Κραυγή αγωνίας απευθύνουν από χειριστές κινητών καμερών, με αφορμή το τελευταίο περιστατικό βίας εναντίον συναδέλφου τους. «Το ποτήρι ξεχείλισε και ο κόμπος έφτασε πλέον στο χτένι. Αυτή η επιστολή γράφεται ανώνυμα υπό τον φόβο απολύσεων, αλλά εκφράζει τον τρόμο, την εξαθλίωση και την απόγνωση δεκάδων εργαζομένων που καθημερινά παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα», αναφέρουν ανάμεσα σε άλλα.
Αυτούσια η ανακοίνωση
«Προς κάθε αρμόδιο, προς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και προς τον κάθε Κύπριο πολίτη,
Με αφορμή το τελευταίο, ακραίο περιστατικό βίας εναντίον συναδέλφου μας, η πλειοψηφία των χειριστών των κινητών μονάδων φωτοεπισήμανσης αποφασίσαμε να σπάσουμε τη σιωπή μας. Το ποτήρι ξεχείλισε και ο κόμπος έφτασε πλέον στο χτένι. Αυτή η επιστολή γράφεται ανώνυμα υπό τον φόβο απολύσεων, αλλά εκφράζει τον τρόμο, την εξαθλίωση και την απόγνωση δεκάδων εργαζομένων που καθημερινά παίζουν τη ζωή τους κορώνα-γράμματα.
Ζούμε και εργαζόμαστε σε καθεστώς απόλυτου τρόμου. Η ανεπάρκεια της διαχειρίστριας εταιρείας να μας προστατέψει είναι πλέον εγκληματική. Το σύστημα είναι σχεδιασμένο λάθος, με τους χειριστές να τοποθετούνται ως «δόλωμα» σε νεκρά, σκοτεινά και απόμερα σημεία, χωρίς καμία ουσιαστική προστασία, την ώρα που το κράτος και η εταιρεία αρνούνται να επικοινωνήσουν ξεκάθαρα στο κοινό το πώς και πού πραγματικά λειτουργεί το σύστημα.
Όλα αυτά δεν τα λέμε τώρα. Έχουν προηγηθεί δεκάδες περιστατικά που θάφτηκαν ή υποβαθμίστηκαν:
• Βόμβες μολότοφ στα Πολεμίδια.
• Άγριος ξυλοδαρμός συναδέλφου στις Κυβίδες.
• Πυροβολισμοί εναντίον βαν.
• Καθημερινές απειλές κατά της ζωής μας, βρισιές, τραμπουκισμοί και φθορές.
Και ποια είναι η απάντηση της εταιρείας απέναντι σε αυτόν τον πόλεμο; Η απόλυτη αδιαφορία. Η μόνη τους έννοια είναι η συνεχής και αδιάκοπη λειτουργία του συστήματος. Οι προϊστάμενοι επιβάλλουν απάνθρωπες συνθήκες, με μοναδικό αυτοσκοπό να βγει η βάρδια και να εξασφαλιστεί το κέρδος.
Την ίδια στιγμή, το Υπουργείο Εργασίας και το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας είναι εκκωφαντικά απόντα. Πού είναι το κράτος όταν οι χειριστές αναγκάζονται να δουλεύουν εξαντλητικά ωράρια που ξεπερνούν τις 220 με 240 ώρες τον μήνα; Η συνεχής οδήγηση, η εξάντληση, το στρες και τα απόμερα σημεία συνθέτουν ένα σκηνικό θανάτου.
Ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς τους πολίτες:
Ο «πόλεμος» των πολιτικών και η οργή του κόσμου για τα πρόστιμα ξεσπάει πάνω στους εργαζόμενους. Οφείλετε όμως να γνωρίζετε το εξής: Εμείς είμαστε απλοί αγγελιαφόροι. Δεν επιλέγουμε εμείς τα σημεία. Άλλοι αποφασίζουν πού πάμε, τι ώρα πάμε και ποιους δρόμους αστυνομεύουμε. Μην χτυπάτε τους ανθρώπους του μεροκάματου που τρέμουν μέσα στα βαν. Βρείτε τους πραγματικούς υπεύθυνους και αυτούς που τσεπώνουν το «ζεστό χρήμα» από τα πρόστιμα, θυσιάζοντας την ασφάλεια των εργαζομένων τους.
Αν η εταιρεία και το κράτος δεν συμμορφωθούν ΑΜΕΣΑ με τους κανόνες προστασίας της ανθρώπινης ζωής, σας προειδοποιούμε: Στο άμεσο μέλλον θα θρηνήσουμε νεκρό συνάνθρωπό μας εν ώρα εργασίας. Δεν είναι θέμα «αν» θα συμβεί, αλλά «πότε».
Η παρούσα επιστολή δημοσιοποιείται ως ανοιχτό, δημόσιο τεκμήριο για ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα. Κανένας υπουργός, κανένας διευθυντής και καμία εταιρεία δεν θα μπορεί να πει αύριο «δεν γνωρίζαμε». Πάρτε μέτρα τώρα, πριν γίνει το ανεπανόρθωτο κακό.
Εκ μέρους της πλειοψηφίας των τρομοκρατημένων χειριστών κινητών μονάδων φωτοεπισήμανσης.»
