Δεν μας έφταναν τα οικονομικά σκάνδαλα, οι ύποπτες χρηματοδοτήσεις, οι μπίζνες του κράτους με κλειστές πόρτες, η κομματοκρατία και η ημετεροκρατία στη δημόσια ζωή, τώρα έχουμε και τις καταγγελίες κατά πολιτικών προσώπων για πράξεις τους που αφορούν θέματα οικογενειακής βίας.
Τα όσα βλέπουμε και ακούμε τελευταία είναι άκρως αποκαρδιωτικά και κυρίως ανησυχητικά. Σίγουρα, δεν υιοθετούμε τίποτα, αν δεν αποφανθεί η δικαιοσύνη. Όμως, το κλίμα που δημιουργήθηκε είναι ήδη πολύ βαρύ για όλους μας, για την κυπριακή κοινωνία.
Δύο δήμαρχοι κι’ ένας βουλευτής βρίσκονται υπό διερεύνηση για σοβαρά αδικήματα κοινωνικής συμπεριφοράς. Το σοκ για την κοινωνία είναι τεράστιο. Ο αντίκτυπος πελώριος. Όλα αυτά, οδηγούν σ’ ένα και μόνο συμπέρασμα: Η πολιτική σήμερα δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση, βρίσκεται στο απόσπασμα. Όχι από δικές της δομικές αδυναμίες, αλλά από τα έργα και τα λάθη των προσώπων που την εκπροσωπούν. Τα επαναλαμβανόμενα παραπτώματα δημοσίων προσώπων αποκαλύπτουν μια βαθιά παθογένεια, όπου οι προσωπικές συμπεριφορές και πρακτικές αντιστρατεύονται τους σκοπούς και το έργο μιας “νορμάλ” δημόσιας ζωής.
Σκάνδαλα διαφθοράς, παράνομες χρηματοδοτήσεις, ρουσφετολογικές πρακτικές αδιαφανείς αναθέσεις έργων και τώρα καταγγελίες για οικογενειακή βία δεν αποτελούν μεμονωμένες «αστοχίες», αλλά κομμάτια ενός μηχανισμού που λειτουργεί σχεδόν κανονικοποιημένα. Πολιτικοί που εξελέγησαν για να υπηρετούν τον λαό, καταλήγουν να παραφέρονται, υπονομεύοντας ευθέως τη δημοκρατική εντολή που έλαβαν και τα ζητώ της κοινωνίας.
Ακόμη πιο προκλητικός από τα ίδια τα παραπτώματα είναι ο τρόπος συγκάλυψής τους. Υποθέσεις που λιμνάζουν στη δικαιοσύνη, εξεταστικές επιτροπές χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα και ένα πέπλο σιωπής από πολιτικούς μηχανισμούς συνθέτουν ένα σκηνικό ατιμωρησίας. Το μήνυμα προς την κοινωνία είναι σαφές και επικίνδυνο. Η εξουσία δεν λογοδοτεί.
Το τίμημα το πληρώνουν οι πολίτες. Δημόσιο χρήμα εξαφανίζεται, κοινωνικές δομές υποβαθμίζονται και η καθημερινότητα γίνεται δυσκολότερη, την ώρα που οι υπεύθυνοι συνεχίζουν απρόσκοπτα την πολιτική τους πορεία. Η απογοήτευση μετατρέπεται σε οργή και η οργή σε αποχή, τροφοδοτώντας έναν φαύλο κύκλο απαξίωσης του πολιτικού συστήματος.
Η ευθύνη, ωστόσο, δεν βαραίνει μόνο τους πολιτικούς που παραφέρονται ή παρανομούν, αλλά και ένα σύστημα που τους επιτρέπει να δρουν ανενόχλητοι. Όταν η διαφάνεια και ο έλεγχος αντιμετωπίζονται ως απειλή και όχι ως υποχρέωση, τότε η δημοκρατία αποδυναμώνεται εκ των έσω. Η σιωπή, η ανοχή και η συγκάλυψη μας καθιστούν όλους συνένοχους.
Σε αυτό το σκοτεινό τοπίο, η αντίσταση της κοινωνίας παραμένει ένα από τα ελάχιστα αντίβαρα εξουσίας. Οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης δεν είναι πράξεις αντιπάθειας προς την πολιτική, αλλά πράξεις ευθύνης. Γιατί, χωρίς κοινωνική αντίδραση, η εξουσία εκτρέπεται και χωρίς λογοδοσία, η πολιτική χάνει κάθε ηθικό έρεισμα.
Το ότι η πολιτική βρίσκεται σήμερα στο απόσπασμα δεν είναι μια αόριστη διαπίστωση. Είναι η πεποίθηση των πολιτών, είναι η κραυγή μιας κοινωνίας, που αρνείται να συνηθίσει τα παραπτώματα των δημοσίων προσώπων και διεκδικεί μια πολιτική καθαρή, διαφανή και πραγματικά στην υπηρεσία του πολίτη.
Δεν ξέρουμε που θα καταλήξουν όλα αυτά. Όπως είπαμε και πιο πάνω, είναι θέμα της δικαιοσύνης. Όμως, το γυαλί δεν ράγισε μόνο, έχει σπάσει! Οι πολίτες και η κοινωνία δεν μπορούν να δεχθούν άλλες απογοητεύσεις και άλλα πλήγματα. Βλέπουν τους πολιτικούς και αλλάζουν δρόμο. Και αυτό αποτελεί ίσως τη χειρότερη εξέλιξη για την πολιτική, αφού οι ίδιοι οι πολιτικοί την έστειλαν στο απόσπασμα…
