Η απόφαση του Ανωτάτου να άρει την ασυλία του Νίκου Σύκα στέλνει μήνυμα που ξεπερνά την ίδια την υπόθεση: η ασυλία δεν είναι κουκούλα. Το Δικαστήριο, με ομοφωνία και καθαρή γλώσσα, υπενθύμισε το αυτονόητο, ότι η ισότητα ενώπιον του νόμου δεν μπαίνει σε παρένθεση επειδή κάποιος είναι βουλευτής, ούτε επειδή είναι υποψήφιος σε εκλογές.
Ενδιαφέρον, πάντως, παρουσιάζει το παρασκήνιο. Από τη μια, η υπεράσπιση συμφωνεί πως η ασυλία δεν καλύπτει προσωπικές πράξεις και από την άλλη εκφράζει ανησυχία για το «πού οδηγούνται τα πράγματα». Κάπου ανάμεσα, το επιχείρημα ότι χωρίς κατάθεση της παραπονούμενης ίσως να μην υπάρχει υπόθεση. Όμως αυτό δεν ήταν -και σωστά- το ζητούμενο σε αυτή τη φάση.
Το Ανώτατο δεν έκρινε ενοχές, αλλά θεσμούς. Και έκρινε ότι το δημόσιο συμφέρον δεν αντέχει σκιές, ούτε ειδική μεταχείριση. Σε μια κοινωνία που παλεύει να αλλάξει κουλτούρα απέναντι στην έμφυλη βία, η Δικαιοσύνη έκανε το βήμα που της αναλογεί. Τα υπόλοιπα θα κριθούν αλλού και στην ώρα τους.
Π.Χ.
