Παρακολουθώ μια αμερικανοεβραϊκή σειρά που λέγεται Homeland, τρώγοντας φιστίκια Αιγίνης -για να μη φάω τα δάκτυλά μου –αφού αυτό που βλέπω στην οθόνη, το κακό Ιράν, οι καλοί Αμερικανοί παρέα με την καλή Μοσάντ και οι κάκιστοι Ρώσοι είναι πανομοιότυπο μ’ αυτό που ακούω και βλέπω στις καθημερινές ειδήσεις!
Ο Αγιατολάχ, ο πλανητάρχης, o Bibi, τα μαγειρέματα, ο Epstein και τα κατορθώματά του, οι πρίγκιπες και οι καλλονές, οι απάτες και τα θύματα… καθρέφτης και αντανάκλαση της σημερινής πραγματικότητας του πλανήτη.
Στο πρώτο πλάνο έρωτες και εγκλήματα, εξαφανίσεις λαών από φιλόδοξους, δυνατούς και διεφθαρμένους πολιτικούς, ήρωες και αντί-ήρωες που προτάσσουν το κορμί τους όπως η Κάρυ, η πρωταγωνίστρια της σειράς, ή στη δική μας περίπτωση κάπου εκεί στην άκρη της Μεσογείου θαλάσσης, οι μαυροφορεμένοι καβαλάρηδες, που έχουν βάλει ως στόχο ζωής να ανυψώσουν τη γαλανόλευκη στο κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα.
Η έσωθεν σημερινή κυπριακή πολιτική έχει όλα τα χαρίσματα μιας δραματικής τηλεοπτικής σειράς. Είναι τεράστια η πρόκληση για συγγραφείς και σκηνοθέτες που ασχολούνται με είδη οπερετών! Φτάνει να επιλέξουν ποια σχολή οπερέτας θα ακολουθήσουν: τη γαλλική, τη βιεννέζικη ή την αθηναϊκή. Το υλικό αφθονεί και προσφέρεται δωρεάν και οίκαδε.
Σενάρια πρωτότυπα με άρχοντες ως πρωταγωνιστές ανηθικότητας, διαφθοράς και κατάχρησης εξουσίας, κρίσεις και αναβρασμοί όλων των ειδών και διαστάσεων φορές με ημεδαπούς και αλλοδαπούς έξω από επαύλεις ή αστυνομικούς σταθμούς, ακόμη πληθώρα από κρυφές και ανομολόγητες χριστιανικές πράξεις για το καλό της ψυχής που εντυπωσιάζουν.
Χωρίς να ξεχνάμε το αμίμητο και αξέχαστο στυλ Αββακούμ ή ακόμη το καράβι που χάθηκε σ’ ανοιχτά της νήσου των Αζορών που λεγόταν Προμηθέας. Εξωσυζυγικά ή εσωσυζυγικά επεισόδια στη σκιά των Τάφων των Βασιλέων ή του Κάβο Γκρέκο… γιατί σε όλο αυτό πρέπει να δείξουμε και το τουριστικό μας πρόσωπο και τη μακραίωνη ιστορία μας. Σενάρια δοσμένα με μπόλικο άλας και πιπέρι, δραματοποιημένα από επαγγελματίες σκηνοθέτες και σκηνογράφους που έχουν ειδίκευση στο είδος. Κατά το πρότυπο πάντα όμως των γνωστών δακρύβρεχτων ελληνικών σειρών, με έντονο το συναίσθημα «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια»!
Όλο αυτό προορίζεται για κατανάλωση από μια κοινωνία που παρακολουθεί εκ του μακρόθεν και χαλαρά και από την ασφάλεια ακριβών καθιστικών των προαστίων της σύγχρονης Λεμεσού και αλλαχού, γευόμενοι μεζεδάκια και ακριβά κρασιά. Η κοινωνία προσλαμβάνει και απολαμβάνει το θέαμα, ενίοτε μιτσοκαμμά και χειροκροτεί, σπάνια αντιδρά και σπανιότερα τιμωρεί. Οι εναλλασσόμενες και αμοντάριστες εικόνες των γεγονότων είναι το θέμα που προσφέρεται και εξελίσσεται ως θέαμα το οποίο παραπέμπεται σε επεισόδια… to be continued.
Οι πολίτες σταματούν να αντιλαμβάνονται την εξουσία ως θεσμό που αποσκοπεί κυρίως στο κοινό συμφέρον, χάνουν την εμπιστοσύνη τους σ’ αυτήν και αρχίζουν να τη βλέπουν ως σκηνή δεδομένου θεάματος, που βασίζεται επάνω στον εντυπωσιασμό του κουτσομπολιού. Ένα τίκι-τόκο, για να μην πάμε μακριά. Αυτό μας ελκύει, ίσως γιατί το κουτσομπολιό και η απραξία μας απαλλάσσει από την ευθύνη και το καθήκον ν’ αντιδράσουμε και μας επιτρέπει να συνεχίσουμε αγόγγυστα και ανέξοδα αυτό που ξέρουμε.
Στο βάθος – βάθος ίσως και να μας ταιριάζει. Όπως το status quo ένα πράμα. Ίσως ακόμη γιατί το κουτσομπολιό γύρω από την πολιτική δεν είναι απλώς περιέργεια. Είναι και σύμπτωμα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος αντιδρά, αφού θεωρεί ότι και τη δική του αντίδραση θα τη κατασπαράξει αργά ή γρήγορα η Σιερολόττα της Δωράς, ή ο δράκος της Πάφου ή της Μεσαορίας.
Όπως λοιπόν εγώ παρακολουθώ τη σειρά Homeland, έτσι και η πατρίδα μου σήμερα παρακολουθεί τις συμπεριφορές της εξουσίας και κυρίως την ανυπαρξία τιμωρίας και πράττει κατά το δοκούν, έχοντας ως φάρο και πυξίδα, όχι το ζοφερό μέλλον που ανατέλλει στον ορίζοντα, αλλά τις φορές των ανέμων! Και ναι, υπάρχει – πώς να το κάνουμε, φαίνεται από χίλια μίλια – μια ιδιαίτερη αδυναμία στον κοντινό Λεβάντε.
Αυτοί είμαστε και μέσα σε αυτό το περιβάλλον ζούμε και μεγαλώνουμε νέες γενιές. Ευτυχώς σε όλο αυτό υπάρχει πάντα η σκιά της Σιερόλοττα που είναι σήμερα η βασίλισσα του παιγνιδιού. Εφόσον δεν υπάρχει πια Διγενής Ακρίτας για να ρίχνει βράχους για να φεύγουν οι κακοί, έχει σωθεί το Άγιον μύρον από τας ιεράς εκκλησίας και η Αγία Ελένη που σκότωσε τα φίδια και τους δράκους κι έσωσε τότε το νησί, μετοίκησε!
Παραδέχομαι ότι γράφοντας αυτό το κείμενο το βράδυ της Τετάρτης είμαι ακόμη βαθιά επηρεασμένη -καθότι περιπλανώμαι ακόμη – από τον κόσμο των Μύθων της Κύπρου που παρουσιάστηκε στους χώρους της μεσαιωνικής Καστελιώτισσας της πολύπαθης Χώρας από το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. Μια καταπληκτική έκθεση που σκορπίζει κέφι, χαρά, και περηφάνεια για το ποιοι είμαστε και ποιοι είναι οι αληθινοί ήρωες και τα πρότυπά μας. Κι ας είναι μύθοι! Παράγονται από εμάς και προδίδουν τον χαρακτήρα μας.
Προφανώς έχουμε ανάγκη και από δράκους και καλικάντζαρους και αγίους. Χάρηκα την έκθεση και ένιωσα την αλλαγή από το συχνό και μίζερο μοτίβο για τη μοίρα μας τη σακατεμένη που προβάλλουμε έσωθεν και έξωθεν. Είναι μια κάποια διέξοδος στη ζοφερή πραγματικότητα. Κάποιοι προτιμούν να τη βλέπουν μέσα από εκείνα τα παράξενα γυαλιά που χρησιμοποιούμε για να βλέπουμε την εικονική πραγματικότητα.
Ελεύθερα, 8.2.2026
