«Hello», «Thanks», «Goodbye». Μ’ έναν διάλογο που μοιάζει σαν να μην έγινε ποτέ, με κάποιον που το όνομά του δεν συγκράτησες, το πακέτο παραδίδεται.
Η πόρτα κλείνει, εσύ επιστρέφεις στον καναπέ κι ο «άλλος» εξαφανίζεται. Για την επόμενη κούρσα, την επόμενη παράδοση, για έναν ακόμη διάλογο που θα μοιάζει σαν να μην έγινε ποτέ με τον επόμενο παραλήπτη, που το όνομά του ούτε αυτός δεν πρόκειται να συγκρατήσει.
Είναι ο «ξένος». Αυτός που ζει στο «ενδιάμεσο της κοινωνίας». Χαμένος στην ανωνυμία του. Η ραχοκοκαλιά πολλών τομέων της οικονομίας, που όμως παραμένει αόρατος. Αναγκαίος βοηθός στα σπίτια μας, για τα παιδιά μας, τους ηλικιωμένους μας.
Εργάτης στα εργοστάσια, στις οικοδομές, στα δημόσια έργα. Στη γεωργία, την κτηνοτροφία. Χωρίς καμία αναγνώριση της συμβολής του, χωρίς κανένας να νοιαστεί για το πώς η κάθε καταστροφή τον επηρεάζει. Ποιες είναι οι συνθήκες ζωής των μεταναστών στις κτηνοτροφικές μονάδες με τον αφθώδη πυρετό; Τον Αϊζάτ, τον Μαρτζούκου, τον Ναγκίτ και τον Ελιάς, που πέθαναν στην πυρκαγιά στην Οδού; Τους θυμάσαι;
Την περασμένη εβδομάδα, οι άνθρωποι πίσω από μια εφαρμογή διανομής φαγητού, πραγματοποίησαν απεργία, που διήρκησε έξι μέρες. Τα αιτήματά τους, στοιχειώδη: δικαιότερες αμοιβές, προστασία από ρατσιστικές επιθέσεις, κλοπές και βανδαλισμούς. Αντιμετώπισαν απειλές, εκφοβισμό, αποκλεισμό από μελλοντική εργασία.
Οι διανομείς που συναντούμε καθημερινά στους δρόμους, στο γραφείο, στα σπίτια μας βγήκαν στους δρόμους, κατήγγειλαν ένα σύστημα εκμετάλλευσης και επέστρεψαν στη δουλειά τους χωρίς καμία ικανοποίηση των αιτημάτων τους και χωρίς αμοιβή για τις ημέρες απουσίας τους.
Την ίδια στιγμή που η δημόσια συζήτηση στα εργασιακά περιστρέφεται αυτό το διάστημα γύρω από την ξενοδοχειακή βιομηχανία, τις κινητοποιήσεις οδηγών λεωφορείων ή τις διαμαρτυρίες εκπαιδευτικών, τα δικά τους αιτήματα πέρασαν απαρατήρητα. Κανένα κόμμα (ούτε καν τα προοδευτικά) δεν αφιέρωσε χρόνο για τον αγώνα αυτών των ανθρώπων.
Στις σελίδες όπου οι αναρτήσεις πέφτουν βροχή εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας, δεν περίσσεψε ούτε μία αράδα για τους εργάτες διανομείς.
Όποια κι αν ήταν η εκδοχή της εταιρίας, αν παραβιάστηκε ή όχι η σύμβαση, αν μειώθηκε ή όχι η αμοιβή, αν φταίνε οι μεσάζοντες ή οι αλλαγές στον αλγόριθμο, όποια κι αν ήταν η «αλήθεια», κανένας δεν θέλησε να σταθεί αλληλέγγυος στη μάχη τους για δικαιότερες αμοιβές, για την εργασιακή τους κατοχύρωση, έστω για την προστασία ενάντια στη βία που αποτελεί εδώ και καιρό τη νέα τους απειλητική καθημερινότητα.
Για τον τερματισμό αυτής της σύγχρονης μορφής σκλαβιάς την οποία υπομένουν για τον βιοπορισμό τους σε μια ξένη χώρα. Τη δική μας χώρα.
Είναι, βλέπετε, οι «ξένοι», οι «άλλοι». Και η πιο βαθιά μορφή καταπίεσης που ασκούμε σε βάρος τους δεν είναι ούτε τα υπερκέρδη του κάθε επιχειρηματία, ούτε καν ο οι δυσχέρειες που αντιμετωπίζουν για να απολαμβάνουμε το γεύμα μας ζεστό, στην ώρα του, χωρίς να το κουνήσουμε απ’ τον καναπέ του σαλονιού μας.
Η πιο βαθιά καταπίεση είναι η αγνόηση της ίδιας τους της ύπαρξης. Και η δική τους αντίσταση είναι το αυτονόητο αλλά την ίδια στιγμή και το πιο ριζοσπαστικό: Ο αγώνας τους ώστε να γίνουν ορατοί, σε μια κοινωνία που επιλέγει συστηματικά να κοιτά αλλού, για να έχει καλύτερη θέα.
Ελεύθερα, 05.04.2026
