Η διαστημική βόλτα της ανθρωπότητας στην περίμετρο της Σελήνης προσφέρει εδώ και μέρες καθηλωτικές εικόνες σπάνιας ομορφιάς και μεγάλης ιστορικής σημασίας.
Το Artemis II βρέθηκε στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, η οποία τόσο τραγουδήθηκε και ενέπνευσε στον χώρο των τεχνών.
Ο άνθρωπος μπόρεσε να κάνει το πιο μακρινό του άλμα και να βρεθεί εκεί που δεν έφτασε ποτέ, στη μεγαλύτερη απόσταση από τον πλανήτη του.
Τέσσερις κοσμοναύτες μέσα σε μια μεταλλική κάψουλα, έναν κόκκο μετάλλου στο απέραντο διάστημα, μας δείχνουν πώς είναι να βλέπεις τη δύση της Γης πίσω από τη Σελήνη.
Πέρασαν περισσότερα από 57 χρόνια από την αντίστροφη φωτογραφία, που ήταν μια ανατολή της Γης.
Το εν λόγω στιγμιότυπο τραβήχτηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1968 από τον Αμερικανό Μπιλ Άντερς, κατά τη διάρκεια της πρώτης υπερπτήσης στη Σελήνη από ανθρώπους, μαζί με τους συμπατριώτες του Φρανκ Μπόρμαν και Τζιμ Λόβελ.
Απαθανάτισε το φωτεινό μπλε της Γης καθώς ξεχώριζε περιτριγυρισμένο από το απέραντο σκοτάδι του διαστήματος, ενισχυμένο από τον έρημο και μονοχρωματικό ορίζοντα της Σελήνης στο προσκήνιο.
Αρκετές δεκαετίας αργότερα, ο άνθρωπος κοίτα τη Σελήνη και σχεδιάζει μια νέα ζωή, έναν εποικισμό στον δορυφόρο της. Εξάλλου αυτός είναι και ο στόχος της αποστολής. Να κάνει τις δοκιμές, τις παρατηρήσεις και τις μετρήσεις που χρειάζονται για να ακολουθήσει στη συνέχεια μια προσεδάφιση.
Οι τέσσερις αστροναύτες, πέρα από το μακρύτερο ταξίδι της ιστορίας πέτυχαν να δουν και ολική έκλειψη Ηλίου πίσω από τη Σελήνη, μια θέα που κανένας άνθρωπος δεν έχει δει μέχρι τώρα.
Τι ειρωνεία να επιτυγχάνεται ένα τέτοιο επίτευγμα μέσα από έναν πύραυλο, την ίδια περίοδο που σφυροκοπάται ολόκληρη η Μέση Ανατολή από τις ίδιες τεχνολογίες.
Η άλλη όψη του νομίσματος όταν στη μια περίπτωση η εκτόξευση σημαίνει ελπίδα και προοπτική, όμως στην άλλη περίπτωση σημαίνει όλεθρο και θάνατο.
Εγγραφή στο Newsletter
