Μεγάλης σημασίας είναι η συνάντηση του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτζ στην Κύπρο, στο περιθώριο της Άτυπης Συνόδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θα διεξαχθεί στις 23-24 Απριλίου.
Ο λόγος είναι το (ενδεχόμενο) «ναυάγιο» του προγράμματος για το μαχητικό αεροσκάφος 6ης γενιάς, δηλαδή του προγράμματος FCAS με στόχο την αντικατάσταση των μαχητικών αεροσκαφών Rafale και Eurofighter.
Σύμφωνα με την Handelsblatt, οι γαλλογερμανικές διαπραγματεύσεις απέτυχαν να επιτύχουν συμφωνία μεταξύ της Dassault Aviation και της Airbus.
Στο πλαίσιο αυτό και ενόψει της Άτυπης Συνόδου Κορυφής στην Κύπρο, ο Γερμανός Καγκελάριος πρέπει να αποφασίσει αν το Βερολίνο θα παραμείνει μέρος του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού στρατιωτικού προγράμματος του αιώνα.
Το Βερολίνο ενδέχεται να «θάψει» το FCAS αυτή την εβδομάδα, εάν ο Μερτς δεν αλλάξει γνώμη.
Γερμανικά μέσα ενημέρωσης, σε μία προσπάθεια να συνοψίσουν τα δεδομένα σημειώνουν ότι το έργο «πιθανότατα θα εγκαταλειφθεί την επόμενη εβδομάδα, εκτός αν ο Μερτς αλλάξει ξανά γνώμη υπό την πίεση του Μακρόν».
Οι «καλές» παραγγελίες και η δύσκολη θέση της Ισπανίας
Πάντως η Ισπανία, που καλύπτει το 33% ενός προγράμματος που εκτιμάται στα 100 δισ. ευρώ, δεν συμμετέχει σε αυτή τη συνάντηση.
Το αδιέξοδο δεν είναι κάτι νέο, και η δεύτερη του FCAS, (που θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει το δοκιμαστικό), έχει μπλοκαριστεί από τον Ιανουάριο του 2025.
Πίσω από τη «βιομηχανική σύγκρουση» υπάρχει μια εμπορική πραγματικότητα που εξηγεί γιατί η Dassault διαπραγματεύεται χωρίς φόβο.. «αποτυχίας».
Το Ινδικό Συμβούλιο Αμυντικών Προμηθειών ενέκρινε στις 12 Φεβρουαρίου την αγορά 114 επιπλέον Dassault Rafale στο πλαίσιο του προγράμματος MRFA (18 έτοιμα προς πτήση και 96 κατασκευασμένα τοπικά) έναντι περίπου 39 δισ. δολαρίων.
Μαζί με τα 36, ήδη, σε υπηρεσία και τα 26 Rafale M που υπογράφηκαν το 2025, το Νέο Δελχί έχει δεσμευτεί για περισσότερα από 170 αεροσκάφη.
Παρά το γεγονός ότι η συμφωνία παραμένει μπλοκαρισμένη λόγω διαφωνίας για πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα, η Ινδία έχει ήδη αποφασίσει και δεν επέλεξε το Eurofighter Typhoon (που θα αποκτήσει η Τουρκία).
Η Dassault έκλεισε το οικονομικό έτος 2025 με 220 Rafale σε εκκρεμότητα παράδοσης, ενώ παρέδωσε 26 μέσα στο έτος και στοχεύει να αυξήσει την παραγωγή στα 35 ετησίως έως το 2030.
Το Eurofighter, με τέσσερις χώρες-εταίρους, παράγει σήμερα μεταξύ 12 και 14 αεροσκαφών ετησίως. Περίπου το 50% των πωλήσεων του Rafale είναι διεθνείς, ενώ στο Typhoon το ποσοστό δεν φτάνει το 23%.
«Όποιος πουλά ευρωπαϊκό μαχητικό που επιχειρεί, μπορεί να αντέξει να ρισκάρει ακόμη και της 6ης γενιάς, αν δεν του δοθεί αυτό που ζητά», λένε αμυντικοί αναλυτές.
Ισπανία: €700 εκατ. και θέση στο «τραπέζι»
Από την άλλη πλευρά, η Μαδρίτη διατηρεί χαμηλό προφίλ από την αρχή και υπερασπίζεται το αρχικό σχήμα των τριών ισότιμων εταίρων.
Η ισπανική Indra που συντονίζει το πρόγραμμα από το 2022, ηγείται των πυλώνων αισθητήρων και combat cloud και έχει δεσμευτεί για περισσότερες από 1.000 εξειδικευμένες θέσεις εργασίας.
Το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε τον Νοέμβριο του 2025 το πρόγραμμα SIAGEN, με πρόβλεψη άνω των 700 εκατ. ευρώ, ακριβώς για να προστατεύσει τις εθνικές δυνατότητες από «τη σύνθετη δυναμική» των άλλων δύο εταίρων.
Τον Σεπτέμβριο είχε ήδη εγκριθεί επιπλέον δάνειο 350 εκατ. ευρώ προς την Indra και την Airbus Spain για την προώθηση των μελετών.
Ο διευθύνων σύμβουλος της Indra, José Vicente de los Mozos, ανέφερε από τις Βρυξέλλες τον Νοέμβριο, ότι «αν η Ισπανία συνεισφέρει το 33% στο FCAS, πρέπει να λάβει το 33% του οφέλους». Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η «εξίσωση» δεν αποφασίζεται από την Indra ή το Υπουργείο Άμυνας, αλλά από το τι θα πει ο Μερτς στον Μακρόν την Πέμπτη στην Κύπρο.
Το γερμανικό «plan B»
Το Βερολίνο εξετάζει εδώ και μήνες την επιλογή δύο ξεχωριστών μαχητικών εντός του FCAS (ένα γαλλικό και ένα ισπανογερμανικό), διατηρώντας κοινά το combat cloud και τα drones.
Το συνδικάτο IG Metall και η ένωση βιομηχανίας BDLI στηρίζουν αυτό το σενάριο, ενώ η Saab έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμετοχής σε ένα εναλλακτικό σχήμα με Μαδρίτη και Βερολίνο.
Το σενάριο αυτό θα θύμιζε το μοντέλο του Eurofighter, με Ισπανία και Γερμανία στην ίδια πλευρά.
«Εάν επιτευχθεί κάτι τέτοιο, δεν μας εκπλήσσει στο μέλλον να δούμε ένα τέτοιο μαχητικό στα «χέρια» της Άγκυρας», υπογραμμίζουν οι ίδιοι αναλυτές.
Ωστόσο, αυτό συνεπάγεται απώλεια δυνατοτήτων όπως επιχειρήσεις από αεροπλανοφόρα (που απαιτεί η Γαλλία και κατέχει η Dassault), ενσωμάτωση πυρηνικών όπλων και πρόσβαση σε μια ισχυρή εξαγωγική αγορά, όπως αυτή που στηρίζει σήμερα το Rafale.
naftemporiki.gr
Εγγραφή στο Newsletter
