγική ειρωνεία που εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια τους. «Ο άνθρωπος αυτός εξέφραζε την ευγνωμοσύνη του για τη βοήθεια που έλαβαν. Μας έλεγε πως στην Τουρκία δεν τους μεταχειρίστηκαν καλά».
Η κ. Σερλή αναφέρει πως δεν πρόκειται να ξεχάσει ποτέ και τη δίχρονη Χάνσα. «Η μητέρα του ήταν στη χειρουργική πτέρυγα. Το καροτσάκι ήταν μόνο, έκλεγε και αρνούνταν να φάει. Το πήγα στη μητέρα του και μόνο τότε ηρέμησε. Με νοήματα η μητέρα μου έδειχνε πως έφυγαν από τη χώρα τους για να προσφέρουν στο παιδί μια καλύτερη ζωή».
Το παιδί που δεν αναγνώριζε τη μητέρα του
Ανάμεσα στις πιο τραγικές φιγούρες βρίσκεται ο μικρότερος ασθενής του ναυαγίου, ένα βρέφος περίπου 12 μηνών. «Το πήγαν στη μητέρα του, μια νεαρή πολυτραυματία. Η κοπέλα ήταν πρησμένη, με μελανιές, είχε χάσει τα δόντια της. Το παιδί δεν την αναγνώριζε και δεν ήθελε να την πλησιάζει. Έβρισκε παρηγοριά στην αγκαλιά εθελοντριών που είχαν μακριά μαλλιά. Με τη μικρή του χούφτα έπιανε μια τούφα από τα μαλλιά τους για να ηρεμήσει και να πιει το γάλα του».
