Στις 10 Μαρτίου 1968, ο Ανδρέας Χριστοδούλου Πάκκος, φορώντας τη στολή του ΑΠΟΕΛ, έπρεπε να αντιμετωπίσει την ομάδα που τον ανέδειξε, την Ομόνοια. Το πρώτο επίσημο ντέρμπι «αιωνίων» μετά το πολύκροτο σίριαλ Πάκκου. Η αδρεναλίνη στο κόκκινο, ενώ η ατμόσφαιρα μύριζε ένταση.
«Ήμουν αντιμέτωπος με τον ίδιο τον εαυτό μου. Έπρεπε, όμως, να αποδώσω καλά για να δικαιολογήσω τη μετεγγραφή μου, να δικαιολογήσω το όνομά μου. Έβαλα βαμβάκι μέσα στ’ αυτιά μου για να μην ακούω τις αποδοκιμασίες των οπαδών της Ομόνοιας. Στο ζέσταμα έκανα ένα σουτ και η μπάλα πέρασε ψηλά άουτ. Οι αποδοκιμασίες ήταν εκκωφαντικές. Σούταρα άλλη μια φορά έξω και οι αποδοκιμασίες ήταν λιγότερες. Έκανα σκόπιμα πέντε-έξι σουτ έξω και ο κάπως ο κόσμος ξεθύμανε…».
Ο Πάκκος ήταν βαρόμετρο στην αναμέτρηση της 10ης Μαρτίου 1968. Ο ΑΠΟΕΛ «δεν ενθύμισεν το παλαιόν ξεκάρφωτον συγκρότημα των ηττών και των ισοπαλιών», όπως έγραφαν την επόμενη ημέρα οι εφημερίδες. Πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας του επί της Ομόνοιας με 6-2. Δύο τέρματα για τους νικητές πέτυχε ο Καντζηλιέρης (Νικάκην), δύο ο Αντωνιάδης και δύο ο Πάκκος!
Το πρόσωπο της αναμέτρησης, δήλωσε ότι είχε ανάμεικτα συναισθήματα: «Όταν το σκορ διευρύνθηκε και η κερκίδα της Ομόνοιας άρχισε να αδειάζει, ένοιωσα παράξενα. Από τη μια ήμουν ευτυχισμένος και από την άλλη έκλαιγα. Μόνο ένας ηθοποιός θα μπορούσε να παίξει το ρόλο μου εκείνη την ημέρα και να αντέξει». Στην κεντρική φωτογραφία, ο Πάκκος ανάμεσα στους Δήμο Κωνσταντίνου της ΕΝΠ και Σωτήρη Καϊάφα.
