Ψάχνοντας κάτι άλλο στο αρχείο του «Goal», σταματήσαμε σε αυτό το διδακτικό σχόλιο του παλιού συντάκτη – και παντοτινού δασκάλου μας – Πέτρου Χατζηχριστοδούλου, την 1η Απριλίου 2011.
Σε εποχές άλλες, που το αθλητικό τμήμα της εφημερίδας μας αριθμούσε 40 σελίδες, στα «Χατ Τρικ», εκτός από παρασκήνια και αυστηρά σχόλια για όλους, υπήρχε και η στήλη «Πετρολογώντας» του Πετρή μας. Μια αστείρευτη πηγή γνώσης, εμπλούτιζε τη μόρφωση των αναγνωστών μας, μα και τη δική μας, με θέματα πολλές φορές πέραν του κόσμου των σπορ.
Το συγκεκριμένο σχόλιο αναφέρεται σε ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν στον αγώνα της ΕΟΚΑ και καταπιάνεται συγκεκριμένα με τη δράση νεαρών της ΠΑΕΚ. Σκεφτήκαμε πως καλό είναι να το φρεσκάρουμε στη μνήμη μας, μα και να δώσουμε την ευκαιρία σε όσους δεν το διάβασαν τότε να το κάνουν τώρα. Παρακάτω, αυτούσιο:
Μπάλα το δειλινό, βόμβες το βράδυ
Του Πέτρου Χατζηχριστοδούλου
Το πρωί πήγαιναν σχολείο, το απόγευμα έπαιζαν μπάλα και αργά το βράδυ, όταν πύκνωνε το σκοτάδι, ντυμένοι τη στολή του μαχητή της ελευθερίας, έπαιζαν με βόμβες! Το δεύτερο έπαιζαν χρησιμοποιείται κατ’ ευφημισμόν, όπως, προφανώς, αντιληφθήκατε. Δεν ήταν παιχνίδι -κάθε άλλο- η ποικιλότροπη δράση κατά των Εγγλέζων αποικιοκρατών. Ειδικά στα χρόνια της φωτιάς (1955-59). Ήταν κατ’ ακρίβειαν ένα διαρκές παιχνίδι με τον θάνατο. Ή στην καλύτερη περίπτωση ο… πιο σίγουρος τρόπος για να βασανιστούν φρικτά, να καταδικαστούν σε πολυετή φυλάκιση ή να εγκλειστούν στα κρατητήρια – τα βρετανικού τύπου στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στ’ αφτιά των σημερινών επαγγελματιών ποδοσφαιριστών ή και των φιλάθλων των νεότερων γενεών δεν αποκλείεται να ηχούν σαν αποσπάσματα σεναρίου ταινίας action όλα τούτα. Κι όμως. Κάθε άλλο παρά φανταστική πτυχή της Ιστορίας του κυπριακού ποδοσφαίρου είναι οι αντιξοότητες, υπό τις οποίες κάποια παλληκαρόπουλα έπρεπε να κρατήσουν την ισορροπία του ποδοσφαιριστή και του αγωνιστή της ΕΟΚΑ. Του διπλού εκτελεστή. Των γηπέδων και των αλαζόνων κατακτητών.
Στην Κερύνεια, στα χρόνια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, υπήρξε το χαρακτηριστικότερο δείγμα γραφής του διττού -οξύμωρου- συνδυασμού «ποδοσφαίρου και αντάρτικου». Με πρωταγωνιστές ποδοσφαιριστές- της ΠΑΕΚ. Νεοσύστατο ήταν το σωματείο (είχε δεν είχε ενάμιση χρόνο ζωής όταν βρόντηξε το νησί την 1η τ’ Απρίλη του ’55), στελεχωμένη με άγουρα μαθητούδια η ομάδα (με θητεία μηνών μόλις στη Β’ κατηγορία). Άγουρα μεν, ώριμα δε (προπάντων αρκούντως παθιασμένα) για να ριχτούν και στη φωτιά ενός άλλου, πιο σκληρού και ωραίου, αγώνα. Του αγώνα για την ελευθερία.
Οι πιτσιρικάδες κατόρθωσαν να συνδυάσουν με αξιοθαύμαστη αρμονία το διπλό καθήκον. Στην Ιστορία λάμπουν -κι ας μη «διαφημίστηκαν» όσο τους άξιζαν- εκπληκτικές και καταλυτικές επιχειρήσεις τους: *Η καταδρομική κατάληψη του Αστυνομικού Σταθμού Κερύνειας – προπύργιο των αποικιοκρατών. *Η θεαματική ανατίναξη (στα πρότυπα των σύγχρονων χτυπημάτων βατραχανθρώπων) της θαλαμηγού του κυβερνήτη. *Η «εξουδετέρωση» μιας εγγλέζικης ύαινας, κατά κόσμον συνταγματάρχης Γκρίνερ. Ο οποίος, πιστός στο προαιώνιο δόγμα των πατρώνων του -«διαίρει και βασίλευε»- οργάνωνε, εξόπλιζε, εκπαίδευε και καθοδηγούσε Τούρκους τρομοκράτες της ΤΜΤ.
Οι αγωνιστές-ποδοσφαιριστές της ΠΑΕΚ «έγραψαν» και μια πλειάδα άλλων επιτυχιών, με τις βόμβες και με την μπάλα τους. Ώσπου, ήρθε η κακιά ώρα της σύλληψής τους μεσούσης της ποδοσφαιρικής σεζόν. Πιάστηκαν οκτώ και όλοι καταδικάστηκαν σε εγκλεισμό. Μαζί τους πλήρωσε και βαρύ τίμημα (παρ’ ολίγον διάλυση) η ομάδα τους.
Ειρήσθω εν παρόδω, σε μία σπάνια -για την εποχή και την οξύτητα των αντιπαραθέσεων- γεφύρωση διαφορών μεταξύ «εθνικοφρόνων» και «κομμουνιστών», η ομάδα, μολονότι λαβωμένη, στάθηκε όρθια. Χάρις και στη συμπαράσταση του «άλλου» σωματείου της Κερύνειας, του ΑΣΚ -παίκτες του οποίου έσπευσαν να ενισχύσουν την έως τότε… άσπονδη αντίπαλο- μπόρεσε η ΠΑΕΚ να καταρτίσει αξιόλογη ενδεκάδα και να μείνει να παλεύει στα γήπεδα.
Μέρα που είναι σήμερα και για την ιστορία, να σημειώσουμε τα ονόματα των «8» Κερυνειωτών αγωνιστών-ποδοσφαιριστών. Με την ελπίδα ότι δεν ξεχαστούν πάλι την ώρα των ηθικών (επι) βραβεύσεων: Δημητριάδης Ανδρέας, Κελέσιης Ανδρέας, Μάζιος Χριστάκης, Πάρπας Λάμπρος, Πίστος Τάκης, Πλατύς Κωστάκης, Σεκκίδης Ανδρέας και (ο μετέπειτα αρχηγός των εκπληκτικών ομάδων βόλεϊ και μπάσκετ του σωματείου) Χριστοδούλου Ερμής.
