Η απόφαση της Ρεάλ Μαδρίτης να λύσει τη συνεργασία της με τον Τσάμπι Αλόνσο αυτή την εβδομάδα έφερε ξανά στο προσκήνιο ένα γνώριμο μοτίβο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο: την πορεία του Κιλιάν Εμπαπέ που συμβαδίζει με συνεχείς αλλαγές προπονητών.
Ο Αλόνσο αποχώρησε έπειτα από μόλις επτά μήνες στον πάγκο των «μερένγκες», σε μια θητεία με έντονες διακυμάνσεις. Ανέλαβε μετά την αποχώρηση του Κάρλο Αντσελότι, όμως τα ασταθή αποτελέσματα και η αυξανόμενη πίεση οδήγησαν τη διοίκηση στην απόφαση να γυρίσει σελίδα, δίνοντας τα «κλειδιά» της ομάδας στον Αρμπελόα.
Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τη συζήτηση γύρω από το λεγόμενο «φαινόμενο Εμπαπέ». Από τα πρώτα του βήματα στη Μονακό, μέχρι την εκτόξευσή του στην Παρί Σεν Ζερμέν και τη μεταγραφή του στη Ρεάλ το 2024, ο Γάλλος σταρ έχει συνεργαστεί με μια σειρά κορυφαίων προπονητών, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν παρέμειναν για μεγάλο διάστημα στις θέσεις τους.
Σε μεγάλο βαθμό, αυτό αντικατοπτρίζει τη σκληρή πραγματικότητα του ποδοσφαίρου υψηλού επιπέδου, όπου οι απαιτήσεις είναι ακραίες και η υπομονή περιορισμένη. Παράλληλα, όμως, η διαχείριση ενός ποδοσφαιριστή τέτοιου βεληνεκούς αποτελεί ξεχωριστή πρόκληση: η ισορροπία ανάμεσα στην τεράστια ατομική επιρροή του Εμπαπέ και στη συνολική αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας δεν είναι ποτέ απλή υπόθεση.
Ακόμη και ο έμπειρος Αντσελότι είχε τονίσει δημόσια τη σημασία ενός ισορροπημένου ρόλου για τον Γάλλο, αναγνωρίζοντας την προσφορά του, αλλά και τις απαιτήσεις ενός περιβάλλοντος όπου οι τίτλοι και το στιλ παιχνιδιού καθορίζουν την επιτυχία.
Η σύντομη παρουσία του Αλόνσο στο «Μπερναμπέου» είχε και θετικές στιγμές – όπως το δυναμικό ξεκίνημα στη La Liga και η βράβευσή του ως προπονητής του μήνα – ωστόσο η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη και η εμπιστοσύνη σταδιακά χάθηκε.
Για τον Εμπαπέ, οι συνεχείς αλλαγές προπονητών δεν είναι απλώς μια στατιστική λεπτομέρεια. Επηρεάζουν την τακτική προσέγγιση, τον τρόπο προπόνησης και τις ισορροπίες στα αποδυτήρια, στοιχεία που καθορίζουν την καθημερινότητα ενός ηγέτη εντός γηπέδου.
Δεν είναι τυχαίο ότι και στο Παρίσι συνεργάστηκε διαδοχικά με τους Έμερι, Τούχελ, Ποτσετίνο και Γκαλτιέ, επιβεβαιώνοντας πως ακόμη και καταξιωμένοι τεχνικοί δυσκολεύονται να έχουν μακροχρόνια παρουσία γύρω από έναν ποδοσφαιριστή που αλλάζει τα δεδομένα μιας ολόκληρης ομάδας.
