Ενώ η Κύπρος ζει στον μικρόκοσμό της ασχολούμενη με το αγαπημένο της σπορ των σκανδάλων -(με ή χωρίς εισαγωγικά)- διότι πολλά είναι καραμπινάτα και αφορούν το διεφθαρμένο σύστημα, που προσπαθεί να σπάσει η παρούσα κυβέρνηση, η Μέση Ανατολή οδηγείται σε περιφερειακό πόλεμο.
Η τελευταία απόφαση του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, να εντατικοποιήσει τις επιθέσεις εναντίον του Ιράν «μέχρι τη νίκη» -δεν σημαίνει πως δεν θα την αλλάξει ξανά, όπως έκανε τόσες φορές- θα αναγκάσει και κάποιες χώρες της ευρύτερης γειτονιάς να εμπλακούν στις συγκρούσεις στο πλευρό της Αμερικής, αλλά και του Ισραήλ, με το οποίο βρίσκονται σε μία περίεργη «εμπόλεμη κατάσταση».
Η κοινή προσπάθεια των χωρών του Περσικού Κόλπου στο Συμβούλιο Ασφαλείας από το οποίο ζήτησαν να εγκρίνει εμπλοκή των Ηνωμένων Εθνών και στρατιωτική δράση για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ δείχνει και την «πορεία του φιδιού». Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρίσκεται πίσω από τις χώρες του Κόλπου, η Αμερική. Την ίδια στιγμή, προκαλεί γενικότερη ανησυχία η ταύτιση της Γαλλίας με την Κίνα για τη Ρωσία για να «σκοτώσουν» τη συγκεκριμένη πρόταση ψηφίσματος.
Αυτή η κίνηση, και άλλες που μπορούμε να τις διακρίνουμε διά γυμνού οφθαλμού, δεν δείχνουν προς την κατεύθυνση της ειρήνης και με δεδομένο ότι όσοι αποτελούν τη συνέχεια του θεοκρατικού καθεστώτος έχουν αποφασίσει να πεθάνουν και όχι να παραδοθούν, όπως τους ζητά ο Αμερικανός Πλανητάρχης. Η καταστροφή της μεγάλης γέφυρας που ενώνει την Τεχεράνη με την Κασπία Θάλασσα και χρησιμοποιείται από εκατομμύρια πολίτες, δυστυχώς θα ακολουθηθεί και από άλλες παρόμοιες αμερικανικές ενέργειες μετά την εκπνοή του τελεσιγράφου της 6ης Απριλίου.
Τι άλλο θα ακολουθήσει όταν σε ένα διάγγελμα, στο οποίο υποτίθεται ότι θα ανακοίνωνε την αμερικανική έξοδο από τον πόλεμε, άκουσε ο λαός της Αμερικής τις δικαιολογίες του κ. Τραμπ για τη συνέχιση του πολέμου;
Η Κύπρος και η Ελλάδα είναι την ίδια στιγμή και κοντά και μακριά του πολεμικού πεδίου. Η Μεγαλόνησος πιο κοντά, αλλά οι Ιρανοί δεν χωνεύουν ότι η Σούδα έγινε το σημείο αναφοράς, συγκέντρωσης και ο διαμετακομιστικός σταθμός των αμερικανικών δυνάμεων που πολεμούν στη Μέση Ανατολή. Χωρίς τη βοήθεια της ελληνικής κυβέρνησης στην Αμερική, που δεν ικανοποιείται ότι και να πράξει η Ελλάδα, πολλά θα είχαν πάει στραβά για τον Αμερικανό Πλανητάρχη.
Η Λευκωσία και η Αθήνα έχουν εξηγήσει τα όρια τους και αυτά θα πρέπει να γίνουν σεβαστά από την Ουάσιγκτον και τα Ιεροσόλυμα. Άλλωστε, συμμαχικά λίγες χώρες φέρθηκαν όπως η Ελλάδα και η Κύπρος στον κ. Τραπ…
ΜΙΑ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για τρίτη εβδομάδα θα επαναλάβω και θα αναφέρω τις πληροφορίες ότι η Ρωσία θα επιχειρήσει να αναμειχθεί και να επηρεάσει το αποτέλεσμα των κυπριακών βουλευτικών εκλογών με χάκερς και άλλους παράνομους τρόπους.
Στην Αθήνα ήδη διαβάζουμε καταγγελίες ότι η Μόσχα έχει δημιουργήσει ένα νέο κόμμα, το οποίο -αν πάρει σημαντικό αριθμό ψήφων- θα μπορεί να προκαλέσει ακυβερνησία. Η ακυβερνησία, ως γνωστό, προκαλεί καταστροφή, διότι θα μπορούσαν να επηρεαστούν οι αποφάσεις της χώρας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.).
Η Μόσχα προσπαθεί να τιμωρήσει την Ελλάδα και την Κύπρο επειδή στον πόλεμο της Ουκρανίας τάχθηκαν με το θύμα, όχι τον εισβολέα. Η Ρωσία προσπαθεί να κερδίσει πάση θυσία ξανά την Κύπρο από τους Αμερικανούς… Οι πράκτορες της πάνε και έρχονται στη Λευκωσία, βυσσοδομούν εναντίον της κυβέρνησης και οργανώνουν τους «ρωσόπληκτους».
Προσοχή κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας. Δυστυχώς, «Δούρειοι Ίπποι» υπάρχουν, για να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσα την περασμένη εβδομάδα.
Οι τύποι αυτοί με τα ελληνικά ονόματα υποστηρίζουν δύο ξένες χώρες, την Τουρκία και τη Ρωσία, οι οποίες επιβουλεύονται την Κύπρο (και την Ελλάδα).
ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Αναγκάζομαι να τοποθετηθώ δίνοντας εξηγήσεις διότι το «δικαστήριο» των κοινωνικών δικτύων αποφάσισε ήδη ότι καλύπτω τους «βιαστές» και τους διεφθαρμένους της Κύπρου, επειδή δεν ασχολήθηκα με το «σκάνδαλο των ημερών». Δεν μπορώ να ανεχτώ ούτε τους μεν, ούτε τους δε, και φυσικά, ούτε όσους εκτοξεύουν κατηγορίες και ισχυρισμούς χωρίς αποδείξεις.
Είναι συνειδητή η απόφαση μου να μην ασχοληθώ με τη γνωστή υπόθεση, με την οποία έπαθε αμόκ όλη η Κύπρος. Γνωρίζοντας ότι μπορεί να κατηγορηθώ για το είδος της δημοσιογραφίας, που πρεσβεύω, τονίζω ότι είναι αδιανόητο -και με όλο το σεβασμό στη δημοσιογραφία των άλλων- να γίνεται πρώτο και μόνο θέμα για μέρες η οποιαδήποτε καταγγελία χωρίς τεκμηρίωση.
Αυτή η θέση μου δεν αφορά τη συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά είναι μία εκτίμηση μου για όλα τα παρόμοια θέματα, ανεξάρτητα ποια είναι η πηγή. Όταν εκτοξεύουμε κατηγορίες πρέπει να δίνουμε τις αποδείξεις και γενικά κάθε στοιχείο που έχουμε. Για τη συγκεκριμένη υπόθεση όταν παρουσιαστούν τα έγγραφα, εμείς θα χειροκροτήσουμε την πράξη.
Ερωτώ: Θεωρητικά μιλώντας… Δεν πρέπει πρώτα, όπως κάνουν οι συνάδελφοι μας στο εξωτερικό, να ερευνούμε και εμείς πριν δημοσιεύσουμε οποιανδήποτε καταγγελία, οποιονδήποτε ισχυρισμό; Και αν η πηγή της πληροφόρησης μας δεν μπορεί να αποδείξει τους ισχυρισμούς της; Πως θα αποκατασταθεί η τιμή των ανθρώπων που κατηγορήθηκαν ασύστολα με ευθύνη και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης; Όλοι όσοι κατηγορήθηκαν διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους και φωνάζουν ότι είναι αθώοι. Δεν πρέπει να μας προβληματίσει ότι δέχονται να παραδώσουν τα κινητά τους για να ελεγχθούν;
Και ξέρετε κάτι; Τα λέω όλα τα παραπάνω έχοντας σοβαρά θέματα με το διεφθαρμένο σύστημα, πολιτικό, οικονομικό και δικαστικό, που κυβερνά από το 1960 τη Μεγαλόνησο.
Δεν παριστάνω τον «δάσκαλο» στους δημοσιογράφους. Ποιος είμαι άλλωστε; Όμως, δεν συμφωνώ -ανεξάρτητα από πρόσωπα- να μπαίνουμε σε ένα «πόλεμο», ο οποίος θα έχει θύματα, χωρίς να σπεύσουμε να επιβεβαιώσουμε τις καταγγελίες. Πως; θα μου πείτε.
Από τη στιγμή που η αστυνομία γνωρίζει ποια είναι, και επειδή ακριβώς η αστυνομία είναι σουρωτήρι, όλη η Κύπρος ξέρει το όνομα της κυρίας που έκανε αυτές τις φρικτές καταγγελίες, οι οποίες αν επιβεβαιωθούν θα μας κάνουν να ντρεπόμαστε που γεννηθήκαμε στην Κύπρο.
Καταλαβαίνω ότι πρέπει να προστατεύεται η γυναίκα (και από το νόμο), που είχε το θάρρος να καταγγείλει «βιαστές» και μη. Αλλά από τη στιγμή που μπήκε σε αυτή τη διαδικασία, μπορεί και να έχασε ήδη το δικαίωμα της ανωνυμίας. Διότι θα κληθεί και αυτή να επιβεβαιώσει τις καταγγελίες και τους ισχυρισμούς.
Ως κατάληξη: Που πετάξαμε το δικαίωμα της αθωότητας για όσους κατηγορήθηκαν; Τι μας διδάσκουν στα πρώτα-πρώτα βήματα της δημοσιογραφίας; Και που χάθηκε η δημοσιογραφική υποχρέωση να απαιτούμε αποδείξεις πριν δημοσιεύσουμε μία καταγγελία ή ένα ισχυρισμό;
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ: Η κυπριακή Αστυνομία αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά ότι είναι για τα μπάζα -με όλο το σεβασμό στους καλούς και συνεπείς αστυνομικούς. Το πρόβλημα είναι στην ηγεσία. Λυπάμαι που το λέω, αλλά η διαφθορά τρώει όπως το σαράκι την αξιοπιστία της αστυνομίας. Δεν γνωρίζω τι μπορεί να κάνει ο αρμόδιος υπουργός, αλλά πρέπει να ξέρει ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων στο νησί ανάσαναν όταν πληροφορήθηκαν ότι αναλαμβάνει τη θέση… Ας μην τους απογοητεύσει.
