Αγανάκτηση και αγωνία εκφράζει η Παγκύπρια Οργάνωση Τυφλών σε σχέση με το νομοσχέδιο για την αναπηρία το οποίο χαρακτηρίζει ως «μεγάλο φιάσκο», επισημαίνοντας ότι «χιλιάδες άτομα με σοβαρές αναπηρίες μένουν πίσω».
Η Οργάνωση, σε ανακοίνωσή της, αναφέρει ότι επιθυμεί όπως στη νέα νομοθεσία προβλέπεται στην πράξη η εφαρμογή χωρίς εκπτώσεις του δικαιώματος των ατόμων με αναπηρίες στην ανεξάρτητη διαβίωση και έγκαιρη και πλήρη συμμετοχή, προσβάσιμη πληροφόρηση και συμπερίληψη στην κοινότητα.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της Παγκύπριας Οργάνωσης Τυφλών:
Τεράστια απογοήτευση προκαλούν οι διατάξεις του νέου νομοσχεδίου για την αναπηρία που είδαν το φως της δημοσιότητας. Στοχεύει στη συντήρηση των επιδομάτων ως έχουν, αφού κανένα από τα υφιστάμενα επιδόματα, χορηγίες και παροχές για τα άτομα με αναπηρίες δεν αυξάνεται, ενώ υφιστάμενες νομοθεσίες για παροχές και υπηρεσίες καταργούνται ή υποβαθμίζονται.
Δε λαμβάνονται ούτε στο ελάχιστο υπόψη οι πραγματικές ανάγκες των πολιτών με σοβαρές αναπηρίες, ιδιαίτερα αυτών που χρήζουν αυξημένης εντατικής υποστήριξης, ώστε να είναι σε θέση να έχουν ίσες ευκαιρίες με τους υπόλοιπους πολίτες. Τα πενιχρά επιδόματα και παροχές για την αναπηρία, μένουν καθηλωμένα για μεγάλες χρονικές περιόδους και χάνεται μια μοναδική ευκαιρία να αναπροσαρμοστούν ανάλογα.
Γίνεται επίσης στη νέα νομοθεσία απλή και τυπική αναφορά σε ενσωμάτωση των προνοιών αριθμού προηγούμενων νόμων και κανονισμών χωρίς την εξολοκλήρου ενσωμάτωση τους και αύξηση με βάση τις πραγματικές ανάγκες των ατόμων με αναπηρίες. Η αναφορά σε υφιστάμενες νομοθεσίες είναι ιδιαίτερα προβληματική, καθότι εμπεριέχει σύμφυτους κινδύνους και δημιουργεί αντιφάσεις και συγκρούσεις μεταξύ του νέου νομοσχεδίου και των προηγούμενων Νόμων, Διαταγμάτων κτλ.
Οι διατάξεις ετοιμάστηκαν εν κρυπτώ και πίσω από κλειστές πόρτες με καθ’ όλα μη δημοκρατικές διαδικασίες, αναδεικνύοντας άλλη μια φορά ότι η χώρα μας δεν είναι μια «κανονική δημοκρατία». Προβλέπουν διακρίσεις, ανισότητες, οπισθοδρόμηση, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποβάθμιση του υφιστάμενου καθεστώτος και στέρηση από τα άτομα με αναπηρίες του δικαιώματος ανεξάρτητης διαβίωσης και ελεύθερης επιλογής χωρίς διακρίσεις.
Τα άτομα με αναπηρίες δε ζητούν ελεημοσύνη από το κράτος αλλά την κατοχύρωση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τους, όπως αυτά διασφαλίζονται από τη σχετική σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών. Με το προτεινόμενο Νομοσχέδιο δημιουργείται ένα πάτωμα ελαχίστων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα δικαιώματα αυτά ισοπεδώνονται και συμμετρικοποιούνται, με τρόπο ώστε το πάτωμα αυτό να είναι γεμάτο τρύπες μέσα από τις οποίες οι πολίτες με αναπηρίες να βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση ανάλογα με τις διαθέσεις του Υφυπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας.
Το κράτος προπαγανδίζει ότι με το νομοσχέδιο ενδιαφέρεται για τους πολίτες με αναπηρίες, ενώ στην πράξη η ευρεία διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στην Αρμόδια Αρχή είναι τέτοια που θα λειτουργεί σε βάρος των πολιτών αυτών και θα συμβάλει στην αύξηση απότομα του χάσματος όσον αφορά τα έξοδα των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες και των ατόμων χωρίς αναπηρία, οδηγώντας τους στον αποκλεισμό και στην εξαθλίωση.
Το προτεινόμενο νομοσχέδιο περιλαμβάνει επίσης μια τεράστια πλεκτάνη εκβιαστικού διλήμματος!
Προβλέπει, συγκεκριμένα, ότι όλα τα άτομα με αναπηρίες θα ενταχθούν αναγκαστικά στη νέα νομοθεσία, ενώ μέσα σε τρεις μήνες από την εφαρμογή της θα μπορούν να ζητήσουν να επιστρέψουν στο υφιστάμενο καθεστώς επιδομάτων, συνθέτοντας έτσι 2 κατηγορίες πολιτών με αναπηρίες με διαφορετικά δικαιώματα, άρα πολίτες με αναπηρίες, 2 ταχυτήτων. Άτομα που θα μεταφερθούν χωρίς τη θέληση τους στο νέο καθεστώς δε θα έχουν ερείσματα στο παλαιό καθεστώς, έστω και αν πολλές από τις υφιστάμενες πρόνοιες είναι ευνοϊκότερες για τα άτομα με αναπηρίες από αυτές στη νέα νομοθεσία, ενώ άτομα που θα ζητήσουν να παραμείνουν στο παλαιό καθεστώς δε θα έχουν ερείσματα στη νέα νομοθεσία, όπως είναι ο νέος θεσμός του προσωπικού βοηθού εργασίας.
Αίτημα της Παγκύπριας Οργάνωσης Τυφλών ήταν και είναι όπως όλα τα άτομα με αναπηρίες επωφελούνται φυσιολογικά και κατ’ ελάχιστον των δικαιωμάτων που απορρέουν από το προηγούμενο καθεστώς όπως αυτά θα αυξάνονται στο μέλλον με οποιαδήποτε νέα νομοθεσία.
Στις πλείστες διατάξεις της νέας νομοθεσίας τίθεται ο ηλικιακός περιορισμός των 65 ετών κατά την υποβολή της αίτησης. Οι ανάγκες ενός προσώπου με αναπηρία οπωσδήποτε δεν σταματούν ούτε μπορεί να πει κάποιος ότι είναι διαφορετικές στους πολίτες με αναπηρίες άνω των 65 χρόνων αλλά εξακολουθούν να είναι οι ίδιες, είναι μάλιστα αυξημένες και αυξάνονται με τη γήρανση του οργανισμού. Η πρόθεση της Κυβέρνησης να αποκλείσει ομάδες αιτητών με αναπηρίες από το επίδομα Προσωπικής Βοήθειας και Κατ’ Οίκον Φροντίδας για να το παράσχει σε νέους δικαιούχους, ηλικίας κατά την αίτηση τους κάτω των 65 ετών, που σήμερα ίσως να μην πιστοποιούνται ως άτομα με σοβαρές αναπηρίες αποτελεί στοιχείο διάκρισης λόγω ηλικίας ή ακόμα και εισαγωγή ηλικιακού ρατσισμού και απομόνωσης των ατόμων που βρίσκονται στην ηλικία αυτή και αποκλεισμό τους από τις πολιτικές για την αναπηρία που ισχύουν για τις υπόλοιπες ομάδες.
Όπως είναι διατυπωμένο το νομοσχέδιο το 65 έτος της ηλικίας ενός ατόμου με αναπηρία δεν θα είναι εορτασμός γενεθλίων αλλά μάλλον θα μοιάζει με την κηδεία των δικαιωμάτων του.
Η νέα νομοθεσία διατηρεί των περί του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος νόμο και άλλες νομοθεσίες, δεσμεύοντας χιλιάδες πολίτες με αναπηρίες με χαμηλά εισοδήματα και πολίτες ηλικίας άνω των 65 χρόνων στις αναχρονιστικές νομοθεσίες με τις οποίες παραβιάζονται κατάφορα ανθρώπινα δικαιώματα και προβλέπονται αυστηρά κοινωνικοοικονομικά κριτήρια.
Με βάση τις διατάξεις της νέας νομοθεσίας διάφορες ομάδες δικαιούχων, δε θα έχουν κανένα έρεισμα σε ωφελήματα που απορρέουν από την ιδιότητα του δικαιούχου υφιστάμενων επιδομάτων, όπως είναι η ειδική διατίμηση στο ηλεκτρικό ρεύμα, τα μειωμένα τέλη στις επικοινωνίες, η δωρεάν συμμετοχή σε εκπαιδευτικά προγράμματα, οι εκπτώσεις σε δημοτικούς φόρους, σε θέματα διακίνησης κλπ.
Παράνομη, είναι επίσης, η πρόνοια της νέας νομοθεσίας σύμφωνα με την οποία ως ημερομηνία καταβολής των ωφελημάτων θα ορίζεται η ημερομηνία αξιολόγησης του αιτήματος ενός ατόμου και όχι η ημερομηνία καταχώρησης του αιτήματος του. Μια τέτοια διατύπωση δεν υπάρχει σε καμιά χώρα της Ευρώπης και αποσκοπεί στη νομιμοποίηση των παραλήψεων και αδυναμιών του κράτους και των σκόπιμων πολύμηνων καθυστερήσεων εξέτασης αιτήσεων των ατόμων με αναπηρίες χωρίς δική τους υπαιτιότητα, ενώ η αναπηρία τους υφίσταται από την ημερομηνία υποβολής της αίτησης ή και προγενέστερα.
Θεωρούμε ότι, όπως γίνεται σε όλες τις δημοκρατικές χώρες της Ευρώπης που σέβονται την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των πολιτών τους, θα πρέπει να καταβάλλονται τα μηνιαία επιδόματα που δικαιούνται από την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης τους.
Η Παγκύπρια Οργάνωση Τυφλών επιθυμεί όπως στη νέα νομοθεσία προβλέπεται η στην πράξη εφαρμογή χωρίς εκπτώσεις του δικαιώματος των ατόμων με αναπηρίες στην ανεξάρτητη διαβίωση και έγκαιρη και πλήρη συμμετοχή, προσβάσιμη πληροφόρηση και συμπερίληψη στην κοινότητα, χωρίς να υιοθετούνται με αυτή πολιτικές οπισθοδρόμησης και αναχρονισμού που ανάγονται στις δεκαετίες του 1960 και 1970 και χωρίς να εισάγονται με το προτεινόμενο Νομοσχέδιο διακρίσεις, πολιτικές εξαναγκασμού σε ελέγχους προσωπικών επιλογών και αποκλεισμοί χιλιάδων πολιτών με αναπηρίες από όλους τους τομείς της ζωής.
