Οι παράπλευρες συνέπειες της όψιμης ελληνικής και ευρωπαϊκής αλληλεγγύης «με αεροπλάνα και βαπόρια» στην Κύπρο.
Αφού ήρθε ώς και ο πρόεδρος της Γαλλίας στην Κύπρο, απεδείχθη πως ούτε ο Μακρόν κείται μακράν, αν και το ερώτημα είναι αν θα διαρκέσει επί μακρόν αυτή η αιφνίδια έξαρση αλληλεγγύης εκ του πλησίον από τους Ευρωπαίους φίλους μας (ώσπου να έρθει και η φρεγάτα του κυρ-Στάρμερ, μάλλον θα έχουν τελειώσει όλα – το Ιράν είτε εμείς). Αν και αναμένεται να αρχίσει ένας άλλος πόλεμος, αυτός των φανατικών που κάνουν μοναχικές επιθέσεις εκεί που δεν το περιμένεις, σκοτώνοντας ανύποπτους ανθρώπους στα τυφλά, χτυπώντας στο εσωτερικό των χωρών που θεωρούν βλάσφημες και υπεύθυνες για τα κακά που τους βρήκαν, πρόθυμοι να γίνουν μάρτυρες και να κερδίσουν τις παρθένες (τέτοια μανία πια, ούτε ο Έπστιν!) του παραδείσου τους.
Οι παράπλευρες συνέπειες, πάντως, της αλληλεγγύης του Μητσοτάκη «με αεροπλάνα και βαπόρια», δηλαδή τα τέσσερα ελληνικά F-16 και τις δυο φρεγάτες, ήταν να νιώσει ο Ερντογάν ότι έμεινε πίσω, κι έτσι έστειλε έξι F-16 στα κατεχόμενα (για φρεγάτες δεν ακούσαμε ακόμα). Όταν όμως ο πρόεδρός μας ευχαριστούσε με ευγνωμοσύνη Μακρόν και λοιπούς Ευρωπαίους για την προστασία που μας πρόσφεραν από τα drones, τονίζοντας ότι η Κύπρος είναι ευρωπαϊκό έδαφος, για κάποιον λόγο ξέχασε να αναφέρει πως αυτό το έδαφος καταπατάται από 40.000 Τούρκους εισβολείς με κάθε είδους οπλισμό, στον οποίο προστέθηκαν τώρα και F-16, ώστε να ζητήσει την έμπρακτη αλληλεγγύη τους και γι’ αυτό. Επειδή είναι άλλο πράγμα η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη σε ένα κράτος μέλος της ΕΕ, και άλλο η παραβίαση της κυριαρχίας του, κυπριακής και ευρωπαϊκής, μην το ξεχνάμε, από κάποιον τρίτο, που τυχαίνει να είναι «κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθηση» εισβολέας και καταπατητής για πάνω από μισό αιώνα.
Είχαμε, βεβαίως, και την αντίδραση του προέδρου της Ένωσης Συντακτών Κύπρου Γιώργου Φράγκου, ο οποίος επιτέθηκε (κομψά) σε εκείνους που χάρηκαν ιδιαιτέρως με τα ελληνικά πολεμικά, ενώ παραβλέπουν το ότι ο Μητσοτάκης θυμήθηκε αίφνης την ασφάλεια της Κύπρου για τους δικούς του λόγους: Να γίνει αρεστός στον Τραμπ αφενός, να παίξει προεκλογικά στο εσωτερικό αφετέρου (έχει μεγάλη ανάγκη να μαντρώσει ξανά τους συντηρητικούς ψηφοφόρους, εκείνους που εκστασιάζονται με μια μικρή δόση «εθνικής ανάτασης». Σαν εκείνους τους ημεδαπούς για τους οποίους ο Γ. Φράγκος επεφύλαξε μια γενναία δόση της εκφραστικής του δεινότητας – εκτός από δημοσιογράφος είναι και ποιητής, κάτι σαν… δί-Φραγκος, δηλαδή. Εγώ τουλάχιστον έμαθα και λέξεις που δεν ήξερα: Εντάξει, στρατόκαυλοι, εθνικόφρονες και φουστανελάδες-τσολιάδες είναι γνωστοί χαρακτηρισμοί, όμως εκείνο το «ελληνούτσοι» δεν το είχα ξανακούσει. Μαζί με το «καυλοπυρέσσοντες», ένα ποιητικό αριστούργημα. Ευχαριστούμε, πρόεδρε – και μη λυπάσαι (εκ των υστέρων) τόσο πολύ!
Από την άλλη, δεν άκουσα ως τώρα αν υπήρξαν ανάλογες αντιδράσεις στα κατεχόμενα, αν π.χ. ο πρόεδρος της Ένωσης (κατεχομένων) Συντακτών, ο οποίος τυγχάνει και φίλος ή συναγωνιστής του δικού μας, τα έβαλε με τους συμπατριώτες του που χάρηκαν με τα τουρκικά αεροπλάνα. Η αντίστοιχη έκφραση, άραγε, είναι «τουρκούτσοι»; Από την άλλη, βεβαίως, υπάρχει το ενδεχόμενο ο Τουρκοκύπριος πρόεδρος των δημοσιογράφων να είναι κι ο ίδιος στρατόκαυλος και καυλοπυρέσσων τουρκούτσος, ενδεχομένως ανάμεσα σ’ εκείνους που βλέπουν «εθνική» σημαία και εκστασιάζονται (δεν θέλω να χρησιμοποιήσω ξανά τη γνωστή «ποιητική» έκφραση). Ο Γιώργος Φράγκος τι λέει; Έχει άποψη; Επί της ουσίας, ωστόσο, εφόσον ούτε οι τουρκούτσοι ούτε οι ελληνούτσοι είναι σε θέση να επηρεάσουν κανέναν και τίποτα, το μόνο που κατάφερε ο πρόεδρός μας με την επίδειξη ποιητικής φλέβας, ήταν να εκνευρίσει πολλούς και διάφορους. Ε, κάτι είναι κι αυτό…
Κάτι ακόμα από αυτά που ειπώθηκαν μου τράβηξε την προσοχή: Το ότι, λόγω του πολέμου και της κατάστασης στο Ιράν και στον Λίβανο, αναμένεται να αυξηθούν οι «μεταναστευτικές ροές» – ναι, έτσι το είπαν, ροές, θα αρχίσουν δηλαδή να ρέουν άνθρωποι κατά Ευρώπη μεριά, πρώτα-πρώτα στην Κύπρο που είναι πιο κοντά (και πιο… ξέφραγη). Ρυάκια, χείμαρροι, ποτάμια ανθρώπων, θα ξεχυθούν για να γλιτώσουν τη ζωή τους με κάθε τρόπο, αφήνοντας τον τόπο τους, τους φίλους και συγγενείς τους, τον τρόπο ζωής τους. Το αναφέρουν ως πρόβλημα, βεβαίως, αλλά που αφορά περισσότερο εμάς που θα τους υποδεχτούμε παρά εκείνους. Αναγνωρίζω πως δημιουργούνται πολλών ειδών προβλήματα από αυτές τις «ροές» στις χώρες υποδοχής, όμως τι επιλογές έχουμε; Αν δεις έναν που πνίγεται, τον ρωτάς πρώτα από πού έρχεται και σε ποιον θεό πιστεύει, ώστε να αποφασίσεις αν θα του δώσεις το χέρι σου ή αν θα τον σπρώξεις πιο βαθιά;
Το δεύτερο (ή μήπως το πρώτο;) πιο σημαντικό που μας ανησυχεί είναι η τιμή των καυσίμων που παίρνει σβέλτα τον ανήφορο, σε συνδυασμό με τις ροές τουριστών που στερεύουν. Οι ξενοδόχοι, οι οποίοι απολύουν το προσωπικό μόλις τελειώσει το καλοκαίρι, με το κράτος (εμείς δηλαδή) να πληρώνει το ανεργιακό τους, ζητούν να παραταθεί (να το πληρώνουμε δηλαδή άλλον ένα μήνα τουλάχιστον), ώστε να τους ξαναπροσλάβουν μόνο όταν (και αν) τελειώσει ο πόλεμος. Απορώ πώς δεν έχουν σκεφτεί κάτι ανάλογο και άλλοι επιχειρηματίες, να διώχνουν δηλαδή τους υπαλλήλους τους όταν δεν πάνε καλά οι δουλειές και να τους ξαναπροσλαμβάνουν όταν ανακάμπτουν. Δεν είναι κυπριακή πατέντα, εννοείται, το ίδιο κάνουν σε όλα τα ελληνικά νησιά οι ξενοδόχοι, από εκεί φαίνεται πως το αντέγραψαν οι «ελληνούτσοι» ξενοδόχοι της Κύπρου.
Minority Report, ΕΛΕΥΘΕΡΑ 15.03.2026
