Τον Ίωνα του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, παρουσιάζει το καλοκαίρι του 2026 ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, μετά από αρκετά χρόνια με αμιγώς δική του παραγωγή.
Οι παραστάσεις στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου θα γίνουν στις 28 και 29 Αυγούστου, ενώ στην Κύπρο η παράσταση θα παρουσιαστεί τον Ιούλιο.
Μετά την περσινή επιτυχημένη συνεργασία του με τον ΘΟΚ στον Επιθεωρητή του Νικολάι Γκόγκολ, ο καταξιωμένος, πολύπειρος σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος επιστρέφει στον ΘΟΚ και, ταυτόχρονα, στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, καταθέτοντας μια νέα ανάγνωση του ευριπίδειου δράματος.
Ο Μοσχόπουλος υπογράφει σκηνοθεσία-μετάφραση-δραματουργική επεξεργασία ενώ η διανομή και οι συντελεστές δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.
Η επιστροφή του σηματοδοτεί ακόμα μία δημιουργική συνάντηση με τον Ευριπίδη, έναν ποιητή με τον οποίο έχει αναμετρηθεί επανειλημμένα στο παρελθόν (Βάκχες, Άλκηστη, Ιφιγένεια στη χώρα των Ταύρων).
Η παράσταση επιχειρεί να αναδείξει το παιγνιώδες και αμφίσημο πνεύμα του έργου, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν πολυπρισματικό χώρο αναστοχασμού όπου τα είδωλα της αλήθειας και του ψεύδους αλληλεπικαλύπτονται, αποκαλύπτουν και αποκρύπτουν, με το ερώτημα της ταυτότητας να παραμένει ανοιχτό, ρευστό και αγωνιώδες.
Πρόκειται για ένα από το πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος. Ο Ίων δεν είναι μια «καθαρή» τραγωδία: κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν. Ένα έργο που δείχνει να συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη εμπειρία, σε μια εποχή όπου όλα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση.
Η δράση εκτυλίσσεται στο ιερό μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς, που συνιστά ένα κατώφλι ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό. Εκεί μεγαλώνει ο νεαρός Ίων χωρίς όνομα και επίγνωση της καταγωγής του, πασχίζοντας να συγκροτήσει μέσα από σπαράγματα μια συμπαγή ταυτότητα, την ίδια στιγμή που οι θεατές γνωρίζουν ήδη την αλήθεια.
Μέσα από αντιφάσεις, διαθλάσεις και παρερμηνείες, το θολό, σχεδόν αόρατο παρελθόν αποκρυσταλλώνεται σε ατόφιο, χειροπιαστό παρόν, μια προσδοκία νοήματος αναδύεται μέσα από το κενό.
