Πριν από μερικές μέρες διερευνήσαμε και αναδείξαμε την περίπτωση κατά την οποία ιδιωτικό σχολείο στη Λεμεσό, αρνήθηκε σε μαθητή με αναπηρία να έχει συνοδό παρά το γεγονός ότι η αρμόδια Αρχή πιστοποίησε ότι του ήταν απαραίτητος για τη φοίτησή του.
Το σχολείο επικαλέστηκε «εσωτερικούς κανονισμούς», από τους οποίους όχι μόνο δεν προκύπτει η παροχή ειδικής εκπαίδευσης (αν είναι δυνατόν), αλλά δεν δόθηκε το δικαίωμα στο παιδί να έχει σχολικό συνοδό, τον οποίο θα πλήρωνε η μητέρα του! Σε αυτούς τους εσωτερικούς κανονισμούς αρκέστηκε και το υπουργείο Παιδείας, το οποίο δέχθηκε επισήμανση από την Επίτροπο του Παιδιού, η οποία τόνισε το αυτονόητο.
Ότι δεν είναι δυνατό αυτό να συμβαίνει και πως κανένας εσωτερικός κανονισμός δεν μπορεί να είναι υπεράνω συμβάσεων που κατοχυρώνουν ανθρώπινα δικαιώματα. Από αυτή την υπόθεση, προκύπτει και το εξής: Εάν εγώ θέλω να ανοίξω μια ιδιωτική εταιρεία αλλά οι εσωτερικοί της κανονισμοί θα αναφέρουν ότι δεν θα πληρώνει φόρο, είναι εντάξει; Μέχρι πού μπορεί πλέον να φτάσει το «ό,τι θέλει κάμνει ο καθένας»;
ΛΙΑ
