Ο Φειδίας Παναγιώτου δεν ήταν διαφορετικός όταν «διαδήλωνε» για τα κινητά στα σχολεία. Ούτε όταν γυρνούσε στα κανάλια και διαλαλούσε πως δεν έχει πολιτικές θέσεις. Ούτε όταν κραύγαζε πως μας μαθαίνουν μισή ιστορία, ενώ -επί της ουσίας- δεν ήξερε πού παν΄ τα τέσσερά του. Ούτε όταν κατασκήνωνε έξω από το γραφείο του Μασκ ούτε όταν έκανε καραγκιοζιλίκια για να αυξήσει το «κοινό» του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ή όταν -ως ευρωβουλευτής- συναντούσε τον κατοχικό ηγέτη και πόζαρε μαζί του, όταν απέρριπτε τη βοήθεια για την Ουκρανία ή όταν διέψευδε, μεσ’ στην ασχετοσύνη του, το ρωσικό παιδομάζωμα.
Ήταν το ίδιο πρόσωπο που προχτές μίλησε με τόσο χυδαίο τρόπο για αθλητές παραολυμπιακών αγώνων και γενικότερα για τα άτομα με νοητική αναπηρία. Για να αποδείξει, άλλη μια φορά, ότι δεν είναι η απάντηση στην παρακμή του κομματικού συστήματος, αλλά ένα σύμπτωμά της. Και το αποδεικνύει με μια ελιτίστικη και αλαζονική συμπεριφορά, ως να θεωρεί ηλίθιους όλους τους υπόλοιπους, ακόμα και τους ψηφοφόρους του. Αλλά είπαμε, φταίνε και όσοι κρύφτηκαν πίσω από το φαιδρό «γιατί, οι άλλοι είναι καλύτεροι;» και τον ψήφισαν με τα είκοσί τους νύχια. Ακόμα και όσοι δεν τον ψήφισαν και τον αγάπησαν στην πορεία, επειδή βόλεψε το τάδε ή το δείνα αφήγημα. Ε, ας τον λουθούμε.
ΑΛ.ΜΙΧ.
