Η οδήγηση είναι από τις πιο αυτονόητες πράξεις ανεξαρτησίας. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο, ακολουθείς τη γνωστή διαδρομή και φτάνεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι όμως, ο τρόπος που οδηγούμε – πότε, πόσο συχνά και μέχρι πού – μπορεί να αποκαλύπτει περισσότερα για την υγεία μας απ’ όσα φανταζόμαστε, ειδικά όσο μεγαλώνουμε.
Νέα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν ότι μικρές αλλαγές στην οδηγική συμπεριφορά ενδέχεται να αποτελούν πρώιμο «καμπανάκι» για γνωστική έκπτωση. Σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Neurology, ερευνητές παρακολούθησαν ηλικιωμένους οδηγούς μέσω απλών αισθητήρων τύπου GPS, καταγράφοντας τις καθημερινές τους μετακινήσεις για αρκετά χρόνια.
Τα ευρήματα ήταν σαφή: άτομα με ήπια γνωστική διαταραχή άρχιζαν σταδιακά να οδηγούν λιγότερο, να αποφεύγουν τη νύχτα, να κινούνται πιο κοντά στο σπίτι και να επιλέγουν όλο και πιο προβλέψιμες διαδρομές. Χωρίς ιατρικές εξετάσεις, μόνο από τα δεδομένα οδήγησης, οι επιστήμονες μπορούσαν να ξεχωρίσουν ποιοι παρουσίαζαν γνωστικές αλλαγές με εντυπωσιακή ακρίβεια.
Για τις οικογένειες, αυτό αλλάζει τα δεδομένα. Αντί η ανησυχία να ξεκινά μετά από ένα ατύχημα ή μια επικίνδυνη στιγμή σύγχυσης, η τεχνολογία μπορεί να δώσει έγκαιρα, αντικειμενικά σημάδια. Όχι για να αφαιρεθεί η αυτονομία, αλλά για να υπάρξει πρόληψη, υποστήριξη και σωστός σχεδιασμός.
Η οδήγηση δεν είναι απλώς μετακίνηση. Είναι καθρέφτης λειτουργικότητας, μνήμης και συγκέντρωσης. Και ίσως, στο κοντινό μέλλον, το αυτοκίνητο να αποδειχθεί ένας απρόσμενος σύμμαχος στην έγκαιρη φροντίδα της υγείας μας.
