Το να μη θέλει ένα παιδί να κοιμηθεί μόνο του είναι μια απολύτως φυσιολογική και συχνή φάση της παιδικής ηλικίας. Δεν πρόκειται για κακή συνήθεια ούτε για ένδειξη «κακομαθήματος», αλλά για μια βαθιά ανάγκη ασφάλειας, ιδιαίτερα στις μικρότερες ηλικίες.
Για πολλά παιδιά, ο ύπνος σημαίνει αποχωρισμό. Η στιγμή που σβήνουν τα φώτα συνοδεύεται από σιωπή, σκοτάδι και σκέψεις που δεν μπορούν ακόμη να διαχειριστούν. Καθώς μεγαλώνουν, η φαντασία γίνεται πιο έντονη και μικροί φόβοι —σκιές, ήχοι, εικόνες— αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από ό,τι για έναν ενήλικα.
Συχνά, η άρνηση να κοιμηθούν μόνα τους εμφανίζεται σε περιόδους αλλαγών: ένα νέο σχολείο, μια μετακόμιση, η άφιξη ενός αδελφού ή ακόμα και μια πιο φορτισμένη καθημερινότητα στο σπίτι. Σε αυτές τις φάσεις, το παιδί δεν ζητά απλώς συντροφιά στον ύπνο· ζητά επιβεβαίωση ότι είναι ασφαλές.
Διαβάστε επίσης: 4 τεχνικές για την ανατροφή ενός συμπονετικού και ηθικού παιδιού, σύμφωνα με το Harvard
Αυτό που έχει σημασία να θυμόμαστε είναι τι δεν σημαίνει αυτή η συμπεριφορά. Δεν σημαίνει ότι το παιδί θα κοιμάται για πάντα με τους γονείς του. Δεν σημαίνει ότι δεν θα αποκτήσει ανεξαρτησία. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι ο γονέας κάνει κάτι λάθος.
Αντίθετα, αυτό που πραγματικά βοηθά είναι η σταθερότητα. Μια ήρεμη, επαναλαμβανόμενη βραδινή ρουτίνα, η αποφυγή έντονων ερεθισμάτων πριν τον ύπνο και η παρουσία του γονέα χωρίς πίεση μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Λίγα λεπτά δίπλα στο παιδί, μια αγκαλιά ή ένα χαμηλό φως λειτουργούν συχνά ως γέφυρα προς την αυτονομία.
Το παιδί μαθαίνει να κοιμάται μόνο του όχι όταν πιέζεται, αλλά όταν νιώθει ότι μπορεί. Και αυτή η ετοιμότητα χτίζεται μέσα από την ασφάλεια, τη συνέπεια και τη συναισθηματική σύνδεση.
