Μερικοί στην Κύπρο, που βλέπουν μέχρι τη …μύτη τους, έχουν αναδείξει σε επάγγελμα την πολεμική εναντίον της εξωτερικής και της αμυντικής πολιτικής του εκλεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο ΑΚΕΛ, που είχε την ευκαιρία ως κυβέρνηση -αλλά δεν το έπραξε- να αποσύρει την Κύπρο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να οδηγήσει το νησί στον Βλαδίμηρο Πούτιν. Γιατί δεν τόλμησε ο τότε Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας; Δεν σας πέρασε ποτέ από το μυαλό; Προφανώς, επειδή ο άνθρωπος γνώριζε ότι καθόταν σε θέση ύψιστης ευθύνης, και αντιλήφθηκε αμέσως ότι ακόμα και ως πρώην γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος δεν μπορούσε να αλλάξει την πορεία της νήσου.
Ακόμα, είναι αρκετοί στο νησί που ζουν στην εποχή των «Αδέσμευτων», οι οποίοι στην πραγματικότητα ήταν πολύ δεσμευμένοι, αφού αποτελούσαν άξονα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία!
Το θέμα, λοιπόν, αφορά τον χαρακτήρα και την κατεύθυνση αυτής καθ’ αυτής της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης εκλέχθηκε από τον κυπριακό λαό και υλοποιεί τις υποσχέσεις του. Δεν έκρυψε ότι θα «δέσει» τη Μεγαλόνησο στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών, παρά το γεγονός ότι προεκλογικά ο δεξιός Δημοκρατικός Συναγερμός (ΔΗΣΥ) συνωμότησε με τους «Βρυξελλιώτες» της Λευκωσίας και των Αθηνών για να τον παρουσιάσουν ως άνθρωπο των Ρώσων. Τα καλόπαιδα αυτά εξευτελίστηκαν, καθώς έλεγαν ηθελημένα ψέματα.
Ήταν λοιπόν εκ των ων ουκ άνευ η συμμετοχή της Κύπρου στο Συμβούλιο Ειρήνης του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και καλώς έπραξε ο Κύπριος Πρόεδρος και έστειλε στην Ουάσιγκτον τον υπουργό Εξωτερικών, Κωνσταντίνο Κόμπο, ο οποίος είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και να κουβεντιάσει όσο επέτρεπε η περίπτωση με τους πιο στενούς συνεργάτες του κ. Τραμπ. Π.χ., είναι άλλο να έχεις μιλήσει τηλεφωνικά με τον πανίσχυρο προεδρικό γαμπρό Τζάρεντ Κούσνερ και άλλο να τον βλέπεις πρόσωπο με πρόσωπο.
Η Αθήνα έστειλε τον υφυπουργό Εξωτερικών Χάρη Θεοχάρη, ο οποίος κάθισε στη θέση του και έβγαζε «σέλφις». Δεν τον είδαν οι δημοσιογράφοι να κουβεντιάζει με άλλους αντιπροσώπους χωρών. (Με την ευκαιρία να σημειώσω ότι ο κ. Θεοχάρης δεν έχει ακόμα απολογηθεί για την απίστευτη αθλιότητα, για το απίστευτο ψέμα εναντίον της Κύπρου: Ισχυρίστηκε στο κανάλι Mega ότι ευθύνεται η Λευκωσία για το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν προχώρησε στην πόντιση του καλωδίου στην Κάσο. Ο υφυπουργός μπέρδεψε το μικρό, αλλά σημαντικό στρατηγικά, ελληνικό νησί, με την ηλεκτρική διασύνδεση της Κύπρου με την Κρήτη, η οποία δεν έχει προχωρήσει πάλι με ευθύνη της Τουρκίας. Το θέμα είναι η ασφάλεια του έργου, την οποία πρέπει να εγγυηθεί η ισχυρή στρατιωτικά Ελλάδα).
Για να επιστρέψω στο θέμα μας… Ότι και να λένε κάποιοι εκ των Ευρωπαίων ηγετών, που κάνουν παλικαριές εκ του ασφαλούς και όταν συναντήσουν τον κ. Τραμπ σιωπούν, πρέπει να τονίσουμε πως από τη στιγμή που ο Αμερικανός Πλανητάρχης επέλεξε να στείλει προσωπική πρόσκληση στον κ. Χριστοδουλίδη, ο Κύπριος Πρόεδρος θα έπρεπε να ανταποκριθεί, όπως έπραξε η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών που προσκαλέστηκαν.
Εδώ όλοι οι ηγέτες κάνουν πως και πως για μία …ματιά του κ. Τραμπ! Άλλωστε ήταν γνωστό ότι λίγοι ηγέτες προσκλήθηκαν. Τι θα λέγαμε αν ο ένοικος του Λευκού Οίκου δεν έστελνε πρόσκληση στον Πρόεδρο της Κύπρου και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας; Ότι τους έφτυσε, ότι τους αγνοεί και ένα σωρό άλλα. Τώρα που τους προσκάλεσε οι αντίπαλοι πάλι βρήκαν τρόπο να δείξουν τον αρνητισμό τους.
Μερικοί ξεχνούν ότι ο κ. Τραμπ θα είναι Πρόεδρος της υπερδύναμης για άλλα τρία χρόνια… Μερικοί δεν θέλουν να πιστέψουν ότι και ο επόμενος ηγέτης μπορεί να είναι ένας εκλεκτός του σημερινού Προέδρου. Όπως και να κοιτάζει κανείς τα πράγματα, ακόμα και μέσω της απύθμενης φιλο-πουτινικής ματιάς, δεν μπορεί να μην καταλαβαίνει ότι ο σωστός πολιτικός αξιοποιεί τη θέση προς όφελος της χώρας του. Τον Βλαδίμηρο, που είναι εισβολέας και κατακτητής, τον αποδέχονται και τον τιμούν αρκετοί Κύπριοι πολιτικοί… Γιατί απορρίπτουν τον φίλο του τον Ντόναλντ, ο οποίος δεν έχει διαπράξει εγκλήματα όπως αυτά του αυταρχικού προέδρου της Ρωσίας;
Η Κύπρος συνεργάζεται στρατιωτικά με την Ουάσιγκτον σε πολλούς τομείς, ειδικά στον ανθρωπιστικό τομέα, αλλά και στον στρατιωτικό. Γιατί πρέπει να κρύβεται αυτή η αλήθεια. Οι διαφωνούντες πολιτικοί δεν βλέπουν τις δημόσιες αναρτήσεις της αμερικανικής Πρεσβείας για τα κοινά γυμνάσια;
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έκανε μία επιλογή η οποία του βγαίνει. Και για όσους φοβούνται ότι η Κύπρος θα μπει στο ραντάρ του κ. Τραμπ, ας ησυχάσουν. Και να αναμειχθεί, δεν θα είναι για κακό των Κυπρίων πολιτών… Ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι πλήρως ενήμερος για τον άξονα του Ισραήλ με την Αθήνα και τη Λευκωσία.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ Ι: Τα κόμματα εντός και εκτός Βουλής ολοκληρώνουν την παρουσίαση των υποψηφίων τους, μερικοί εκ των οποίων είναι για γέλια και για κλάματα. Τα ερωτήματα είναι πολλά για την επόμενη ημέρα των βουλευτικών εκλογών του ερχόμενου Μαΐου καθώς οι λαϊκιστές της Δεξιάς και της Αριστεράς κατεβαίνουν με φόρα. Μετά την ελληνική Επανάσταση του 1821 εμφανίστηκαν κόμματα που τα χαρακτήριζε η χώρα υποστήριξης των τότε πολιτικών: το ρωσικό κόμμα, το γαλλικό και πάει λέγοντας. Στην Κύπρο είμαστε σε μία περίεργη φάση και επειδή πρόκειται για θέμα υψίστης εθνικής ασφάλειας, η αρμόδια κυβέρνηση πρέπει να προσέξει τις ξένες «εισβολές» στο κυπριακό πολιτικό σύστημα. Η Μόσχα δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την εκλογική αναμέτρηση όπως και η Τουρκία. Οι Εγγλέζοι είναι άλλη ιστορία. Έχουν άκρες και σε παραδοσιακά κόμματα και κάνουν τη δουλειά τους. Καταθέτω αυτό το γεγονός για να μην πέσουμε από τα σύννεφα.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΙΙΙ: Παρακολουθώ εκ του μακρόθεν την υπόθεση για την οποία κατηγορείται ο εν αργία δήμαρχος της Πάφου. Οι κατηγορίες είναι καταθλιπτικές και δύσκολες και είναι υποχρεωμένος να βγει καθαρός, καθώς αν αποδειχθεί ένοχος πιθανότατα θα καταλήξει στη φυλακή. Ο κ. Φαίδων Φαίδωνος υποστηρίζει ότι είναι αθώος, αν και το «δικαστήριο» της κοινής γνώμης τον έχει ήδη καταδικάσει.Τα δημοσιεύματα ότι η κυπριακή Αστυνομία γνώριζε και δεν έκανε το καθήκον της προκαλούν δικαιολογημένη αγανάκτηση. Όχι μόνο για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο εν αργία δήμαρχος, αλλά και για άλλες πολλές υποθέσεις, ιδιαίτερα όσες έχουν σχέση με τη μαφία. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω… Γιατί μόνο στην Κύπρο (και στην Ελλάδα) μπορούν οι μαφιόζοι να ασκούν έλεγχο σε αστυνομικούς -μπορεί και σε πολιτικούς μέσα από τις φυλακές; Πόσες φορές έχουν ακούσει οι πολίτες ότι ο τάδε πολιτικός, ο τάδε επιχειρηματίας ή τραπεζίτης ελέγχονται από τους μαφιόζους; Η αστυνομία είναι κουφή; Ή συμβαίνει αυτό που σκέφτονται οι απλοί πολίτες; Πάντως είναι ενθαρρυντικό, ότι ο νέος Υπουργός αποφάσισε να παλέψει τους διεφθαρμένους… Αν τους νικήσει θα μείνει στην Ιστορία.
