«Έβλεπα τα παιδιά μου και ένιωθα τύψεις στην ιδέα ότι μπορεί να φύγω. Προτιμούσα να κοιμάμαι… για να μη σκέφτομαι». Κάθε μέρα μια νέα αγωνία, από τη διάγνωση μέχρι να πεις «έχω επιζήσει». Δύο γυναίκες που έζησαν τον καρκίνο συγκλονίζουν. Στάθηκαν μπροστά στις κάμερες, στο πλαίσιο δημοσιογραφικής διάσκεψης με την ευκαιρία της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Καρκίνου, με ένα και μοναδικό σκοπό, να στείλουν το δικό τους μήνυμα στην κοινωνία: «Είμαι επιζήσασα. Και σήμερα στέκομαι εδώ ως απόδειξη ότι η ελπίδα αντέχει, η ίαση είναι δυνατή και η ζωή μετά τον καρκίνο είναι πραγματική».
«Η στιγμή της διάγνωσης δεν σου αφήνει χώρο για άρνηση. Σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα τον φόβο, τον φόβο του πόνου, της αλλαγής, αλλά και κάτι ακόμη πιο δύσκολο: τον φόβο της θνητότητας. Τον φόβο μήπως φύγω ενώ είχα προσφάτως την ευλογία να γίνω μαμά, μήπως δεν μου δοθεί ο απαραίτητος χρόνος να ζήσω αυτό το θαύμα, να δω τον γιο μου να μεγαλώνει», με αυτά τα λόγια η Αντιγόνη Λουκά άρχισε να περιγράφει τη δική της εμπειρία.
«Αυτός ο φόβος, παράδοξα, έγινε και η μεγαλύτερή μου δύναμη. Το μωρό μου ήταν η άγκυρά μου. Έπρεπε να γίνω καλά. Για εκείνον πρώτα, για μένα, για τον σύζυγό μου».
«Θυμάμαι έντονα τα λόγια του γιατρού μου στο ογκολογικό, από την πρώτη κιόλας γνωριμία μας: «Η ψυχολογία παίζει τον πρώτο ρόλο, είναι το 50% της θεραπείας, και μετά έρχονται τα φάρμακα». Αυτή η φράση με συνόδευσε σε όλη τη διαδρομή».
«Έβλεπα τα παιδιά μου και ένιωθα τύψεις στην ιδέα ότι μπορεί να φύγω.
Προτιμούσα να κοιμάμαι… για να μη σκέφτομαι», είπε η Χριστίνα Δημητρίου και συνεχίζοντας έδωσε την δική της περιγραφή για τα όσα έζησε, αναλύοντας όλα τα συναισθήματα που ένιωσε μέχρι που να καταφέρει να λέει σήμερα «είμαι επιζήσασα».
«14 Ιουνίου 2023. H στιγμή της αλήθειας. Η ογκολόγος μου, η Γιόλα Μάρκου, με κοίταξε και μου είπε: «Χριστινάκι μου, είναι καρκίνος. Θα ξεκινήσουμε θεραπείες, θα πέσουν τα μαλλάκια σου, αλλά θα γίνεις καλά». Θυμάμαι σκέφτηκα: Μα αφού προχθές ήμουν καλά… Πώς γίνεται μέσα σε λίγες μέρες να πρέπει να κάνω χημειοθεραπείες και να χάσω τα μαλλιά μου;
Ξέσπασα σε κλάματα. Ο χρόνος σταμάτησε. Αναρωτήθηκα τι θα συμβεί, πώς θα αλλάξει η ζωή μου, και αν θα είμαι ποτέ ξανά ο ίδιος άνθρωπος. (. . .) Προσπάθησα να διεκπεραιώσω όλες μου τις υποχρεώσεις μέχρι να ξεκινήσω θεραπείες. Φοβόμουν ότι δεν μπορούσα μετά.
Στις 27 Ιουνίου η Χριστίνα άρχισε τη θεραπεία της με χημειοθεραπεία. «Οι μέρες κυλούσαν αργά. Κάθε μέρα ένας αγώνας».
«Άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά μου. Η μέρα που τόσο φοβόμουν. Έφτασε η ώρα να τα ξυρίσουμε. Πήγαμε πάλι με τον φύλακα άγγελό μου τον άντρα μου στο κομμωτήριο. Μου κρατούσε το χέρι καθώς κυλούσε το ξυράφι στο κεφάλι μου και μου έλεγε πόσο όμορφη ήμουν. Τελικά, όλα φάνταζαν χειρότερα απ’ ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Αυτό ήταν; Ηρέμησα! Σημασία είχε πλέον η υγεία μου!Να γίνω καλά! Δεν με ένοιαζαν τα μαλλιά! Για τα μωρά μου ήμουν η μάμα τους με ή χωρίς μαλλιά. Δοκίμασα και πολλές περούκες μπλέ μαλλιά ροζ. Είχε πλάκα».
«Το ταξίδι της θεραπείας ήταν κάτι που δεν είχα φανταστεί. Χειρουργεία, μαστεκτομές που άλλαξαν το σώμα μου, θεραπείες που μου αφαίρεσαν τη δύναμη και δοκίμασαν την αντοχή μου. Το καθένα με παρενέργειες τόσο σωματικές όσο και ψυχικές. Υπήρχαν μέρες που ένιωθα δυνατή και γεμάτη ελπίδα, και μέρες που ο φόβος και η εξάντληση κυριαρχούσαν. Κατάλαβα ότι ο καρκίνος δεν επηρεάζει μόνο το σώμα, δοκιμάζει το μυαλό και την καρδιά».
Κι όμως, πρόσθεσε: «Μέσα σε όλο αυτό, άρχισε να γεννιέται κάτι απρόσμενο. Η ελπίδα».
«Ο καρκίνος μού έμαθε να ακούω το σώμα μου. Μου έμαθε να είμαι πιο υπομονετική με τον εαυτό μου και να εκτιμώ πράγματα που κάποτε θεωρούσα δεδομένα. Μου έμαθε ότι το θάρρος δεν σημαίνει να μη φοβάσαι ποτέ· σημαίνει να συνεχίζεις ακόμα κι όταν φοβάσαι. Έμαθα ότι its ok not to be ok! Αγκάλιασα όλα μου τα συναισθήματα θετικά και αρνητικά. Και κάπως έτσι άρχισα και πάλι να παίρνω ανάσες.
Σιγά σιγά βρίσκεις ξανά τα πόδια σου. Ανακαλύπτεις δυνάμεις που δεν ήξερες ότι είχες.
Είναι σαν κάποιος να σε κρατά κάτω από το νερό… και εσύ αρχίζεις να αντιστέκεσαι.
Να παλεύεις για να ζήσεις».
«Θυμάμαι, τον Οκτώβρη, προς τα μέσα των χημειοθεραπειών στα γενέθλιά μου μού τραγουδούσαν στο δωμάτιο: «Μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά…». Και τότε γέλασα. Γιατί δεν είχα μαλλιά. Και σκέφτηκα: Τι ευλογία να καταφέρεις να γεράσεις.Να έχεις έστω και άσπρα μαλλιά. Πόσα πράγματα θεωρούμε δεδομένα… Ο καρκίνος μου πήρε πολλά, αλλά μου χάρισε και απρόσμενα δώρα. Σήμερα, δεν μετρώ τη ζωή με χρόνια ή σχέδια, αλλά με στιγμές. Γιορτάζω τις μικρές νίκες. Ακούω περισσότερο. Αγαπώ πιο βαθιά. Μου έμαθε υπομονή και ταπεινότητα.
«4 Φεβρουαρίου 2026. Σήμερα, στέκομαι εδώ όχι μόνο ως καρκινοπαθής, αλλά ως μαχήτρια, ως επιζήσασα, ως άνθρωπος που πιστεύει βαθιά στην ελπίδα. Στέκομαι εδώ για όσους μόλις διαγνώστηκαν και νιώθουν χαμένοι. Για όσους βρίσκονται σε θεραπεία και είναι κουρασμένοι, αλλά συνεχίζουν. Δεν είστε μόνοι.
Ο καρκίνος άλλαξε τη ζωή μου, αλλά δεν με καθόρισε. Είμαι κάτι περισσότερο από τη διάγνωσή μου. Είμαι επιζήσασα. Και σήμερα στέκομαι εδώ ως απόδειξη ότι η ελπίδα αντέχει, η ίαση είναι δυνατή και η ζωή μετά τον καρκίνο είναι πραγματική».
