Σχεδόν νοσταλγούμε εκείνες τις εποχές που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ξεχείλιζαν από σκηνοθετημένη ευτυχία, κατασκευασμένα σώματα, φιλτραρισμένα πρόσωπα, ευχές και καρδούλες. Όπου ο στόχος ήταν να προβάλει ο καθένας την ευτυχία του.
Ακόμα καλύτερα αν πάμε πιο πίσω: Στα ’90s, στην εποχή του lifestyle, όπου στα περιοδικά παρελαύναν διάφοροι που δεν ήθελαν κι ούτε (μάλλον) είχαν κάτι να πουν, παρά μόνο να επιδειχτούν, να ανήκουν σε ένα κλαμπ socialite, φαινομενικά πλούσιων και ευτυχισμένων, μεταδίδοντας και σε μας τους υπόλοιπους ένα συναίσθημα ευδαιμονίας.
Κι από εκείνο τον τεχνητό παράδεισο της στιλιζαρισμένης ευτυχίας, ξαφνικά (ίσως όμως όχι και τόσο ξαφνικά, αφού μεσολάβησαν διάφορες κρίσεις) βρεθήκαμε σε ένα τοπίο όπου όλοι είναι θυμωμένοι, όλοι έχουν να καταγγείλουν κάτι, να καταθέσουν για εγκλήματα που πέρασαν απαρατήρητα, να μιλήσουν για τα παθήματά τους, να ξεθάψουν αδικίες που υπέστησαν, να φέρουν στο φως υποθέσεις που πέρασαν απαρατήρητες, να αποκαλύψουν σκάνδαλα, να μιλήσουν για διαφθορά, να απαιτήσουν κάθαρση…
Κι εσύ, θες δεν θες, καταναλώνεις όλο αυτό τον θυμό. Τον καταναλώνεις σε ρόλο θεατή αστυνομικής σειράς, η οποία σε καθηλώνει και σε αποσπά από ζητήματα πιο ουσιαστικά, πιο άμεσα και πιο επίκαιρα.
Ποιος νοιάζεται για την κλιματική αλλαγή, ποιον απασχολεί το κυπριακό, πόσο ψηλά στην ατζέντα είναι η ποιότητα ζωής των ανθρώπων σ’ αυτό τον τόπο, η καταστροφή του περιβάλλοντος, το επίπεδο της εκπαίδευσης, το τέρας της γραφειοκρατίας της δημόσιας υπηρεσίας, η αποτυχία της μεταρρύθμισης της τοπικής αυτοδιοίκησης, το στεγαστικό, το υδατικό, τα προβλήματα στον τομέα της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η συνεχιζόμενη διαρροή νέων ανθρώπων προς άλλες χώρες (brain drain)…
Η ειδησιογραφία μοιάζει με ένα πολυσέλιδο αστυνομικό δελτίο. Ο πιο προβεβλημένος υπουργός είναι αυτός της Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης -που πιο πολύ με δημόσια αταξία προσομοιάζει- ενώ η πιο δυναμική συνδικαλιστική οργάνωση είναι αυτή των αστυνομικών.
Πιο πολύ μας απασχολεί το τι γίνεται στις φυλακές παρά για το ποια κατάσταση επικρατεί στα νοσοκομεία ή στα σχολεία. Κι όχι γιατί εκεί όλα κυλούν ομαλά και δεν χρειάζεται η προσοχή μας.
Για δέκα τώρα μέρες πρώτο θέμα στις ειδήσεις είναι ο δήμαρχος Πάφου ο οποίος, από Ζορό που θα πάτασσε τη διαφθορά, βρέθηκε να κατηγορείται για καμιά δεκαριά εγκληματικές πράξεις. Κι εκεί που αποθεωνόταν ως ένας φέρελπις υπερήρωας, πλέον «λιθοβολείται» καθημερινά κρατώντας το ενδιαφέρον μας αμείωτο.
Το τι συνέβαινε στη Λάρνακα δε, ο κοινός άνθρωπος δεν αντέχει ούτε τις περιγραφές να διαβάσει. Όλα αυτά σε μικρές επαρχίες όπου ο ένας γνωρίζει τον άλλο και τίποτα δεν περνά απαρατήρητο. Κι όμως, συνέβαιναν τέρατα χωρίς να παίρνει κανείς μυρωδιά. Αντίθετα, οι πρωταγωνιστές περνιούνταν για άγιοι άνθρωποι, φιλάνθρωποι, αδιάφθοροι.
Κανείς δεν ζητά πια την παραίτηση του βοηθού γενικού εισαγγελέα, κανείς δεν θυμάται το videogate, κανείς δεν ασχολείται με τον Λακκοτρύπη και τον σύγαμπρο του προέδρου, πόσο μάλλον με τους πρωταγωνιστές στο ρεπορτάζ του Al Jazeera που πέρασαν στη λήθη.
Τα νούμερα «τηλεθέασης» κερδίζουν πια οι αποκαλύψεις της Annie Alexoui, η οποία αναδεικνύεται στην καλύτερη εκφραστή του μεγάλου αυτού θυμού που ξεχειλίζει από παντού. Ένας θυμός που δεν είναι αδικαιολόγητος, αλλά δεν οδηγεί πουθενά.
Μακάριοι όσοι μπορούν να παραμένουν μακριά από όλα αυτά και να δημιουργούν ο καθένας στον τομέα του κάτι καλό, όσο μικρό κι αν είναι.
(Και όχι, δεν νοσταλγούμε στ’ αλήθεια την επίπλαστη ευδαιμονία των ’90s).
Ελεύθερα, 15.02.2026
