Η μεγάλη και ουσιαστική διαδρομή του, η ολοκληρωτική του αφοσίωση για το αποτέλεσμα στη σκηνή, αυτό τον ιερό όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει τόπο, συνθέτουν το πορτρέτο ενός ηθοποιού που δεν έπαψε ποτέ να αναζητά, προσεγγίζοντας με θαυμαστή σεμνότητα και συναισθηματική φόρτιση την αναμέτρηση με κάθε ρόλο του.
Tο χειροκρότημα είναι παρατεταμένο. Κάποιες φορές ξεκινά από τη στιγμή που βγαίνει στη σκηνή, πριν καν προλάβει να πει την πρώτη του ατάκα. Συναντιόμαστε με αφορμή αυτόν ακριβώς τον ρόλο του πατέρα, στο ομώνυμο έργο του Φλοριάν Ζελέρ. Πρόκειται για ακόμη μία σπουδαία ερμηνεία του Σταύρου Λούρα, μια θεατρική εμπειρία για το κοινό, που φεύγει έχοντας γελάσει και συγκινηθεί πολύ. «Όσους ρόλους κι αν έχω κάνει αυτό που συμβαίνει στη σκηνή είναι διαφορετικό», θα πει.
-Υπάρχει μία γενική αποδοχή για τη συγκλονιστική ερμηνεία σου στον «Πατέρα» του Φλοριάν Ζελλέρ… Αλήθεια, τον φοβήθηκες αυτό τον ρόλο; Ακόμα κι αν φοβάμαι δεν αρνούμαι να αναμετρηθώ μαζί με τους ρόλους μου όταν με προκαλούν. Aν δεν κάνεις όμως υπέρβαση δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Η αλήθεια είναι πως ο συγκεκριμένος ρόλος όμως ήταν πολύ δύσκολος για μένα. Ήμουν σίγουρος ότι θα κλεινόμουν σπίτι, θα χανόμουν από τον κόσμο για να μπορέσω να τον ερμηνεύσω. Έτσι, αρχικά, τον απέρριψα. Αντίθετα με την κόρη μου και τη σύζυγό μου, που πιστεύουν πάρα πολύ σε μένα και ξέρουν πως υπάρχω μέσα από το θέατρο. Άλλαξα γνώμη κυρίως γι’ αυτό.
-Κι όταν θα ερχόσουν πια αντιμέτωπος μαζί του; Καταλάβαινα πως πρόκειται για έναν ρόλο καριέρας. Διέκρινα τη μεγαλοσύνη και το εκτόπισμά του, αλλά και τον φόβο που μου γεννούσε. «Ο Πατέρας» του Φλόριαν Ζελλέρ, πέρα από μια ιστορία για την άνοια, είναι ένα συγκλονιστικό ταξίδι στο εσωτερικό ενός νου που χάνει σταδιακά τα σημεία αναφοράς του. Ένιωθα τη δυσκολία του να αποδώσεις τόσες διαφορετικές «θερμοκρασίες» μέσα σε τόσο περιορισμένο χρόνο — να εναλλάσσονται γρήγορα μεταξύ τους και να βρίσκεις κάθε φορά την αλήθεια τους. Απαιτείται απόλυτη ακρίβεια και ευστοχία, ώστε να σε αγγίξουν ουσιαστικά και να γίνουν πραγματικά δικές σου. Σε κάθε παράσταση δεν μπορώ παρά να δοθώ ολοκληρωτικά.
-Τελικά και παρά την επιφυλακτικότητά σου, το κοινό σε χειροκροτεί πολύ. Ξέρεις, κάναμε για πολύ καιρό πρόβες μόνοι μας, χωρίς να ξέρουμε πώς θα ακουμπήσει αυτό στον κόσμο, τι θα του προκαλέσει. Τελικά, όλα λειτούργησαν εύστοχα, η παράσταση έχει επιτυχία και ο κόσμος φεύγει έχοντας γελάσει πολύ, αλλά και βαθιά συγκινημένος. Ναι και χειροκροτεί πολύ αυτή την παράσταση.
Χειροκροτήθηκες σίγουρα πολύ και στην πορεία σου…
Ισχύει. Έχω χειροκροτηθεί πολύ. Μου έχει τύχει να σταματήσει παράσταση από το χειροκρότημα. Όμως, οι στιγμές που ζω τώρα είναι πραγματικά μαγικές. Έχω κάνει πολλούς ρόλους, αλλά αυτό που συμβαίνει στον «Πατέρα» είναι διαφορετικό. Βλέπεις τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος και χρειάζεται να αποχωρήσουμε από τη σκηνή για να σταματήσει.
Ίσως να είμαι υπερευαίσθητος πια και να τα βιώνω όλα πιο έντονα. Πιστεύω όμως βαθιά ότι η σκηνή είναι ιερός τόπος. Σαν να έχει τον δικό της θεό — έναν θεό που «αγαπά» αυτό που γεννιέται πάνω της, όταν γίνεται με φροντίδα, με αλήθεια και με σεβασμό προς τον άνθρωπο.
-Χόρτασες τους ρόλους; Έχεις φτάσει κοντά στη στιγμή που θα πεις ‘σταματώ’; Δεν χορταίνεις ποτέ. Το να βλέπεις το κοινό να χειροκροτεί την αισθητική σου, την ευαισθησία σου, την αγάπη σου γι’ αυτό που υπηρετείς και το μοιράζεται μαζί σου ανοιχτόκαρδα, είναι τεράστιο δε σε κουράζει ποτέ. Δεν μπορείς να πεις «εγώ χόρτασα». Είναι σαν ένα καθαρό οξυγόνο που ξέρεις ότι υπάρχει μόνο στη σκηνή και πας να το πάρεις. Δεν τελειώνει η χαρά του να μοιράζεσαι ωραίες στιγμές με τον κόσμο. Και λείπει αυτό από τη ζωή. Η ζωή θα μπορούσε να είναι παραμύθι, αν υπήρχε μια έγνοια για τον τρόπο που υπάρχεις, για τον τρόπο που βλέπεις τον άλλο, που τον αφουγκράζεσαι.
-Η δική σου ευαισθησία πώς λειτουργεί μέσα στο θέατρο; Παρέμεινα παιδί μέσα στο θέατρο. Ξεκινώ από την αρχή πάντα και πίστεψέ με και τρακ έχω όπως ένας πρωτάρης και η χαρά που παίρνω είναι σαν να είμαι μωρό παιδί. Δεν κόπασε τίποτα μέσα μου. Μάλλον υπάρχει ένα αντάριασμα που δεν λέει να σταματήσει. Και βέβαια ένας θαυμασμός στο έργο των συγγραφέων, φωτισμένων και προικισμένων ανθρώπων που θέλησαν να μοιραστούν ό,τι έχουν με τον κόσμο. Κι εσύ καλείσαι να το αναδείξεις.
-Τι είναι για σένα κάθε ρόλος; Είναι διαφορετικά ταξίδια. Είναι ένα ολόκληρο ταξίδι το να πάρεις ένα κείμενο, να πας στην ανάγνωση, να ξεκινάς να το ανακαλύπτεις, να το ψάχνεις, να δοκιμάζεις, να προσπαθείς να κοιμηθείς και να μην μπορείς γιατί δεν βρήκες αυτό, δεν βρήκες το άλλο, δεν βρήκες αυτή τη στιγμή, αυτή τη θερμοκρασία. Ψάχνεις, ψάχνεις ασταμάτητα και ξαφνικά λες και έχει θεό το θέατρο – επειδή οι προθέσεις είναι τόσο καλές, τόσο ανθρώπινες- γίνονται τα πράγματα σιγά- σιγά, στον βαθμό που μπορεί ο καθένας να τα δώσει και στον βαθμό που μπορεί ο καθένας να τα κουβαλήσει.
-Σε ποια φάση θα έλεγες πως βρίσκεσαι τώρα; Νομίζω είμαι σε μια πολύ καλή φάση μου. Παίρνω πολύ χαρά κι από τα εγγόνια μου, από τα δουλειά μου και τώρα με αυτή την παράσταση που κάνουμε, με αυτή την ωραία παραγωγή ναι, αυτό το διάστημα είμαι ανθισμένος. Κι έρχεται και καλοκαιράκι εύχομαι να ζήσω σε άλλους ρυθμούς πιο ήσυχους.
-Επιδιώκεις τους ήσυχους ρυθμούς πια; Δούλεψα πολύ έντονα για δεκαετίες κι είμαι σε μια φάση που θέλω να χαρώ τα εγγόνια μου, όπως δεν χάρηκα τα παιδιά μου. Να έχω χρόνο να ξυπνώ και να κοιμάμαι όπως θέλω, όχι να τρώγομαι στον ύπνο μου και να ξυπνώ με τρεμούρα. Αλλά το θέατρο αυτά έχει και θα αντέξω λίγο ακόμα γιατί νομίζω ότι μπορώ να λειτουργήσω ακόμα. Με κρατάει αυτή η επικοινωνία, αυτή η υπέρβαση πάνω στη σκηνή και η χαρά που σου δίνει.
-Πώς βλέπεις τη νέα γενιά ηθοποιών και τον τρόπο που καλούνται να δουλέψουν; Δεν έχουν σήμερα οι ηθοποιοί τις ευκολίες που είχαμε τότε επί ΘΟΚ. Αυτό είναι γεγονός κι είναι πολύ θλιβερό. Αλλά υπάρχουν νέοι αξιόλογοι που μπορούν να συγκροτήσουν μια ομάδα με την ίδια δυναμική που είχαμε και τότε. Θα έλεγα πως τότε υπήρχαν άνθρωποι που καιγόντουσαν, που λάτρευαν το θέατρο, τους ηθοποιούς, πίσω από το θέατρο, πίσω από τους ηθοποιούς. Και γι’ αυτό γινόντουσαν και τόσες παραγωγές και γι’ αυτό ακόμα και τις παιδικές παραστάσεις του ΘΟΚ του τότε ακόμα τις κουβαλούνε. Για να μην παρεξηγηθώ: τότε γινότανε μια άλλη δουλειά γιατί υπήρχαν άνθρωποι που αγαπούσαν το θέατρο. Τώρα υπάρχουν μόνο ηθοποιοί που αγαπούν το θέατρο. Εγώ αυτό πιστεύω. Εύχομαι να υπάρχουν οι προϋποθέσεις σιγά- σιγά να αναπτύσσονται όσο πάμε περισσότερο οι δυνατότητες και οι ευκολίες που χρειάζεται κάποιος και οι προϋποθέσεις που χρειάζεται κάποιος για να κάνει θέατρο, καλό θέατρο. Όμως, παραμένω αισιόδοξος αφού παρατηρώ με χαρά νέους με πάθος και ευλογία. Πιστεύω ότι το πραγματικό θέατρο θα τα καταφέρει να παίξει τον ρόλο που πρέπει στον τόπο μας. Τον ρόλο που αρμόζει στη σύγχρονη εποχή, που παρατηρώ πως δεν διαφέρει από οποιαδήποτε εποχή αφού ο άνθρωπος συνεχίζει να αναρωτιέται από πού έρχεται και πού πάει· εκλιπαρώντας πάντα ένα κράτος να σταθεί δίπλα του και να του συμπαρασταθεί.
-Υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι ρόλοι που αγάπησες ιδιαίτερα; Τι να σου πω; Να βάλω σε δεύτερη μοίρα την αρχαία τραγωδία ή την αρχαία κωμωδία; Σε καμία περίπτωση. Να βάλω μεγάλες ωραίες δουλειές, έργα του Σαίξπηρ ή του Τσέχωφ ή του Πίντερ; Δεν μπορείς να τα βάλεις σε δεύτερη μοίρα.
-Τι είναι αυτό που σου δίνει χαρά; Τα ανθρώπινα, τα καθημερινά. Η Δερύνεια, η θάλασσα, απλές στιγμές στα περιβόλια, με στους φίλους, με τις ωραίες διαθέσεις. Στιγμές ανάλαφρες. Κουράστηκα στα χρόνια μας. Έκανα πάρα πολλά πράγματα τότε, δούλεψα σε έντονους ρυθμούς. Από το πρωί μέχρι το βράδυ. Από μελέτη, από πρόβες, από παραστάσεις, από ψάξιμο, από διαφημίσεις, εκφωνήσεις, από σόου, από τηλεόραση… Κάθομαι και τα σκέφτομαι τώρα και τρομάζω.
-Τι κρατάς όλα αυτά τα χρόνια; Την αγωνία, το φάγωμά μου. Πριν βγω στη σκηνή, ιδίως στις πρεμιέρες. Ασφαλώς εξελίχθηκα, βρήκα τρόπους, μηχανισμούς, συγκέντρωσα πείρα, κάποιοι με χαιρετούν στον δρόμο σαν να μου λένε «κάτι έχεις κάνει», αλλά αυτό δεν με απαλλάσσει από την αγωνία που παραμένει σε τεράστια ύψη μέσα μου.
-Και ποιες στιγμές σε συντροφεύουν; Με συντροφεύουν οι μεγάλες στιγμές που έχω ζήσει στη σκηνή. Αλλά και η χαρά που κουβαλώ όταν με προσεγγίσει ο κόσμος με συμπάθεια κι εκφράζει την εκτίμησή του. Τι πιο σημαντικό από αυτό;
- Η παράσταση «Ο Πατέρας» του Φλοριάν Ζελέρ, ανεβαίνει από το Θέατρο ΔΕΝΤΡΟ και τη Θεατρική Στέγη Κύπρου. Δευτέρα 20/04, 8.30μ.μ. Θέατρο Δέντρο, Τρίτη 21/04, 8.30μ.μ. Θέατρο Δέντρο, Κυριακή 10/5, 7.00μ.μ. Θέατρο Δέντρο,Τετάρτη 13/05, 8μ.μ. Μαρκίδειο Πάφου, Σάββατο 16/05, 8.30μ.μ. Θέατρο Δέντρο, Κυριακή 17/05, 7μ.μ. Θέατρο Δέντρο, Σάββατο 23/05, 8.30μ.μ. Θέατρο Δέντρο, Κυριακή 24/05, 7μ.μ. Θέατρο Δέντρο. Τηλ. 99 520835.
Ελεύθερα, 11.04.2026
Εγγραφή στο Newsletter
