Μαθήματα ζωής, δύναμης και πίστης δίνει η μικρή Έλσα, που πάλεψε με τον καρκίνο και βγήκε νικήτρια. Η ιστορία της προκαλεί συγκίνηση, μα ταυτόχρονα γεννά και απέραντο θαυμασμό για αυτή την 11χρονη ηρωίδα και την οικογένειά της που παρά τη σκληρή διάγνωση και την ατυχία τους -αφού η περίπτωσή της αποτελεί μία στα δυο εκατομμύρια- παρέμειναν δυνατοί και ενωμένοι και μαζί κατάφεραν να κερδίσουν αυτή την άνιση μάχη.
Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου, η μητέρα της Έλσας, Στέλλα Γεωργίου, μιλά στο philenews για την περιπέτεια που έζησαν τον τελευταίο χρόνο και στέλνει τα δικά της μηνύματα προς όλους τους αποδέκτες.
Το μακάβριο όραμα που οδήγησε στη διάγνωση
Όπως μας διηγείται, «όλα ξεκίνησαν στις τον Μάη του 2025, όταν η Έλσα άρχισε να έχει πόνους στην κοιλιά τα βράδια. Αυτό συνεχίστηκε για πέντε νύχτες, ενώ δύο φορές της προκάλεσε και εμετό. Την πήγαμε στον γιατρό και μας είπαν ότι είχε γαστρίτιδα. Όμως, βλέπαμε ότι δεν ήταν ένας απλός πόνος. Έχω άλλα τρία παιδιά -ένα αγόρι 12 ετών και δύο κορίτσια 11 και 5 ετών- και δεν το είχα ξαναδεί.
Μέχρι που έφτασε η Κυριακή και συνέβη κάτι που μας ταρακούνησε. Το βράδυ ήρθε και μου είπε “μάμα, πάω να κοιμηθώ, αγαπώσε”. Τότε ξαφνικά μου ήρθε η σκέψη ότι βρισκόμουν σε μία εκκλησία και το μωρό ήταν στο φέρετρο. Ήταν πολύ παράξενο. Δεν ξέρω αν ονομάζεται προειδοποίηση, ένστικτο, Θεός ή Παναγία, αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω».
«Πήγε για ένα απλό τσεκ-απ και δεν ξαναγύρισε σπίτι για μήνες»
Την επόμενη μέρα, Δευτέρα 5 Μαΐου 2025, οι γονείς της Έλσας, αποφασισμένοι να μάθουν τι συμβαίνει, την πήγαν για τσεκ-απ στην παιδίατρο που την παρακολουθούσε. Η μητέρα της θυμάται ότι η γιατρός κατά την εξέταση κάτι δεν άκουσε καλά στον πνεύμονα και τους έστειλε για ακτινογραφίες. Από εκεί άρχισαν τα δύσκολα.
«Άμεσα μας είπαν να πάμε στο Γενικό Νοσοκομείο για να κάνουμε αξονική τομογραφία (CT scan), όπου κατέδειξε την ύπαρξη μίας μάζας 10-11 εκατοστά στην περιοχή του θώρακα, πίσω από το διάφραγμα, τον πνεύμονα και τους νεφρούς, ενώ είχε μετακινήσει και την καρδιά. Ταυτόχρονα, ο ένας πνεύμονας ήταν γεμάτος υγρό και υπολειτουργούσε. Έτσι, τη Δευτέρα το βράδυ εισήχθη στο Μακάρειο Νοσοκομείο», λέει η κ. Στέλλα.
«Ακολούθως, την επόμενη μέρα, μας είπαν ότι πρέπει επειγόντος να αφαιρεθεί το υγρό από τον πνεύμονα και να σταλεί για εξετάσεις. Στο μεταξύ μπήκαμε στο παιδοογκολογικό. Μας έλεγαν ότι δεν είναι καλά τα πράγματα και έπρεπε να προχωρήσουμε άμεσα την επόμενη κιόλας ημέρα σε βιοψία. Εγώ είχα πανικοβληθεί. Λάμβανα μηνύματα αβεβαιότητας εκ μέρους των γιατρών, ενώ όταν μας είπαν να προετοιμαστούμε για το χειρότερο σενάριο, τότε έκλεισε μέσα μου η πόρτα και αποφασίσαμε να πάμε το εξωτερικό σε πιο εξειδικευμένο κέντρο. Έτσι δεν κάναμε εκεί τη βιοψία. Μετά από συνεννόηση με το Υπουργείο Υγείας αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε με έξοδα δικά μας στην Γερμανία και στο “Charité Universitätsmedizin Berlin”. Να μην παρεξηγηθώ, οι παιδοογκολόγοι των παιδιών μας στο Μακάρειο δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε σύγκριση με τους γιατρούς του Charité· όμως τους λείπουν ο εξοπλισμός, το σύστημα και η οργάνωση λόγω γραφειοκρατίας».
Έτσι ξεκίνησαν όλα. Όπως μας λέει η μητέρα της, «το παιδί πήγε τη Δευτέρα στον παιδίατρο για ένα τσεκ-απ και δεν ξαναήρθε σπίτι για μήνες».
Το δύσκολο ταξίδι στη Γερμανία
Στις 10 Μαΐου η Έλσα συνοδευόμενη από τη μητέρα της μεταφέρθηκε με αεροδιακομιδή στο Βερολίνο, ενώ ο πατέρας της έφτασε αργότερα με επιβατική πτήση. Η κ. Στέλλα θυμάται πως είχαν μία πολύ δύσκολη πτήση. Το μωρό έχανε συνέχεια οξυγόνο και ο πιλότος αναγκάστηκε να πετάει χαμηλά. Όμως, όταν τελικά έφτασαν στο Βερολίνο, αμέσως ένιωσαν όταν είναι σε καλά χέρια. «Ο Γερμανός γιατρός που μας υποδέχθηκε, μας είπε ότι η κόρη του είχε λεμφικό καρκίνο και την θεράπευσαν πλήρως. Οπότε νιώσαμε ότι κάναμε ένα βήμα προς κάτι θετικό».
Η «μία στα δύο εκατομμύρια» διάγνωση
«Με το που φτάσαμε στο νοσοκομείο», εξιστορεί η μητέρα, «η Έλσα πέρασε από όλες τις εξετάσεις από την αρχή για να βεβαιωθούν για τα δεδομένα οι Γερμανοί γιατροί. Από το υπερηχογράφημα και μόνο, είδαν ότι πρόκειται για σάρκωμα. Μας είπαν ότι υπάρχει η μάζα στην περιοχή του θώρακα, αλλά υπήρχαν και άλλα στίγματα στους πλησιέστερους λεμφαδένες. Στο μεταξύ, ήρθαν πολύ γρήγορα και τα αποτελέσματα από το Καραϊσκάκειο για το υγρό που αφαιρέθηκε από τον πνεύμονα, τα οποία έδειξαν ότι μέσα στο υγρό υπήρχαν καρκινικά κύτταρα ραβδομυοσαρκώματος».
Μετά έγινε και η βιοψία, η οποία δυστυχώς, επιβεβαίωσε τις ανησυχίες τους. Όπως μας διηγείται η μητέρα, η βιοψία, αντί για δύο ώρες που αρχικά θα κρατούσε διήρκησε έξι ώρες. Για να πάρουν δείγμα, έπρεπε να αφαιρέσουν όλα τα όργανα και τα ξανατοποθετήσουν στη θέση τους.
Η βιοψία επιβεβαίωσε το Καραϊσκάκειο ότι πρόκειται για επιθετικού τύπου ραβδομυοσάρκωμα σταδίου 4 (Stage 4 very high risk alveolar rhabdomyosarcoma), ενώ εντοπίστηκε το γονίδιο Pax 3-Foxo1. Σύμφωνα με την κ. Στέλλα, «το εν λόγω γονίδιο κάνει τον καρκίνο να είναι πιο επιθετικός, να εξαπλώνεται πιο γρήγορα, ενώ σχεδόν πάντα επανέρχεται. Είχαμε την χειρότερη των χειροτέρων διάγνωση. Η περίπτωση της Έλσας ήταν μία στα δύο εκατομμύρια».
Οι γονείς της Έλσας, όμως στάθηκαν δυνατοί και πείσμωσαν. Δεν το έβαλαν κάτω και δεν παρέδωσαν τα όπλα.
Ερωτηθείσα ποια ήταν η πρώτη αντίδρασή της, η μητέρα της Έλσας απαντά πως στο άκουσμα αυτής της διάγνωσης, αμέσως είπε στον σύζυγό της ότι θα κάνουν ότι χρειαστεί για να βγει νικήτρια το παιδί τους.
«Μάμα έχω εγώ καρκίνο;»
Η Έλσα έμαθε τα άσχημα νέα από τους γιατρούς, οι οποίοι της το ανακοίνωσαν στην παρουσία των γονέων της. Της είπαν ότι η μάζα είναι καρκίνος και ότι «πρέπει να του χορηγήσουν κάποια φάρμακα τα οποία θα σε κάνουν να νιώθεις άρρωστης, αλλά να ξέρεις ότι σκοτώνουν τον καρκίνο», με την Έλσα να τους απαντά μονολεκτικά με ένα στεγνό «ΟΚ».
Όταν έφυγαν οι γιατροί, η Έλσα στράφηκε στην κ. Στέλλα και τη ρώτησε: «μάμα έχω εγώ καρκίνο;», με τη μητέρα της να της απαντά καταφατικά.
«Με ρώτησε αν θα πεθάνει κι εγώ της εξήγησα πως υπάρχουν πάρα πολλοί τύποι καρκίνου, υπάρχουν περιπτώσεις που το ξεπερνούν, υπάρχουν άλλοι που πεθαίνουν σε τέσσερεις μήνες, ή και άλλοι που το ξεπερνούν μετά από χρόνια», εξιστορεί η κ. Στέλλα.
Η Έλσα απόρησε με όσα άκουγε και της είπε «μα αφού είχα γαστρίτιδα», με τη μητέρα της να της απαντά πως «τελικά δεν είναι αυτό που νομίζαμε και πρέπει να μείνουμε εδώ για όσο χρειαστεί».
Ο πρώτος άνθρωπος στην Κύπρο που ενημερώθηκε από την ίδια τη Στέλλα για τη διάγνωσή της ήταν ο μεγάλος της αδελφός, η αντίδραση του οποίου ήταν ότι ακριβώς χρειαζόταν για να της δώσει δύναμη. Τον πήρε τηλέφωνο και του είπε ότι έχει καρκίνο, με εκείνον να της απαντά «μην ανησυχείς. Θα τον κερδίσουμε!». Με δύο κουβέντες της έδωσε θάρρος.
Η χημειοθεραπεία με το «φάρμακο του κόκκινου διαβόλου»
Η Έλσα ξεκίνησε άμεσα χημειοθεραπείες. Όπως μας εξηγεί η μητέρα της, το φάρμακο που της χορηγήθηκε ονομάζεται doxorubicin το οποίο το χαρακτηρίζουν ως «το φάρμακο του κόκκινου διαβόλου» γιατί έχει κόκκινο χρώμα και είναι το πιο τοξικό με άσχημες παρενέργειες. «Το μωρό πονούσε πολύ, έκανε εμετούς και διάρροιες, ενώ προέκυψαν και θέματα καρδιάς. Έχασε βάρος, δεν μπορούσε να πιει ούτε νερό, έχασε τα μαλλιά της. Κι εγώ της έλεγα ότι δεν θα το φοβηθούμε γιατί τούτο το φάρμακο σκοτώνει τον καρκίνο», μας λέει η μητέρα.
Παράλληλα, χρειάστηκε η μεταφορά της στο νοσοκομείο Essen, όπου υποβλήθηκε σε ακτινοθεραπείες, από τις οποίες επηρεάστηκε το πάγκρεας.
Η επανένωση της οικογένειας και το στήριγμα των φίλων
Στο μεταξύ, οι γονείς της Έλσας πηγαινοέρχονταν από Γερμανία στην Κύπρο και το αντίθετο, για να είναι κοντά σε όλα τα παιδιά. «Όταν πήγαινα εγώ Κύπρο», λέει η μητέρα, «ερχόταν Γερμανία ο πατέρας της Έλσας. Τα αδέλφια της, όμως είχαν να την δουν από τον Μάιο, μέχρι που τον Ιούλιο ταξίδεψαν κι αυτά Γερμανία με τον πατέρα τους. Στο μεταξύ, η Έλσα είχε ήδη χάσει τα μαλλιά της. Αλλά αυτό δεν τους ένοιαξε. Με το που την αντίκρισαν, την αγκάλιασαν και άρχισαν αμέσως να παίζουν. Ήταν η στιγμή που η οικογένειά μας ενώθηκε. Περάσαμε μαζί το καλοκαίρι μέχρι που τα επιστρέψαμε Κύπρο για να πάνε σχολείο. Τον Σεπτέμβρη η έννοια της Έλσας ήταν το σχολείο. Με ρωτούσε αν αγοράσαμε σχολικά».
«Μέχρι που την πρώτη μέρα του σχολείου έμαθε από μια συμμαθήτρια της ότι η δασκάλα της έβαλε ένα καρτελάκι με το όνομά της και ένα φάκελο και ότι έδινε στα άλλα τα παιδιά το έβαζε εκεί μέσα για την Έλσα. Έδειξαν ότι δεν την ξέχασαν», συνεχίζει.
Από την πρώτη στιγμή η κ. Στέλλα επικοινώνησε με το σχολείο των παιδιών και τους ενημέρωσε για τη διάγνωση. Η διεύθυνση του σχολείου και οι δάσκαλοι αμέσως οργανώθηκαν, μίλησαν με ψυχολόγους για το πως θα το χειριστούν και εξήγησαν και σε όλα τα μωρά περί τίνος πρόκειται. Ήταν όλοι δάσκαλοι και συμμαθητές δίπλα της. Μάλιστα, οι φίλες της Έλσας της έστελναν βιντεάκια και δωράκια στη Γερμανία, κάτι που της έδινε δύναμη.
Τα απίστευτα νέα και η επιστροφή στην Κύπρο
Η Έλσα έκανε συνολικά εννέα κύκλους χημειοθεραπείας που διήρκησαν από τον Μάιο μέχρι τον Νοέμβριο. Στην πορεία, όπως λέει η μητέρα της, «ευτυχώς ξεπεράστηκαν οι παρενέργειες. Βέβαια, ήταν αδύνατη, δεν μπορούσε να περπατήσει και μετακινούνταν με αναπηρικό αμαξίδιο. Μέχρι που φτάσαμε αισίως στον τελευταίο κύκλο. Τον Νοέμβριο πήγαμε για MRI. Μόλις τελείωσε η εξέταση ζήτησε να μας δει ο γιατρός. Τότε ήταν που μας είπε ότι “είναι πολύ νωρίς αλλά δεν βλέπω σημάδια καρκίνου”. Δεν το αντιλήφθηκα εκείνη τη στιγμή και του είπα ευχαριστώ θα σας ξαναδούμε. Χρειάστηκε να το επαναλάβει. Μου είπε δεν βλέπω ούτε φλεγμονή. Άρχισα και πίστευα ότι το φαντάστηκα. Γύρισα και είπα του μωρού “Έλσα μου, άκουσες τι είπε;” και μου λέει “ναι, είδες πόσο χαμογελούσε;”. Και τότε λέω αποκλείεται να το φαντάστηκα και κατάλαβα ότι έγινε κάτι μεγάλο».
«Έπρεπε, όμως, να περάσει κάποιο διάστημα για να επανέλθει το ανοσοποιητικό της Έλσας για να μπορέσει να ταξιδέψει. Εκείνο το διάστημα, μέχρι και την τελευταία στιγμή που φύγαμε από το Βερολίνο σκεφτόμουν, μήπως και έγινε κάποιο λάθος. Τελικά, αποχαιρετήσαμε γιατρούς και νοσοκόμους, τους ευχαριστήσαμε αλλά τους είπαμε ότι δεν θέλουμε να τους ξαναδούμε και φύγαμε. Στις 12 Δεκεμβρίου επιστρέψαμε στην Κύπρο και τους κάναμε όλους έκπληξη. Δεν τον ήξερε κανείς», λέει η μητέρα.
Πλέον, η Έλσα είναι στο σπίτι όπου κάνει θεραπείες συντήρησης, ενώ επισκέπτεται το Μακάρειο για εξετάσεις. Παρακολουθείται από ομάδα γιατρών με ογκολόγους, φυσιοθεπαπευτές, διατροφολόγους και άλλες ειδικότητες.
Παράλληλα, λαμβάνει μέρος σε μία δοκιμαστική μελέτη στη Γερμανία για την παραγωγή προσωπικών εμβολίων, τα οποία έχουν στόχο να εκπαιδεύσουν το ανοσοποιητικό ώστε να αναγνωρίζει τα καρκινικά κύτταρα και να τα σκοτώνει.
Η ευχή των γενεθλίων της Έλσας που έγινε πραγματικότητα
Την Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου, η Έλσα έγινε 11 ετών και το μόνο που ζήτησε σαν δώρο ήταν να επιστρέψει στο σχολείο της. Όπως και έγινε. Την περασμένη Πέμπτη στις 12 Φεβρουαρίου επέστρεψε και εκεί την περίμενε μία μεγάλη έκπληξη. Με πρωτοβουλία του σχολείου της, του ΠΑΣΚΑΛ, μαζεύτηκαν όλα τα παιδιά του δημοτικού και την υποδέχθηκαν τραγουδώντας της το «happy birthday». Έφεραν μπαλόνια και τούρτα, ενώ κρατούσαν χαρτόνια που της έγραφαν τα δικά τους μηνύματα. Ανάμεσα σε άλλα της έγραψαν: «είσαι γενναία», «είμαστε περήφανοι για σένα», «καλωσόρισες», «είσαι δυνατή».
Η μητέρα της είπε ότι όλο αυτό έδωσε ώθηση στην Έλσα. Ξεκίνησε να τρώει. Έχει όρεξη. «Επέστρεψε πίσω». Το παράδοξο είναι πως ενώ δεν είχε συνειδητοποιήσει ποτέ τι πέρασε και τι κατάφερε, αν και της το έλεγαν όλοι οι συγγενείς, όταν είδε όλα αυτά τα μηνύματα στο σχολείο της τα κατάλαβε όλα. «Κι αυτό», σύμφωνα με τη μητέρα της, «το χρωστάμε στο σχολείο της και τη δουλειά που έγινε».
Πλέον η Έλσα είναι στον δεύτερο μήνα της συντήρησης, με την οικογένειά της να ελπίζει για το καλύτερο.
Η ευχή της μητέρας της Έλσας που ελπίζουμε να πραγματοποιηθεί
Η κ. Στέλλα μοιράστηκε μαζί μας τον άθλο του παιδιού της, αλλά και τον Γολγοθά που περνούν οι γονείς των παιδιών με καρκίνο, ιδιαίτερα όταν βρίσκονται μακριά από την Κύπρο:
«Έπαθα σοκ όταν είδα πόσα μωρά από την Κύπρο ήταν άρρωστα στο νοσοκομείο στη Γερμανία. Ήμασταν συνολικά 11 οικογένειες Κυπρίων. Και έλεγα γιατί αυτά τα μωρά δεν είναι στην Κύπρο; Γιατί να μην μπορούν να τα έχουν στην χώρα μας και να χρειάζεται να πάνε στο εξωτερικό τόσες οικογένειες; Στην χώρα των ουρανοξύστων και των επενδυτών; Γιατί;».
Στο Βερολίνο, όμως μας είπε, έμεναν όλοι οι γονείς σε έναν ξενώνα κοντά στο νοσοκομείο και βοηθούσε ο ένας τον άλλο. «Οι μάνες μεταξύ μας δίνει δύναμη η μία στην άλλη. Οργανωθήκαμε όλες μαζί και θεωρούμε όλα τα μωρά δικά μας. Δεν φτάνει αυτά που περνούμε, έχουμε και τη γραφειοκρατία του κράτους. Ο καρκίνος εν μια κατάρα και το κράτος τιμωρεί μας από πάνω», είπε.
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι τα περιστατικά και ειδικά του παιδικού καρκίνου αυξάνονται στο νησί μας. Δυστυχώς, τα μωρά μας κάποια στιγμή θα έρθουν αντιμέτωποι με τη λέξη καρκίνος και θα ήταν καλό να ενεργοποιηθούν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο κομμάτι της ευαισθητοποίησης. Να μάθουν έμπρακτα στα παιδιά πως να αντιμετωπίζουν και να αγκαλιάζουν τους καρκινοπαθείς με αγάπη. Όπως έγινε και στο σχολείο της Έλσας. Το σχολείο δεν είναι εκεί για να μάθουν μόνο μαθηματικά και ιστορία, αλλά και για να γίνουν καλοί άνθρωποι», κατέληξε.
