Η Ελένη Φουρέιρα έκανε μια τρυφερή εξομολόγηση για τον γιο της στη νέα συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «Baptista Greece» και το νέο τεύχος «Dreamscapes». Παράλληλα, η αγαπημένη τραγουδίστρια μίλησε για την προσωπική της ζωή και τις στιγμές που τη σημάδεψαν.
Μιλάμε πολύ για ανεξερεύνητα σημεία. Ποιο είναι το πιο ανεξερεύνητο κομμάτι της Ελένης αυτή την περίοδο;
Τελευταία έχω διαπιστώσει ότι είμαι πιο αποφασιστική από παλιότερα. Έχω απόλυτη συναίσθηση του τι θέλω και πώς να το διεκδικήσω και βάζω σε προτεραιότητα την ψυχική μου ισορροπία.
Υπάρχει κάποια στιγμή στην καριέρα σου που τη θυμάσαι σαν όνειρο και όχι σαν ανάμνηση;
Μια τέτοια στιγμή είναι η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στη Eurovision. Εκείνη η περίοδος ήταν μαγική αλλά ταυτόχρονα πολύ απαιτητική και αγχώδης, οπότε κάποια γεγονότα στο μυαλό μου είναι θολά, σαν όνειρο.
Σε ποιο σημείο της διαδρομής σου ένιωσες ότι δεν κυνηγάς πια το φως, αλλά το δημιουργείς;
Η περίοδος της καραντίνας υπήρξε καθοριστική για τον τρόπο που αντιλήφθηκα την ζωή. Βλέποντας πόσο ρευστά και αναστρέψιμα είναι όλα, συνειδητοποίησα ότι δεν πρέπει να ζούμε μοιρολατρικά αλλά να δημιουργούμε οι ίδιοι συνθήκες για να πετύχουμε τους στόχους μας.
Σε ποια φάση της ζωής σου νιώθεις ότι είσαι πιο κοντά στον αληθινό σου εαυτό;
Αυτή την περίοδο είμαι περισσότερο από ποτέ ο εαυτός μου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η μητρότητα, που ξεκλείδωσε κομμάτια του εαυτού μου τα οποία δεν είχα ανακαλύψει παλιότερα. Είναι μια προσωπική εξέλιξη που πλέον υπάρχει σε όλες τους τομείς της ζωής μου, τόσο σε προσωπικό όσο και επαγγελματικό επίπεδο.
Υπάρχουν επιτυχίες που σε απομάκρυναν από σένα πριν σε φέρουν πάλι πίσω;
Όχι, αντιθέτως. Δεδομένου ότι κάθε επιτυχία σε ωθεί να εξελίσσεσαι και να προσπαθείς για το καλύτερο, μέσω αυτής της διαδρομής έμαθα περισσότερο τον εαυτό μου και είδα ότι μπορώ να κάνω και πράγματα που ίσως να μην φανταζόμουν παλιότερα. Ωστόσο η επιτυχία από μόνη της δεν φέρνει την ευτυχία.
Τι σου ζήτησε η διαδρομή σου ως τίμημα και τι σου χάρισε ως δώρο.
Η αλήθεια είναι πως το τίμημα ήταν μεγάλο. Έχω χάσει πολλές στιγμές με αγαπημένα μου πρόσωπα, οικογενειακές γιορτές που έπρεπε να λείψω, ώρες που ήθελα να ξεκουραστώ και δεν μπορούσα. Έχω περάσει κρίσεις πανικού και δύσκολες στιγμές που δεν είχα την πολυτέλεια να καταρρεύσω αλλά έπρεπε να σταθώ δυνατή και να ανταπεξέλθω. Παρόλα αυτά, το δώρο που έχω λάβει είναι πολύ σημαντικότερο. Η αγάπη και η αποδοχή του κόσμου είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για έναν καλλιτέχνη κι εγώ την έχω λάβει απλόχερα. Είμαι πολύ ευγνώμων για αυτή τη διαδρομή.
Υπάρχει μια φωνή από την οικογένειά σου που σε γειώνει όταν ο θόρυβος δυναμώνει;
Ναι, η φωνή του γιου μου. Μόλις την ακούω, δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο πιο αληθινό και πιο ζωντανό. Γειώνομαι, συνειδητοποιώ ότι η ουσία και η πραγματικότητα βρίσκεται εδώ και επανέρχομαι στη βάση μου.
Υπάρχει μια οικογενειακή ανάμνηση που λειτουργεί σαν φυλαχτό;
Θυμάμαι με μια γλυκιά νοσταλγία τις οικογενειακές γιορτές των παιδικών μου χρόνων. Περίμενα με μεγάλη προσμονή να μαζευτούμε όλοι, να γελάσουμε, να περάσουμε όμορφα. Αυτό που μου έχει μείνει έντονα χαραγμένο στο μυαλό είναι το χαμόγελο της μαμάς μου. Έκανα ό,τι μπορούσα για να την κάνω να γελάσει.
Και αν μπορούσες να ψιθυρίσεις κάτι στον εαυτό σου αυτή την περίοδο της ζωής σου τι θα σου έλεγες;
Θα μου ψιθύριζα να ζω και να απολαμβάνω την κάθε στιγμή στο έπακρο. Ο χρόνος περνάει γρήγορα και κάνοντας το παιδί μου το συνειδητοποίησα ακόμα πιο έντονα. Βλέπω τα στάδια της ζωής του να αλλάζουν και από μωρό να γίνεται αγοράκι και θέλω να ζήσω την κάθε στιγμή αυτής της πορείας. Το ίδιο θέλω να κάνω σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου.
