Υπάρχει μια εγγενής δυσκολία στην αφήγησή μου. Εγώ, όπως καλά γνωρίζεις, είμαι ένας καθρέφτης που φτιάχτηκε και έδρασε αλλού, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου συγκεκριμένα, προτού καταλήξει στο Ζάλογγο, στην εντός των τειχών Λευκωσία.
Βλέπω και σου μεταφέρω αυτά που τεκταίνονται εδώ, ενώπιόν μου. Όσα γίνονται εκτός εθνικόφρονος σωματείου μόνον να τα εικάσω μπορώ. Αν ήμουν ένας συγγραφέας της προκοπής, λόγου χάριν, θα μπορούσα να καλύψω τα κενά με τη δεινότητα της φαντασίας μου, έλα όμως που είμαι ένα ταπεινό έπιπλο…
Να σου θυμίσω ότι, στην τελετή επίδοσης του χρυσού κλειδιού στην Περσεφόνη Βοσκού, ο Σωτήρης Θράσου έφτασε την ύστατη ώρα, τη στιγμή που η Λίτσα ετοιμαζόταν να κλείσει το μαγαζί. Μέσα στη μεγαλοψυχία της απελπισίας της δεν του έκανε κάποια σκηνή, πρότεινε μάλιστα να πάνε για παγωτό. Αυτά τα θυμάσαι, δεν μπορεί.
Μετά αναχώρησαν και εγώ έχασα οπτική επαφή με τα μεταξύ τους δρώμενα. Έπρεπε να περιμένω μέχρι την επομένη για να λάβω κάποιες πληροφορίες που κι αυτές παρέμεναν θολές.
Το πρωί της επομένης, λοιπόν, στο Ζάλογγο υπήρχαν τρεις από τους συνήθεις θαμώνες. Η Λίτσα τους εξυπηρέτησε· δύο μέτριους κι ένα τσάι χαμομήλι. Αυτός ήταν ο τζίρος μέχρι στιγμής, κοντά έντεκα. Καθόταν τώρα αφηρημένη με τον Φιτ ο οποίος βρισκόταν στη γειτονιά για πρόβα.
Με το που άκουσε τα περί πρόβας η Λίτσα αναθάρρησε, σου λέει βρήκε επιτέλους κάτι επαγγελματικό. Της ανέφερε ότι ανέλαβε το ενδυματολογικό για την παράσταση μιας ομάδας σύγχρονου χορού. «Μπράβο, γιε μου, και πόσα θα πάρεις;», «τίποτε απολύτως, δεν υπάρχει μπάτζετ».
Η παράσταση θα γίνει εκ των ενόντων, με ό,τι μπορεί να προσφέρει ο καθένας. Ξεκαθάρισε ότι όλοι είναι επαγγελματίες και ότι το κάνουν για την τέχνη και τη χαρά της δημιουργίας. Η Λίτσα από τη μια ήθελε να τον επαινέσει κι από την άλλη να τον χαστουκίσει για να προσγειωθεί στη σκληρή κι αμείλικτη πραγματικότητα.
Επειδή ο Φιτ ψυχανεμίστηκε ότι η συζήτηση όδευε ταχέως προς το «πρέπει να βρεις μια κανονική δουλειά», άλλαξε το θέμα. Η καντινιέρισσα του είχε ζητήσει στιλιστική καθοδήγηση προκειμένου να κάνει μια νέα αρχή στα προσωπικά της.
Δεν είπε κάτι για τον Θράσου, τι να του έλεγε δηλαδή «γιε μου, αγάπησα έναν φασίστα»; Λέγονται αυτά τα πράγματα; Παρότι το αίτημα τέθηκε γενικώς και αορίστως, ο νεαρός προσέφερε στήριξη. Θυμίζω το ανεκδιήγητο outfit του χρυσού κλειδιού. Τώρα αυτός έθετε το αναμενόμενο ερώτημα «είχαμε κάποιο αποτέλεσμα;».
Η Λίτσα καταφανώς μπερδεμένη ήταν απροετοίμαστη να απαντήσει. Σιώπησε για λίγο για να κάνει έπειτα αυτό που δεν είχε προγραμματίσει. Ανοίχτηκε. «Φιτ, έκανα το απονενοημένο».
Προς τι η δραματικότητα, τι ακριβώς είχε κάνει η μάνα του; «Βγήκα κάτι σαν ραντεβού». Τι πάει να πει «κάτι σαν ραντεβού», βγήκε ή δεν βγήκε; Βγήκε αλλά από σπόντα και για ένα παγωτό. «Χωνάκι ή ποτηράκι, έχει σημασία» ρώτησε ο στιλίστας.
«Ντρέπομαι, αλλά χωνάκι», «πάλι καλά… άσε τα μισόλογα και μίλα». Η Λίτσα ήταν πολύ δισταχτική, είπε ότι ντρεπόταν, ότι παραμένει η μάνα του κι αυτό δεν της δίνει μεγάλη εξομολογητική ευχέρεια και άλλα τέτοια παλαιικά. «Να σε βοηθήσω, αγία μητέρα, κάνατε σεξ;», «ως εδώ, εγώ είμαι αριστερή!»
Όπως τα είχε κάνει η Λίτσα με τα ήξεις αφήξεις έπρεπε τώρα να επεκταθεί. Του είπε για τον ελαμίτη Σωτήρη Θράσου, για το φλερτ, για το πόσο την είχε γοητεύσει όλο αυτό, «είναι και πολύ ωραίο παιδί», όμως υπάρχουν προβλήματα «είναι φασίστας και επιπλέον θα μπορούσα να ήμουν μάνα του, είναι στα είκοσι εννέα».
«Συνομήλικός μου!» πανηγύρισε ο Φιτ, «θα σκάσεις επιτέλους με τον σχολιασμό» τον επέπληξε. Μετά αναφέρθηκε στο χθεσινό που είχε έρθει αυτός στο τσακ και του πρότεινε το παγωτό. «Γιατί δεν είπες κάτι πιο θερμό;» απόρησε ο Φιτ, «τι να σου πω, αυτό μου ήρθε μέσα στη μεγάλη σύγχυση».
Καθώς ήταν έτοιμη να πει τι συνέβη στο παγωτατζίδικο μπήκε εν εξάλλω καταστάσει ο Λαυρεντιάδης, «δεσποινίς Λίτσα, χαράς ευαγγέλια, έρχεται στο Ζάλογγο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας!» Η συζήτηση έπρεπε να μαζευτεί.
Ο νεαρός όμως δεν μάσησε, «επαναλαμβάνω, έγινε το επιθυμητό;», «όχι, ένα παγωτό και έξω απ’ την πόρτα», «καλά, ούτε στον εχθρό μου να μην τύχει» αναστέναξε ο Φιτ. Απ’ το ύφος της μητρός του ωστόσο κατάλαβα ότι κάτι αποσιωπούσε. Η ιστορία έκρυβε μία ουρά.
Μην έχεις όμως καμία έννοια, θα μάθω και θα σου πω.
Ελεύθερα, 15.02.2026
