Δεν είναι μόνο τα σεξουαλικά εγκλήματα, το χειρότερο είναι η διάβρωση των θεσμών – το πώς η ελίτ της δύναμης μπορεί να εξαγοράσει την ατιμωρησία.
Επί μήνες τώρα παρακολουθούμε, δίκην τηλεοπτικής σαπουνόπερας, τις αποκαλύψεις για σκάνδαλα μεγάλων και τρανών ανθρώπων, κατά κανόνα δισεκατομμυριούχων (οι απλοί εκατομμυριούχοι είναι οι… φτωχοί ανάμεσά τους). Ακόμα και αν δεν ισχύουν όλα, προκύπτουν κάποια ερωτήματα. Με δεδομένο το ότι όσα μαθαίνουμε αναφέρονται σε μια περίοδο πριν 10, 20 και πλέον χρόνια, και το ότι οι Αρχές στις οποίες είχαν καταγγελθεί πολλά από αυτά αδιαφόρησαν ή τα κουκούλωσαν τις υποθέσεις, το βασικότερο ερώτημα είναι το εξής: Γιατί οι άνθρωποι αυτοί ήταν τόσο σίγουροι ότι δεν θα μαθευτεί τίποτα από τα εγκλήματά τους, ότι ακόμα κι αν συμβεί αυτό κανείς δεν πρόκειται να τους αγγίξει, ότι έχουν μια ιδιότυπη ασυλία, ότι είναι παντοδύναμοι και άτρωτοι;
Ο Τζέφρι Έπστιν ήταν ένα είδος Αϊνστάιν της απάτης (ίσως γι’ αυτό η επιμονή να αποκαλείται Επστάιν;). Είχε βγάλει δισεκατομμύρια από χρηματιστηριακές κομπίνες στη Γουόλ Στριτ, και πόνταρε στη συνενοχή κάποιων ώστε να μην τον καταγγείλουν. Του έλειπε όμως η είσοδος στην ελίτ των διασήμων, στην οποία τον έβαλε η Γκιλέιν Μάξγουελ, κόρη του απατεώνα ιδιοκτήτη της βρετανικής Mirror Ρόμπερτ Μάξγουελ (καταχράστηκε το Ταμείο Συντάξεως των εργαζομένων). Όταν ψάρεψαν τον πατέρα της από τον Ατλαντικό (πιθανώς είχε πέσει στη θάλασσα, σαν κήτος των 130 κιλών που ήταν, ενώ ουρούσε μια νύχτα, πάνω από την κουπαστή της θαλαμηγού του, όπως συνήθιζε), η Γκιλέιν αναζήτησε άλλον «daddy» – ήταν αρρωστημένα προσκολλημένη σ’ αυτόν, παρόλο που συνήθιζε να τη δέρνει με τη ζώνη του μπροστά σε άλλους όταν ήταν μικρή. Τον βρήκε στο πρόσωπο του Έπστιν και, όταν αυτός άρχισε να τη βρίσκει μεγάλη, εκείνη του προμήθευε ανήλικα κοριτσάκια από προβληματικές οικογένειες του δυτικού Παλμ Μπιτς.
Όπως αποκαλύπτεται, όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι –δισεκατομμυριούχοι μεγιστάνες, γαλαζοαίματοι εν ενεργεία ή κατά φαντασίαν καθότι έκπτωτοι κ.ά., είχαν πάθος στα ανήλικα κοριτσάκια. Άραγε, η παιδεραστία είναι κάποια διαστροφική παρενέργεια του χρήματος, μαζί με το προκαταρκτικό μασάζ στα πόδια; Μήπως έχουν πολύ περισσότεροι την ίδια λόξα, αλλά δεν είναι όλοι σε θέση να την ικανοποιήσουν; Το ίδιο και η άλλη διαστροφή, η κακοποίηση και ο ξυλοδαρμός γυναικών; Συναντώνται και στα καθ’ ημάς, αν και δεν πρόκειται για δισεκατομμυριούχους αλλά απλούς (εκατομμυριούχους) παράγοντες της πολιτικής και οικονομικής ζωής. Το όνομα του δημάρχου Πάφου Φαίδωνος βρίσκεται καθημερινά στα πρωτοσέλιδα, αφού κατηγορείται για βιασμό και ξυλοδαρμό, αλλά και για οικονομικά εγκλήματα σε βαθμό κακουργήματος στον δήμο του.
Μήπως ξεχάσαμε εύκολα, βοηθούντων τέτοιων περισπασμών, τις άλλες υποθέσεις διαφθοράς που ερευνώνται εδώ και καιρό, όπως π.χ. αυτή για τον τέως πρόεδρο Αναστασιάδη; Μήπως ο καταιγισμός πληροφοριών, φωτογραφιών και άλλων «ζουμερών» ντοκουμέντων γύρω από τον Έπστιν βοηθά τον Τραμπ να στρέψει αλλού την προσοχή και ό,τι τον αφορά να «χαθεί» μέσα σ’ αυτά; Επαναλαμβάνω το αυτονόητο: Οι κατηγορίες δεν είναι πάντα εξ ορισμού αληθινές και πρέπει να αποδειχθούν. Ωστόσο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, καθοριστικός παράγοντας ήταν η δημοσιογραφική έρευνα: Της Julie Knipe Brown από τη «μικρή» Miami Herald (για τον Έπστιν και τη Μάξγουελ), του δικού μας Φάνη Μακρίδη (για τον Φαίδωνος κ.ά.), του Μακάριου Δρουσιώτη (για τον Αναστασιάδη), του Al Jazeera για τις πολιτογραφήσεις…
Η Αστυνομία του Παλμ Μπιτς που δεχόταν (από το 2000!) τις καταγγελίες των κοριτσιών για κακοποίηση από τον Έπστιν έπεφτε σε τοίχο: Ο εισαγγελέας τις έθαβε (αχ αυτοί οι εισαγγελείς!), ώσπου ο αρχηγός απευθύνθηκε στο FBI, κάτι πρωτάκουστο. Και αν δεν ήταν η επιμονή της Μπράουν και η πολυετής έρευνά της, η οποία αντιστάθηκε στις απειλές και στους εκβιασμούς χάρη και στη στήριξη από την εφημερίδα της, η αρχική δικαστική συγκάλυψη της υπόθεσης Έπστιν θα γινόταν οριστική. Όπως γράφει στο βιβλίο της «Perversion of Justice» (Διαστροφή της Δικαιοσύνης), δεν ήταν μόνο τα σεξουαλικά εγκλήματα αλλά η συγκάλυψη από τους διαβρωμένους θεσμούς. Έδειξε πώς η ελίτ της δύναμης μπορεί να εξαγοράσει την ατιμωρησία, μετατρέποντας το υπουργείο Δικαιοσύνης σε όργανο προστασίας ενός κατά συρροήν εγκληματία. Η «αυτοκτονία» του Έπστιν στη φυλακή μετά τη σύλληψή του ανακούφισε πολλούς – ο αδελφός του λέει ότι δολοφονήθηκε, κατηγορώντας το υπουργείο για συγκάλυψη. Και είναι όντως δύσκολα πιστευτό πως ένας τέτοιος άνθρωπος θα αυτοκτονούσε…
Προς το παρόν την πληρώνει η Μάξγουελ, που έφαγε 20 χρόνια φυλακή. Ζητά χάρη και ασυλία για να μιλήσει, αλλά της αρνούνται. Η κοινή γνώμη αρκείται για την ώρα να χώνει τη μύτη της στα σχετικά έγγραφα και άλλα στοιχεία της υπόθεσης που δημοσιοποίησε το υπουργείο Δικαιοσύνης (επί Τραμπ ο τίτλος του μοιάζει ειρωνικός). «Περισσότερες από 3.000.000 σελίδες, συμπεριλαμβανομένων 380.000 εικόνων, έχουν δοθεί στη δημοσιότητα, τα πάντα έχουν δημοσιευθεί» είπε η υπουργός. Τα πάντα; Πολύ αμφιβάλλουμε. Ίσως μια νέα δημοσιογραφική έρευνα αποκαλύψει κάποια ενδιαφέρουσα «καρφίτσα» μέσα σ’ αυτό το ελκυστικό «άχυρο» πληροφοριών. Από την άλλη, ο Μαρκ Έπστιν δήλωσε ότι ανεξάρτητη έρευνα για τον θάνατο του αδερφού του, που σύντομα θα δημοσιευτεί, δείχνει ανθρωποκτονία.
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 01.03.2026
