Της Katja Hoyer
Στις αρχές του 2025, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς έδωσε μια εκρηκτική ομιλία στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια, σχετικά με την “εσωτερική απειλή” της Ευρώπης. Ένα χρόνο αργότερα, μια ήπειρος που δεν είναι πλέον σίγουρη για τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας χρησιμοποίησε το ίδιο γεγονός για να αξιολογήσει τις πυρηνικές της επιλογές.
Μόνο η Γαλλία και η Βρετανία διαθέτουν πυρηνικά όπλα στη Δυτική Ευρώπη. Θα έπρεπε, λοιπόν, να εμπλακούν και άλλες χώρες, ειδικά η μεγαλύτερη δύναμη της περιοχής; Η Γερμανία συζητά σοβαρά το κατά πόσο χρειάζεται τη βόμβα. Στοιχειωμένη από τις μνήμες του Ψυχρού Πολέμου και περιορισμένη από το νόμο, είναι απίθανο να προχωρήσει σε αυτό το βήμα. Ωστόσο, θα πρέπει να αξιοποιήσει αυτή την ιστορική ευκαιρία για να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με την πυρηνική τεχνολογία σε όλες τις μορφές της. Το κλείσιμο των πυρηνικών σταθμών της έχει εξίσου σημαντικές συνέπειες για την ασφάλειά της – μια πράξη οικονομικής αυτοκαταστροφής που την εμποδίζει να ελέγχει τον ενεργειακό της εφοδιασμό και παραλύει τις κάποτε ισχυρές βιομηχανίες της.
Σε στρατιωτικό επίπεδο, η συζήτηση για τα πυρηνικά στο Βερολίνο έχει μεταφερθεί ξαφνικά σε ένα πεδίο που μέχρι πρόσφατα ήταν αδιανόητο. Ο στρατηγός της Bundeswehr Φρανκ Πίπερ υποστήριξε ότι η χώρα του “χρειάζεται τα δικά της τακτικά πυρηνικά όπλα” και μάλιστα γρήγορα. Ο ιστορικός Χάραλντ Μπίρμαν δηλώνει πως “πρέπει επειγόντως να συζητήσουμε για την προστασία της Γερμανίας μέσω δικών μας ή ευρωπαϊκών πυρηνικών όπλων”. Ο Γιόσκα Φίσερ των Πρασίνων, πρώην υπουργός Εξωτερικών, επιχειρηματολογεί υπέρ των ευρωπαϊκών πυρηνικών όπλων, κάτι το αξιοσημείωτο για ένα κόμμα που προέκυψε από το κίνημα ειρήνης της δεκαετίας του 1980, ένα κόμμα του οποίου τα αντιπυρηνικά συναισθήματα ενέπνευσαν τεράστιες διαδηλώσεις στους δρόμους. “Οι καιροί έχουν αλλάξει”, λέει ο ίδιος. Προφανώς.
Η γεωπολιτική κατάσταση ωθεί το Βερολίνο σε μια ιστορική επαναξιολόγηση. Φυσικά, η ιδέα της αποτροπής δεν είναι ξένη. Στο πλαίσιο της τρέχουσας επιχείρησης κοινής χρήσης πυρηνικών όπλων του ΝΑΤΟ, η πολεμική αεροπορία της χώρας μεταφέρει αμερικανικές πυρηνικές βόμβες – πιστεύεται ότι υπάρχουν μεταξύ 10 και 15 στο γερμανικό έδαφος. Ωστόσο, η Γερμανία δεν έχει δικό της πρόγραμμα ατομικής βόμβας από την εποχή των Ναζί και δεσμεύεται από δύο συμφωνίες: τη Συνθήκη Μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων της εποχής του Ψυχρού Πολέμου και τη Συνθήκη “2+4” του 1990 που ρύθμισε την επανένωση της Γερμανίας.
Εάν η Γερμανία ήθελε να έχει οποιαδήποτε δυνατότητα λήψης αποφάσεων σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, θα χρειαζόταν νομική μεταρρύθμιση και μια θεμελιώδης αλλαγή στη στρατηγική κουλτούρα της. Συνηθισμένα να λαμβάνουν εντολές από το ΝΑΤΟ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αντίστοιχα, κανένα από τα δύο μεταπολεμικά κράτη στη Γερμανία δεν ανέπτυξε αποτελεσματική στρατιωτική λήψη αποφάσεων. Μόλις πέρυσι, ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς ίδρυσε τελικά ένα Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας για να “λαμβάνει τις απαραίτητες αποφάσεις – προς το συμφέρον της ασφάλειας”. Δεν είναι όμως ακόμη έτοιμο να αντιμετωπίσει τα μεγαλύτερα ερωτήματα, όπως: Αν η Γερμανία είχε την βόμβα, ποιανού το δάχτυλο θα ήταν στο κουμπί;
Ωστόσο, η συζήτηση έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που χρειάστηκε να παρέμβει ο ίδιος ο Μερτς. Επισημαίνοντας τους νομικούς περιορισμούς, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι “δεν είναι στην αρμοδιότητά μας να έχουμε πυρηνικά όπλα στη Γερμανία”. Ωστόσο, δεν έθεσε αντίρρηση στη συζήτηση: “Γνωρίζουμε ότι πρέπει να λάβουμε ορισμένες αποφάσεις σχετικά με τη στρατηγική και την στρατιωτική πολιτική”. Το Βερολίνο έχει φτάσει σε ένα στάδιο όπου, παρά τον πυρηνικό σκεπτικισμό, αρχίζει να αποδέχεται ότι μπορεί να υπάρχει ένα έγκυρο αντεπιχείρημα.
Ακόμα κι αν δεν καταλήξει αμέσως στο συμπέρασμα ότι η εποχή του Ντόναλντ Τραμπ απαιτεί γερμανικές πυρηνικές βόμβες, θα μπορούσε τουλάχιστον να επανεξετάσει την κοντόφθαλμη απόφασή της να εγκαταλείψει τη μη στρατιωτική χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Το Βερολίνο έκλεισε τους τελευταίους αντιδραστήρες της χώρας το 2023, στο αποκορύφωμα μιας ενεργειακής κρίσης που προκλήθηκε από την εξάρτηση στο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Αντικατέστησε μέρος των χαμένων εισαγωγών με υγροποιημένο φυσικό αέριο, το 96% του οποίου εισήγαγε από τις ΗΠΑ πέρυσι. Η εξάρτηση έχει μετατοπιστεί, δεν έχει εξαφανιστεί.
Αυτή η έκθεση αποτελεί παράγοντα εθνικής ισχύος όσο και η στρατιωτική αποτροπή. Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου εισάγει σχεδόν το 70% της ενέργειας που χρειάζεται. Αυτό αποτελεί τεράστια αδυναμία. Οι ξένες χώρες, είτε οι ΗΠΑ είτε η Ρωσία, γνωρίζουν ότι αυτή είναι η γεωπολιτική αχίλλειος πτέρνα της Γερμανίας. Προκαλεί επίσης τεράστια ένταση στην Ευρώπη, σε μια εποχή που η ήπειρος θέλει να ενωθεί.
Η ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας της Γερμανίας εξαρτάται σε τόσο μεγάλο βαθμό από τις διακυμάνσεις της ανανεώσιμης ενέργειας, που πλέον υπάρχει μια γερμανική λέξη που περιγράφει τον συννεφιασμένο καιρό χωρίς ανέμους: Dunkelflaute (σκοτεινή νηνεμία). Κατά τη διάρκεια τέτοιων περιόδων κακοκαιρίας για τα ηλιακά και αιολικά πάρκα, η χώρα αντλεί ηλεκτρική ενέργεια από το ευρωπαϊκό δίκτυο. Η υπουργός Ενέργειας της Σουηδίας, Έμπα Μπους, έχει αστειευτεί ότι συχνά μελετά με αγωνία την πρόγνωση του καιρού για να δει πόση ηλεκτρική ενέργεια θα αντλήσει η σύμμαχός της από τη χώρα της.
Αν η Γερμανία είναι έτοιμη να συζητήσει τη στρατιωτική χρήση της πυρηνικής τεχνολογίας, τότε γιατί δεν μπορεί να κάνει ένα βήμα πίσω και να επανεξετάσει τη χρήση της για μη στρατιωτικούς σκοπούς, έναν τομέα στον οποίο διαθέτει την εμπειρογνωμοσύνη και τη νομική εξουσία να αλλάξει πορεία; Ο Μερτς χαρακτήρισε την έξοδο από την πυρηνική ενέργεια “λάθος στρατηγική απόφαση” και παραδέχτηκε ότι “τώρα δεν έχουμε αρκετή ικανότητα να παράγουμε ενέργεια”. Ωστόσο, δεν έβγαλε κανένα συμπέρασμα.
Αυτός ο σκεπτικισμός απέναντι στην πυρηνική τεχνολογία είναι βαθιά ριζωμένος στην εθνική ψυχοσύνθεση. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και τα δύο γερμανικά κράτη είχαν ένα οπλοστάσιο πυρηνικών όπλων σταθμευμένο στο έδαφός τους. Βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή όταν ο κόσμος έφτασε στο χείλος του γκρεμού. Ωστόσο, οι καιροί έχουν πράγματι αλλάξει. Η Ευρώπη και η Γερμανία δεν είναι πλέον χωρισμένες στα δύο. Η ήπειρος θέλει να παραμείνει ενωμένη και να είναι ανεξάρτητη και αρκετά ισχυρή ώστε να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Η μεγαλύτερη οικονομία της, και ο ακρογωνιαίος λίθος της, πρέπει να διαδραματίσει τον ρόλο της.
Αυτή τη στιγμή, η ιδέα μιας γερμανικής βόμβας δεν είναι ρεαλιστική. Αυτό που μπορεί να κάνει η χώρα είναι να συνεισφέρει στρατιωτικά με τρόπο που να ανταποκρίνεται στο βάρος της, να διερευνήσει μορφές συνεργασίας με τα γαλλικά και βρετανικά πυρηνικά προγράμματα και να βελτιώσει την οικονομική της ανεξαρτησία. Αν η Γερμανία έχει μάθει να μην ανησυχεί πλέον για τη βόμβα, ίσως μπορεί να μάθει και να αγαπήσει ξανά την πυρηνική ενέργεια.
Απόδοση – Επιμέλεια: Λυδία Ρουμποπούλου
BloombergOpinion
