Ο φλαουτίστας Σάββας Χριστοδούλου με αφορμή τη συνεργασία του με τη νεαρή πιανίστρια Άννα Αβραμίδου, σε μια συζήτηση για την τέχνη, την εξέλιξη και τη διαρκή αναζήτηση της ουσιαστικής έκφρασης μέσα από τη μουσική.
Η συνεργασία με νέους καλλιτέχνες είναι πάντα μια πηγή έμπνευσης. Ο ενθουσιασμός, η διαφορετική ματιά και η αυθόρμητη προσέγγιση στη μουσική μπορούν να ανανεώσουν ακόμη και τον τρόπο που ένας πιο έμπειρος μουσικός βλέπει ένα έργο που έχει ερμηνεύσει πολλές φορές.
-Οι συναυλιές είναι περισσότερο μία καλλιτεχνική ανάγκη έκφρασης ή μια ανάγκη επικοινωνίας με το κοινό; Οι συναυλίες για μένα είναι και τα δυο. Από τη μία είναι μια βαθιά καλλιτεχνική ανάγκη έκφρασης, ένας τρόπος να μοιραστώ τη μουσική που με συγκινεί και με εμπνέει. Από την άλλη όμως είναι και μια ουσιαστική μορφή επικοινωνίας με το κοινό. Η μουσική ζωντανεύει πραγματικά τη στιγμή που συναντά τους ακροατές. Εκεί δημιουργείται μια ιδιαίτερη, σχεδόν άρρητη σχέση ανάμεσα στον ερμηνευτή και το κοινό. Τα τελευταία 10 χρόνια που έχω ως βάση μου την Κύπρο εκτός από τις συναυλίες με την Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου ως έκτακτο μέλος και συνεργασίες με σπουδαίους συναδέλφους πραγματοποιώ και προσωπικά ρεσιτάλ σε όλη την Κύπρο και το εξωτερικό.
-Μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο βιώνεις τη στιγμή της συναυλίας και την επικοινωνία με τους ακροατές; Ναι, σίγουρα έχει αλλάξει. Με τα χρόνια ίσως φεύγει λίγο το άγχος της απόδειξης και έρχεται περισσότερο η χαρά της ουσιαστικής επικοινωνίας. Σήμερα βιώνω τη συναυλία πιο συνειδητά, με μεγαλύτερη ελευθερία και ηρεμία, προσπαθώντας να μεταφέρω το νόημα και την ατμόσφαιρα της μουσικής με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ειλικρίνεια και συναισθηματικό βάθος.
–Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το φλάουτο και τι σε έκανε να το επιλέξεις ως κύριο όργανο; Η σχέση μου με το φλάουτο ξεκίνησε σε σχετικά νεαρή ηλικία, μέσα από την επαφή μου με τη μουσική εκπαίδευση και τις πρώτες ορχηστρικές εμπειρίες. Ο ήχος του φλάουτου ήταν αυτός που με κέρδισε από την αρχή, η διαφάνεια, η ευαισθησία αλλά και η εκφραστική του ευελιξία. Σταδιακά ένιωσα ότι μέσα από αυτό το όργανο μπορούσα να εκφράσω πιο άμεσα τη μουσική μου σκέψη.
-Τι είναι αυτό που σε ελκύει περισσότερο στη μουσική δωματίου; Η μουσική δωματίου είναι για μένα η πιο άμεση μορφή μουσικού διαλόγου. Δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στους μουσικούς, όλοι συμμετέχουν ισότιμα στη δημιουργία του αποτελέσματος. Αυτή η συνεχής ανταλλαγή ιδεών, φράσεων και εκφραστικών αποχρώσεων κάνει κάθε ερμηνεία μοναδική. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που έκανα την ειδικότητα μου στην μουσική δωματίου.
-Τι διαφορά παρατήρησες ανάμεσα στη μουσική εκπαίδευση στην Κύπρο και το εξωτερικό; Τα τελευταία χρόνια η μουσική εκπαίδευση στην Κύπρο έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου. Στο εξωτερικό όμως υπάρχει ακόμη μια μεγαλύτερη παράδοση, περισσότερες δομές και ευκαιρίες για συστηματική καλλιτεχνική εξέλιξη. Παρ’ όλα αυτά, βλέπω με αισιοδοξία ότι όλο και περισσότεροι νέοι Κύπριοι μουσικοί διακρίνονται διεθνώς, όπως και στην προκειμένη περίπτωση η Άννα Αβραμίδου, η οποία σε ηλικία μόλις 18 ετών έχει αποσπάσει βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς.
-Πώς βλέπεις την εξέλιξη της κλασικής μουσικής στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια; Νομίζω ότι υπάρχει μια σταδιακή αλλά ουσιαστική ανάπτυξη. Υπάρχουν περισσότεροι νέοι μουσικοί με υψηλό επίπεδο σπουδών, περισσότερες πρωτοβουλίες και συνεργασίες, καθώς και ένα κοινό που δείχνει αυξανόμενο ενδιαφέρον. Φυσικά υπάρχουν ακόμη προκλήσεις, αλλά οι προοπτικές είναι ενθαρρυντικές.
–Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με την Άννα Αβραμίδου; Η συνεργασία μας προέκυψε μέσα από την εκτίμηση που έχω για το ταλέντο και τη μουσική της ωριμότητα, παρά το νεαρό της ηλικίας της. Η Άννα είναι μια εξαιρετικά υποσχόμενη πιανίστρια με ιδιαίτερη ευαισθησία στην ερμηνεία. Η ιδέα να μοιραστούμε τη σκηνή, γεννήθηκε πολύ φυσικά μέσα από την κοινή αγάπη μας για τη μουσική δωματίου.
-Τι θεωρείς ότι μπορεί να γεννηθεί καλλιτεχνικά από τη συνύπαρξη ενός έμπειρου μουσικού με έναν νέο, ανερχόμενο καλλιτέχνη στη σκηνή; Πιστεύω ότι μια τέτοια συνύπαρξη μπορεί να δημιουργήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική ισορροπία. Η εμπειρία φέρνει βάθος και προοπτική, ενώ η νεότητα φέρνει φρεσκάδα, ενέργεια και αυθορμητισμό. Όταν αυτά τα στοιχεία συναντηθούν, μπορούν να γεννήσουν κάτι πραγματικά μοναδικό και αυθεντικό.
-Νιώθεις ότι σε μια τέτοια συνεργασία υπάρχει και μια μορφή καθοδήγησης ή είναι περισσότερο ένας δημιουργικός διάλογος ανάμεσα σε δύο μουσικούς; Θα έλεγα ότι είναι κυρίως ένας δημιουργικός διάλογος. Η μουσική δωματίου βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό και στην ανταλλαγή ιδεών. Φυσικά η εμπειρία μπορεί κάποιες φορές να λειτουργήσει υποστηρικτικά ή καθοδηγητικά, αλλά το σημαντικό είναι να διαμορφώνεται μια κοινή καλλιτεχνική γλώσσα.
-Πιστεύεις ότι η φρεσκάδα και ο ενθουσιασμός ενός νέου καλλιτέχνη μπορούν να επηρεάσουν και να ανανεώσουν την ερμηνευτική προσέγγιση ενός πιο έμπειρου μουσικού; Απολύτως. Η συνεργασία με νέους καλλιτέχνες είναι πάντα μια πηγή έμπνευσης. Ο ενθουσιασμός, η διαφορετική ματιά και η αυθόρμητη προσέγγιση στη μουσική μπορούν να ανανεώσουν ακόμη και τον τρόπο που ένας πιο έμπειρος μουσικός βλέπει ένα έργο που έχει ερμηνεύσει πολλές φορές.
-Τι πρόγραμμα θα ακούσουμε στη συναυλία και γιατί επέλεξες τα συγκεκριμένα έργα; Το πρόγραμμα της συναυλίας παρουσιάζει ένα συναρπαστικό μουσικό ταξίδι μέσα από διαφορετικές εποχές και αισθητικές. Η ρομαντική κομψότητα της Charles-Marie Widor με τη Suite για Φλάουτο και Πιάνο, Op. 34 ανοίγει τον δρόμο σε μια μουσική αφήγηση γεμάτη λυρισμό και δεξιοτεχνία. Ακολουθεί το εμβληματικό Carnaval, Op. 9 του Robert Schumann, ένα λαμπερό έργο για σόλο πιάνο που ζωντανεύει μια σειρά από μουσικούς χαρακτήρες και φανταστικές σκηνές. Στη συνέχεια, το σύγχρονο έργο Hypnosis του Ian Clarke προσφέρει μια μαγευτική ηχητική εμπειρία, όπου το φλάουτο και το πιάνο δημιουργούν μια ατμόσφαιρα έντασης και μυσταγωγίας. Η συναυλία κορυφώνεται με τη λαμπερή Fantaisie brillante sur Carmen του François Borne, μια εντυπωσιακή φαντασία βασισμένη σε θέματα από την όπερα Carmen, που συνδυάζει πάθος, θεατρικότητα και υψηλή δεξιοτεχνία. Ένα πρόγραμμα που ενώνει ρομαντισμό, φαντασία και σύγχρονη δημιουργία, προσφέροντας στο κοινό μια πλούσια και πολυδιάστατη μουσική εμπειρία.
–Όταν ετοιμάζεις ένα πρόγραμμα συναυλίας, σκέφτεσαι και το πώς θα «μιλήσει» στο κοινό ή λειτουργείς κυρίως με βάση τη δική σου καλλιτεχνική ανάγκη; Προσπαθώ να υπάρχει μια ισορροπία. Το πρόγραμμα πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει καλλιτεχνική συνοχή και να εκφράζει κάτι ουσιαστικό για τον ερμηνευτή. Ταυτόχρονα όμως είναι σημαντικό να δημιουργεί και μια διαδρομή ακρόασης για το κοινό ώστε η συναυλία να λειτουργεί σαν μια ολοκληρωμένη μουσική εμπειρία.
Οι συναυλίες δίνονται ως εξής:
- Κούριο Δηµοτικό Θέατρο Ύψωνα, Τρίτη 31 Μαρτίου, 8μ.μ. Είσοδος δωρέαν.
- Λευκωσία, Θεατράκι ΡΙΚ/ Σάββατο 4 Απριλίου, 8μ.μ. Τηλ. 99880588.
- Πάφος, Μαρκίδειο Θέατρο Τετάρτη 15 Απριλίου, 7μ.μ. Τηλ. 26932014.
Ελεύθερα, 29.03.2026
Εγγραφή στο Newsletter
