Η εικόνα στο «Στέλιος Κυριακίδης» δεν ήρθε ως κάτι αποκομμένο, αλλά ως φυσική συνέχεια όσων έδειξε η Ομόνοια στο φινάλε του 2025. Όπως ακριβώς συνέβη και απέναντι στον Εθνικό Άχνας, έτσι και κόντρα στον Ακρίτα το έργο γράφτηκε με τον ίδιο «καμβά»: προβάδισμα 1-0 στο ημίχρονο, έλεγχος, υπομονή και στη συνέχεια «πράσινη» καταιγίδα στο δεύτερο μέρος. Ένα μοτίβο που μόνο τυχαίο δεν είναι και αποτυπώνει ξεκάθαρα τη φετινή ταυτότητα της ομάδας του Χένινγκ Μπεργκ.
Η Ομόνοια του 2025-26 έχει μάθει να «διαβάζει» τα παιχνίδια, να τα κρατά εκεί που τη βολεύει και, όταν πατήσει γκάζι, να μην αφήνει κανένα περιθώριο στον αντίπαλο. Δεν είναι μόνο θέμα ποιότητας, αλλά κυρίως αποτελεσματικότητας. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους: 38 γκολ σε 16 αγωνιστικές, δηλαδή 2,3 τέρματα ανά παιχνίδι, η κορυφαία επίθεση του πρωταθλήματος. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι τα 23 από αυτά τα 38 γκολ ήρθαν στο δεύτερο ημίχρονο, ποσοστό που νετατρέπεται σε 60,53%, στοιχείο που δείχνει ομάδα με φυσικές δυνάμεις, σωστή διαχείριση και πνευματική ανωτερότητα.
Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκε ο Μαέ. Ο Βελγομαροκινός φορ, με δύο γκολ, έφτασε τα επτά στο πρωτάθλημα και υπενθύμισε σε όλους πως όταν είναι υγιής και σε ρυθμό, αποτελεί μόνιμη πηγή κινδύνου για κάθε άμυνα. Με τα δύο τέρματά του, μείωσε τη διαφορά από τον Σεμέδο στα τρία, μπαίνοντας για τα καλά στη μάχη των τοπ σκόρερ, ενώ δείχνει έτοιμος να αποτελέσει κρίσιμο κρίκο στην πορεία της Ομόνοιας προς τους μεγάλους στόχους.
Ο Σεμέδο, από την άλλη, μπορεί να μην βρήκε δίχτυα, όμως επιβεβαίωσε τον κομβικό του ρόλο, «σερβίροντας» έτοιμο γκολ στον Μαέ και συνεχίζοντας να ηγείται τόσο δημιουργικά όσο και εκτελεστικά. Ο Τάνκοβιτς είχε επίσης πολύ θετική παρουσία, συμμετείχε ενεργά στο παιχνίδι και έβαλε τη σφραγίδα του στις στατικές φάσεις, ενώ ο Παναγιώτου απέδειξε ξανά γιατί εξελίσσεται σε πολύτιμο «κρυφό φορ», βρίσκοντας δίχτυα και στο ξεκίνημα του 2026.
Σημαντική ήταν και η παρουσία του Αγκουζούλ, ο οποίος κάλυψε ιδανικά το κενό του τιμωρημένου Κουλιμπαλί, κάνοντας την απουσία του σχεδόν να ξεχαστεί. Ο Μασούρας συνέχισε τις υψηλές του πτήσεις, μοιράζοντας δύο ασίστ και δείχνοντας πόσο καθοριστικός μπορεί να γίνει από τη δεξιά πλευρά, ενώ ο Φαμπιάνο, στη μοναδική φορά που χρειάστηκε να επέμβει στο σουτ του Αθανασίου, δήλωσε «παρών». Ακόμη και ο Γιόβετιτς, που δεν βρήκε γκολ, έδειξε ότι βρίσκεται κοντά, με την τύχη να του γυρίζει την πλάτη στο δοκάρι, σε μια φάση που θα μπορούσε να δώσει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις στη νίκη.
Συνολικά, η Ομόνοια δείχνει να μπαίνει στο 2026 με φόρα, αυτοπεποίθηση και ξεκάθαρο πλάνο. Παίζει με ρυθμό όταν πρέπει, χτυπά με ακρίβεια όταν βρίσκει χώρους και, κυρίως, δείχνει πως διαθέτει το βάθος και την ποιότητα για να αντέξει στη διάρκεια.
