Ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων θλίψης, οργής και ντροπής κατακλύζουν όποιον επισκεφθεί σήμερα τον ποταμό Λιοπετρίου. Δεν είναι μόνο το απαράδεκτο γεγονός πως ο χώρος είναι εργοτάξιο για έκτη χρονιά. Ούτε το αδιάψευστο γεγονός πως επαγγελματίες καταστράφηκαν, αποτελώντας τις παράπλευρες απώλειες της ανικανότητας του κράτους να διασφαλίσει πως θα ολοκληρωθεί στην ώρα του ακόμη ένα έργο. Είναι και η διαπίστωση πως χάθηκε μια για πάντα ένα από τα πιο όμορφα και γραφικά μέρη της Κύπρου. Έμεινε μόνο το φάντασμα του ποταμού Λιοπετρίου, για να μας στοιχειώνει.
Ο «Φ» βρέθηκε στην περιοχή και κατέγραψε εικόνες και δηλώσεις από επαγγελματίες, αλλά και τις τοπικές αρχές. Όλοι όσοι μιλήσαμε έχουν την ίδια άποψη: πως δεν έπρεπε να γίνει τέτοιο έργο σ’ εκείνη την περιοχή. «Ο ποταμός επέθανεν, εκαταστρέψαν τον…», μας ανέφερε κοφτά ο ψαράς Σπύρος Ζαμπάς, ένας από τους ελάχιστους επαγγελματίες που παρέμειναν στην περιοχή. Οι υπόλοιποι διασκορπίστηκαν σε άλλα αλιευτικά καταφύγια, περιμένοντας να τελειώσουν τα κρηπιδώματα για να επιστρέψουν. «Εδώ ήταν ένα φυσικό περιβάλλον όμορφο, έρκετουν ο κόσμος και το έβλεπε. Τώρα εκαταστρέψαν το. Έχει έξι χρόνια και ούτε το μισό εν ετέλειωσε. Πότε θα τελειώσει;», διερωτήθηκε, προσθέτοντας πως «είμαι 75 χρονών και βλέπω πως εν θα δω το έργο να τελειώνει». Σε παρατήρηση πως κάποιοι ψαράδες είχαν ζητήσει όπως γίνουν το έργο στην περιοχή, απάντησε πως δεν ήταν η θέση όλων. «Μια μερίδα ήταν που το ζητούσε, η πλειοψηφία μας εν το ήθελε», σημείωσε.
«Ήταν πολύ πιο ωραίος ο ποταμός, δεν χρειαζόταν τέτοιου είδους αλλαγή. Χρειάζονταν κάποιοι πεζόδρομοι για να περπατά ο κόσμος, να φωταγωγηθεί η περιοχή αλλά μέχρις εκεί. Πλέον έχασε τη γραφικότητά του. Ο κόσμος ερχόταν στο εστιατόριο μας και έβλεπε κάτι που δεν μπορούσε να δει κάπου αλλού. Ήταν ο μόνος τόπος της Κύπρου που παρέμενε παραδοσιακός και γραφικός», ανέφερε η Μαργαρίτα Νικολάου. Η οικογένειά της είναι ένα από τα μεγαλύτερα θύματα του έργου, αφού εδώ και πέντε χρόνια δεν μπορεί ν’ ανοίξει το εστιατόριό της, το οποίο λειτουργεί από το 1963. Το εστιατόριο εργοδοτούσε 30 άτομα και από αυτό ζούσαν, όπως λέει, 10 οικογένειες. «Μας είπαν πως προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας είναι ν’ ανοίξουμε. Είναι λυπηρό που δεν ήρθε κάποιος να βοηθήσει ν’ ανοίξουμε. Πού θα βρούμε λεφτά να κάνουμε έτσι δάνειο;», διερωτήθηκε. Πρόσθεσε, επίσης, πως ακόμη κι εάν είχε την οικονομική δυνατότητα η οικογένειά της να κάνει ανακαίνιση, δεν θα μπορούσαν ν’ ανοίξουν επειδή η περιοχή γύρω από το εστιατόριο είναι εργοτάξιο. «Πώς μπορούμε να πάμε να δουλέψουμε με έτσι κατάσταση;», συμπλήρωσε.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο κοινοτάρχης Λιοπετρίου, Μάρκος Κουμή, που σημείωσε πως δέχεται παράπονα από τους κατοίκους για την εικόνα του ποταμού. Αν και δηλώνει ικανοποιημένος, από το γεγονός πως, μετά τον τερματισμό της σύμβασης του εργολάβου μπήκε πλέον σε πορεία υλοποίησης το έργο, υποδεικνύει πως «όπως ήταν, ήταν πιο όμορφος ο ποταμός». «Ήταν το πιο γραφικό αλιευτικό καταφύγιο που αγαπούσε και λάτρευε όλος ο κόσμος. Νιώθουμε λίγη απογοήτευση για τον σχεδιασμό», σημείωσε. Ξεκαθαρίζοντας πως η καθυστέρηση «οφείλεται στον προηγούμενο εργολάβο», εξέφρασε την ελπίδα πως τα έργα θα ολοκληρωθούν σε μια διετία.
Mετά τον τερματισμό της σύμβασης το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως κίνησε διαδικασίες για την τμηματική ολοκλήρωση του έργου. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την απάντηση που δόθηκε στον «Φ» είναι άγνωστο πότε τελικά θα ολοκληρωθεί.
Οι εργασίες χωρίστηκαν σε τρία στάδια και μέχρι στιγμής έχει ολοκληρωθεί (Ιούλιος 2025 ) το πρώτο που αφορούσε στην ολοκλήρωση του οδικού δικτύου (λιθόστρωτου), με σκοπό να δοθεί πρόσβαση στους ψαράδες και διέλευση προς τα δύο εστιατόρια. Το έργο κόστισε €469.000 + ΦΠΑ.
Το δεύτερο στάδιο αφορά στην κατασκευή κρηπιδωμάτων, με σκοπό την επιστροφή όλων των επαγγελματιών ψαράδων. Αρχικά το έργο είχε εκτιμηθεί στα €2.150.000 και όταν δεν είχε επιτυχία ο διαγωνισμός, προκηρύχθηκε δεύτερος με σχεδόν διπλάσιο προϋπολογισμό. Όπως αναφέρεται από το Τμήμα Πολεοδομίας «η έναρξη των κατασκευαστικών εργασιών πραγματοποιήθηκε στις 26/2/2026, με συμβατική διάρκεια εκτέλεσης εργασιών τους τέσσερις μήνες για το Τμήμα Α (Κρηπιδώματα Κ3, Κ4 και Κ5) για να καταστεί δυνατή η επιστροφή των επαγγελματιών αλιέων και τους δώδεκα μήνες για το Τμήμα Β (υπόλοιπα 15 κρηπιδώματα) από την έναρξη του έργου».
Το τρίτο στάδιο αφορά στην ολοκλήρωση του έργου, δηλαδή, στην αποπεράτωση των κτηρίων (Περίπτερο Εισόδου, Στέγαστρο Στάθμευσης Ποδηλάτων, Εκπαιδευτικό Κέντρο Αλιείας και Διαλογής Ψαριών), των χώρων στάθμευσης, της πεζογέφυρας («ζεύξης» του ποταμού), των αποθηκών ξηράς, του δρόμου, του πεζόδρομου και ποδηλατόδρομου (από και προς τα κρηπιδώματα), ενώ περιλαμβάνεται και τοπιοτέχνηση.
Σκανδαλώδης διαχείριση
Το έργο ανάπλασης του Ποταμού Λιοπετρίου ξεκίνησε το 2020 και έπρεπε να παραδοθεί τον Μάρτιο του 2023. Ωστόσο, παρά τις απανωτές παρατάσεις που δόθηκαν δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα τον Νοέμβριο του 2024 το Υπουργείο Εσωτερικών να τερματιστεί το συμβόλαιο τόσο του εργολάβου, όσο και του μηχανικού του έργου.
Η διαχείριση του έργου ήταν σκανδαλώδης και αυτό δεν προκύπτει μόνο από τις καθυστερήσεις, αλλά και από ευρήματα της Ελεγκτικής Υπηρεσίας που εντόπισε, μεταξύ άλλων, και κακοτεχνίες. Ο τέως Γενικός Ελεγκτής είχε προειδοποιήσει την προηγούμενη κυβέρνηση από τον Απρίλιο του 2022, ζητώντας, μάλιστα, την εξέταση του τερματισμού του συμβολαίου. Το θέμα επανήλθε από τον νέο Γενικό Ελεγκτή, ο οποίος στις 8 Νοεμβρίου 2024 με υπόμνημα του είχε προτείνει τον τερματισμό του συμβολαίου και επέρριπτε ευθύνες και στο Τμήμα Πολεοδομίας. Όπως διαπιστώθηκε το κόστος του έργου, που είχε αρχική εκτίμηση τα €8.1 εκατ. εκτοξεύθηκε κατά €2 εκατ. Κι αυτό χωρίς να υπολογίζεται το επιπρόσθετο κόστος που θα προκύψει από τις διαδικασίες ολοκλήρωσης του έργου.
Εγγραφή στο Newsletter
