Μέσα από το έργο “Η ανάθεση” ο θεατής στρατολογείται στον πόλεμο κατά της βλακείας. Το κείμενο της Ε. Περικλέους- Παπαδοπούλου συνιστά μια κατάδυση σε ένα ωκεανό απο άβολες αλήθειες και στοχαστικά διλήμματα.
Η χειραγώγηση της τέχνης από την εξουσία, η καταβαράθρωση του ηθικού αναστήματος της κοινωνίας, ο εκφυλισμός του αξιακού συστήματος και η αντικατάστασή του απο το συμφέρον είναι μόνο μερικές διανοητικές περιοχές που αγγίζει με αιχμηρό τρόπο το κείμενο της αξιόλογης συγγραφέως. Το παραστατικό γεγονός μέσα απο την ευρηματική σκηνοθετική μπακέτα της Αύρας Σιδηροπούλου αναδεικνύει ακόμη περισσότερο τις αρετές του έργου. Οι επιλογές της σκηνοθεσίας οδήγησαν σε μια ήρεμη κλιμάκωση του εκ των προτέρων καταδικασμένου εγχειρήματος της ανάθεσης.
Πως μπορεί η υπερφύαλη εξουσία να επενδύει στις τέχνες και τα γράμματα όταν η ίδια εξυπηρετείται καλύτερα από την ακύρωση τους; Ο πολιτισμός αφυπνίζει την κοινωνία και αυτό σίγουρα φοβίζει τα καθεστώτα. Η τέχνη εμπεριέχει τα σπέρματα της ανατροπής. Από αυτή την άποψη μοιάζει οξύμωρο πως το κρατικό θέατρο είναι ο παραγωγός μιας τέτοιας παράστασης!
Φαίνεται ότι η ηγεμόνας Ντομ στο πολυπολύγωνο γραφείο της υπολόγισε ότι η ανάθεση στην Ε. Περικλέους-Παπαδοπούλου να γράψει αυτό το έργο και στην Α. Σιδηροπούλου να το σκηνοθετήσει θα μπορούσε να οδηγήσει σε έξοδο του ατμού της συλλογικής δυσφορίας και να λειτουργήσει σαν βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος. Αν ο στόχος της εξουσίας ήταν αυτός, τότε η ανάθεση απέτυχε. Συγγραφέας και σκηνοθέτης συνοδοιπορούν στην εκ των έσω αποδόμηση των κέντρων λήψης αποφάσεων που υπηρετούν σκοπιμότητες και ανάγουν τις θεατρικές πομφόλυγες σε θριάμβους.
